Մի փոքր էլ մնաց, եւ ես կլինեմ Քեյփթաունում։ Երեկ աշխատանքի վերջին օրն էր, շատ տխուր էր հեռանալը, նույնիսկ արցունքներս չկարողացա զսպել... թեեւ ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ լաց եղա =)

Ամբողջ տարին ծախսել եմ նրա վրա, որ ինչ-որ տեղ մեկնեմ։

Մինչեւ մարտ սպասում էի Ամերիկային, բայց ինչ-ինչ պատճառներով Ամերիկան չցանկացավ ինձ հյուրընկալել, դրանով իսկ ինձ հիանալի հնարավորություն ընձեռելով հայտնվելու Հարավային Աֆրիկայում։

Ես ցանկացա մեկնել հենց այն պահին, երբ տեսա այս ծրագիրը, բայց «ոչինչ չիմանալը» մի փոքր սառեցրեց ոգեւորությունս, մինչեւ որ VK-ում կարդացի Սաշկայի հաղորդագրությունը. «Դե ի՞նչ, գնացի՞նք»։

Հաջորդ օրը մենք արդեն շտապում էինք International Exchange Center՝ ծրագրին գրանցվելու համար. երկու խելագար, որոնք տարված էին հեռանալու երազանքով =)

Հիշում եմ՝ մայրիկս զանգեց ու կատակով հարցրեց. «Հուսով եմ՝ ինստիտուտ ես գնացել, ոչ թե Աֆրիկա՞»։

Բայց ի՞նչ ինստիտուտի մասին կարող էր խոսք լինել, երբ շուտով պետք է տեսնես պինգվիններին։

Բայց այստեղ ամեն ինչ նոր էր սկսվում...