Հարցազրույց հյուպատոսի հետ...

Իրականում, սա նույնիսկ հարցազրույց էլ չես անվանի... Իհարկե, ես շատ էի նյարդայնանում եւ անհանգստանում, բայց պարզվեց՝ իզուր! Հակառակը, պետք է վստահ լինել ինքդ քեզ վրա եւ հանգիստ ու հստակ պատասխանել բոլոր տրված հարցերին, որոնք, սկզբունքորեն, կլինեն առավելագույնը 5-6 հատ։

Այս հարցազրույցը ես պետք է անցնեի մարտի 10-ին, հենց իմ ծննդյան օրվանից 2 օր առաջ, եւ հասկանում էի, որ եթե տապալեմ, ամեն ինչ կփչանա, եւ նույնիսկ ծննդյանս օրը կփչանա... Այնպես որ, ես չէի կարող հուսախաբ անել ո՛չ ինձ, ո՛չ ծնողներիս, ո՛չ ընկերներիս, եւ ի վերջո՝ Ամերիկային) Տարբեր ֆորումներում կարդալով, որ այս ամենը հիմարություն է, եւ մարզվելով այն հարցերի շուրջ, որոնք հյուպատոսը կարող է տալ, ես վստահ էի ինքս ինձ եւ անգլերենի իմացությանս վրա, բայց միեւնույն է՝ մի քիչ վախենում էի) Հարցազրույցն անցնելու համար պետք էր նաեւ գնալ մեր երկրի մայրաքաղաք՝ Աստանա։ Մեկ ամբողջ օր եւ գիշեր գնացքում, իսկ առավոտյան՝ հարցազրույցի. իհարկե, հաճելի բան չէ։ Արդեն վագոնում ես հանդիպեցի մեր գործակալության աղջիկներին, որոնք նույնպես գնում էին այնտեղ, եւ ես կարողացա քնել միայն գիշերը ժամը 2-ին։ Առավոտյան կայարանում մենք տեսանք այլ տղաների եւ գնացինք փնտրելու հյուպատոսության շենքը, որտեղ պետք է անցնեինք հարցազրույցը։ Մենք այն առանց դժվարության գտանք, մտանք ներս եւ այլեւս չկարողացանք դուրս գալ, քանի որ դուռը բացվում էր միայն դրսից) Այնուհետեւ մեզ սկսեցին մեկ առ մեկ ներս թողնել եւ ստուգել մետաղորսիչով... Անկեղծ ասած, այս բոլոր ընթացակարգերը ինձ մեջ ավելի շատ հուզմունք եւ վախ էին առաջացնում... Այնուհետեւ մենք ստիպված էինք սպասել եւս կես ժամ, մինչեւ մեզ ասացին հերթով ներկայացնել մեր փաստաթղթերը... եւ միայն եւս կես ժամ անց հյուպատոսը սկսեց կանչել մեր անուններն ու ազգանունները շատ անհասկանալի ռուս-ամերիկյան առոգանությամբ... Մինչ ես սպասում էի, թե երբ կկանչեն ազգանունս, փորձում էի հանգստանալ... Իսկ յուրաքանչյուրը, ով մոտենում էր հյուպատոսին, այնտեղ կանգնում էր բառացիորեն 2 րոպե եւ լսում երկար սպասված արտահայտությունը. “Have a nice summer!” Եվ ահա, երբ ես արդեն լիովին հանգիստ էի եւ պատրաստ ցանկացած հարցի, մենք տեսանք, որ մեր մասնակիցներից մեկին մերժել են... եւ հենց այդ պահին կանչեցին ազգանունս... դե ի՞նչ հանգստություն կարող է լինել։ Վախից նույնիսկ մոռացա, թե ինչ է անունս) Մոտենալով պատուհանին՝ տեսա 25 տարեկան մի երիտասարդի։ Նրան նորմալ զննել ինձ այդպես էլ չհաջողվեց, որովհետեւ մտածում էի միայն նրա մասին, որ նա չնկատի, թե ինչպես են ոտքերս ու ձեռքերս ջղաձգորեն դողում, այլապես կմտածեր, որ ես թմրամոլ եմ կամ ալկոհոլիկ, եւ այդ ժամանակ հաստատ վիզա չէր տա) Լավ է, որ նա ինձ ընդհանրապես չէր նայում, քանի որ զբաղված էր իմ փաստաթղթերը զննելով։ Նա ինձ ընդամենը 3-4 հարց տվեց... այն մասին, թե որտեղ եմ սովորում, երբ կավարտեմ, ուր եմ գնալու աշխատելու, ում եմ աշխատելու եւ վերջ... Այդ պահին ես արդեն ունեի job offer Կոլորադոյում եւ վստահությամբ ասում էի, որ գնալու եմ հենց այնտեղ եւ աշխատելու եմ ռեստորանում։ Այնուհետեւ նա վերադարձրեց իմ բոլոր փաստաթղթերը, բացառությամբ անձնագրի, եւ մաղթեց ինձ հաջող ամառ... Եհու՜! Հարցազրույցից հետո մենք դեռ շատ երկար ծիծաղում էինք այն բանի վրա, թե որքան երկար եւ տանջալից էինք վախենում, եւ թե որքան արագ եւ հեշտ ամեն ինչ անցավ!

