Կարծում եմ՝ սա վերջին էջն է... Մի քանի խոսք Ռուսաստանի մասին, որին ես երբեք չեմ դադարել համեմատել Ամերիկայի հետ եւ որը, կարծում եմ, մի փոքր ավելի լավ հասկացա (թեեւ հանճարն ասել է. «Ռուսաստանը մտքով չես հասկանա»)... Ռուսներն այնքան հպարտ են իրենց մտածելակերպով, իրենց յուրահատուկ բնավորությամբ, որ տխրում ես։ Իսկ ո՞րն է այդ բնավորության ամենավառ գիծը։ Ցանկացած իրավիճակում ցանկացածին հիմարացնելու կարողությունը։ Ինչպե՜ս։ Գտան, թե ինչով հպարտանան։ (Ի դեպ, Բրուքլինում, որտեղ կենտրոնացած է Նյու Յորքի ռուսախոս բնակչության մեծ մասը, ավտոմեքենայի ապահովագրության արժեքը շատ ավելի բարձր է, քան քաղաքի այլ թաղամասերում... ինչո՞ւ։ որովհետեւ ռուսները սովորել են խաբել ապահովագրական ընկերություններին)։
Ամերիկայում ռուսախոս բնակչության նկատմամբ իմ զայրույթը սրվեց... Բրայթոն Բիչ փողոցը Ռուսաստանի խորհրդանիշն է։ Նայում ես կողքերդ՝ սխալներով հայտարարություններ, նայում ես ուղիղ՝ վատ հագնված, չար դեմքերով մարդիկ, որոնք ընտրում են Դոնցովայի գիրքը, այդ փողոցի զզվելի հոտը ստիպում էր ինձ հեռու փախչել դրանից, իսկ ամենակարեւորը՝ երկինքը չի երեւում։ Դրա փոխարեն՝ մետրոյի գծի մի կտոր... Այս փողոցի երկաթը փոխարինում է անվերջ կապույտ տարածությանը... Բայց եթե նայես կողքի, ապա աչքիդ առջեւ կբացվի գեղեցկության անվերջությունը, օվկիանոսի անվերջությունը...
Միակ բանը, որ կարոտում էի Ամերիկայում, պարզվեց, իրական ռուսերենն էր։ Ոչ թե այն մարդկանց կողմից խեղաթյուրված, որոնց համար այն երբեք մայրենի չի եղել, եւ ոչ էլ այն մարդկանց գլուխներում այլ լեզուներով նոսրացած, որոնց համար այն վաղուց դադարել է մայրենի լինել (որոնք ասում են «արի վաղը եւ մենք կտեսնենք» եւ «լավ օր ունեցիր»), այլ իրականը...
Ես դեռ քննություններս չեմ հանձնել, որովհետեւ ծուլանում եմ կարդալ։ Ես գրում եմ այս բլոգը, որպեսզի վերադառնամ անցյալ եւ ամեն ինչ նորից ապրեմ։ Ես չեմ կարողանում նորմալ արձագանքել իմ կյանքում տեղի ունեցող փոփոխություններին, որովհետեւ ուժ չկա։ Ես չեմ կարողանում ինձ ստիպել գնալ համալսարան, որովհետեւ անընդհատ քնել եմ ուզում։ Ես նայում եմ նկարի օվկիանոսին եւ ինձ զզվելի է պատուհանից նայել իրականությանը։ Ես չեմ ուզում շփվել մարդկանց հետ, որովհետեւ նրանք չեն հասկանա իմ տխրությունն ու կարոտը։
Ես կարոտում եմ այս երկիրը, ես կարոտում եմ Մայամին... Ոչ մի մարդու ես այնպես չեմ կարոտել, ինչպես կարոտում եմ այս քաղաքը, կարոտում եմ նրա անտանելի շոգը, կապույտ աղի ջուրը։
Ես իմ մեջ դատարկություն եմ զգում, որովհետեւ Ռուսաստան վերադարձավ միայն մարմինս, իսկ իմ բոլոր ցանկությունները, մտքերն ու երազանքները խլեցին Ամերիկան եւ Մայամին։ Ես մի օր կվերադառնամ այնտեղ, խոստանում եմ...
Շնորհակալություն նրանց, ովքեր կարդացին գոնե մի բան։