Մեր հաջորդ կետը ուսուցիչներին համոզելն էր եւ քննությունները ավելի վաղ ժամկետի տեղափոխելը... Ցավոք, մենք սովորում ենք ոչ թե պարզ ինստիտուտում, այլ ինչ-որ հատուկ ռեժիմի գաղութում։ Այնպես ստացվեց, որ մեր ինստիտուտում չեն սիրում Work and Travel ծրագիրը։ Ամենամեծ խնդիրն այն էր, որ իմ նախավերջին քննությունը գերմաներենն էր, որը վարում է մեր դեկանի տեղակալը... Դե, որոշեցինք գնալ ուղիղ նրա մոտ եւ, իհարկե, լսեցինք բացասական պատասխան... Այնուհետեւ կարելի էր եւ չանհանգստանալ, միեւնույն է՝ գերմաներենի քննությունը հունիսի 26-ին էր։ Մի կողմից՝ դա վատ չէր, չէ՞ որ ես դեռ ժամանակ ունեի ուղեւորությանը պատրաստվելու համար...

Մինչդեռ օրերը ոչ թե պարզապես անցնում էին, այլ վազում էին... եւ ես ավելի ու ավելի էի վախենում ապագայիս անորոշությունից... Ամերիկայում հստակ աշխատանք չունեինք, քանի որ քննաշրջանի պատճառով ստիպված էինք փոխել մեր պլանները եւ ուղեւորությունը տեղափոխել հունիսի վերջ, ինչը շատ ուշ ժամկետ էր բոլոր գործատուների համար, եւ ոչ ոք չէր ցանկանա մեզ այդքան երկար սպասել... մեզ մնում էր միայն մեկ բան՝ գնալ անհայտություն եւ հույս դնել բախտի եւ սեփական ուժերի վրա... Սկզբում մենք որոշեցինք գնալ Վիրջինիա նահանգ, քանի որ մեր շատ ծանոթներ պատրաստվում էին հենց այնտեղ։ Բայց կշռադատելով բոլոր «կողմ» եւ «դեմ» փաստարկները՝ հասկացա, որ մենք չենք կարող գնալ այնտեղ... նախ, քանի որ ամռանը այնտեղ միշտ շատ ուսանողներ կան, ուստի աշխատանքի հետ կապված դժվար կլիներ... իսկ երկրորդ՝ մենք չէինք կարողանա բարելավել մեր անգլերենը, քանի որ գրեթե ամբողջ ժամանակ շփվելու էինք ռուսախոս ուսանողների հետ... Եվ ահա այն ժամանակ ես սկսեցի նստել տարբեր Work and Travel ֆորումներում եւ կարդալ, թե ով ուր է գնում, ուր է ավելի լավ գնալ եւ այլն։ Ի վերջո, իմ «առաջատարը» դարձավ Վայոմինգ նահանգը, մի այսպիսի մեծ կովբոյական գյուղ) Ինձ այնտեղ գրավեց այն, որ ռուս ուսանողների շատ փոքր քանակ էր պատրաստվում իրենց ամառը անցկացնել նման անմարդաբնակ վայրում... իսկ դա նշանակում էր, որ աշխատանքը կարելի կլինի գտնել առանց խնդիրների, եւ անգլերենն էլ բարելավել... Մնում էր միայն համոզել ընկերուհուս, իսկ դա ամենադժվարն էր, քանի որ լսելով «գյուղ, բնություն, կովբոյներ» բառերը՝ նա կտրականապես հրաժարվեց այնտեղ գնալուց) Ես հակառակը՝ ակնկալիքի մեջ էի... Վայրի Արեւմուտք. դե... դա այնքան հուզիչ է!!! Ի վերջո, ընկերուհուս հոգնեցնելով իմ մշտական նվնվոցներով այն մասին, թե ինչպես եմ ես ուզում հենց այդ Վայոմինգ, եւ «սպառնալով» նրան, որ ամռան կեսին մենք այլեւս ոչ մի տեղ աշխատանք չենք գտնի, ես այնուամենայնիվ հասա իմ ուզածին!) Մնում էր միայն ընտրել քաղաքը... եւ իմ ընտրությունը կանգ առավ փոքրիկ զբոսաշրջային Կոդի քաղաքի վրա, աշխարհի ամենահիանալի քաղաքը... դե, այդ մասին մի փոքր ավելի ուշ...