Վաշինգտոն, Կոլումբիայի շրջան։
Հաջորդ կանգառը Վաշինգտոնն էր՝ Կոլումբիայի շրջանը։ 6 ժամ անց մենք արդեն Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների մայրաքաղաքում էինք։ Այս քաղաքը անմիջապես ապշեցրեց իր գեղեցկությամբ եւ մաքրությամբ։ Ընդհանրապես, մենք շատ հիասթափված էինք յուրաքանչյուր քաղաքում մնալու օրերի մեր տարօրինակ ընտրությունից։ Վաշինգտոնում մենք, չգիտես ինչու, պետք է լինեինք ընդամենը մեկ գիշեր եւ երկու օր։ Բայց քանի որ շուտ էինք ժամանել, մտածեցինք, որ երկու օրը բավական կլինի։ Սա տեսականորեն։ Իսկ գործնականում պարզվեց, որ քանի որ մենք նախապես տեղեր չէինք ամրագրել գիշերելու համար, ստիպված էինք դրանք փնտրել տեղում։ Խնդիրն այն էր, որ Վաշինգտոնում էժան հոսթելները շատ քիչ էին, եւ դրանք էլ բոլորը զբաղված էին։ Մեր առաջին օրվա վերջում մենք, այնուամենայնիվ, հազիվ գտանք մեկ հոսթել՝ դրա որոնումների վրա ծախսելով ամբողջ օրը։ Շատ անհարմար էր այն, որ մեզանից ոչ ոք իր հետ չէր վերցրել նոութբուք կամ գոնե ինտերնետով հեռախոս։ Այդ պատճառով ինտերնետի համար միշտ ստիպված էինք վճարել, իսկ ամենակարեւորը՝ փնտրել վայրեր, որտեղ կարելի է գտնել ինտերնետ կենտրոն։ Ի դեպ, նրանց համար, ովքեր ծրագրում են այցելել այս հիանալի քաղաքը, կարող եմ խորհուրդ տալ Capitol City Hostel-ը (http://www.hostelhandbook.com/capitalcity/)՝ սա միակ ուսանողական, ոչ այնքան թանկ հանրակացարանն է, որտեղ ազատ տեղեր գտնվեցին։ Հոսթելի տերը՝ հաճելի մի տղամարդ, նույնիսկ թույլ տվեց մեզ մնալ ընդամենը մեկ գիշեր, երբ նրանց մոտ նվազագույնը պետք է մնալ երկու գիշեր (գուցե նա պարզապես տեսավ մեր հոգնած եւ տանջված տեսքը եւ խղճաց մեզ, ով գիտի)։ Այն, ինչ մեզ ամենաշատը ուրախացրեց այնտեղ, այն էր, որ կային համակարգիչներ, որոնցից մենք կարող էինք օգտվել ինտերնետից որքան ուզենայինք։ Գումարած դրան՝ անվճար նախաճաշ, ամբողջ օրը անվճար տոստեր ջեմով, հաջորդ օրը ձեր ուղեբեռը այնտեղ թողնելու հնարավորություն ընդամենը 5 դոլարով (եթե դուք արդեն դուրս եք գրվել), եւ այն գտնվում է ոչ շատ հեռու, փողոցի մյուս կողմում գտնվող կանգառից ավտոբուս նստելով կարելի է ուղիղ հասնել Սպիտակ տուն։ Եվ ընդհանրապես, այս հոսթելի տերը հիանալի մարդ դուրս եկավ։ Օրինակ, եթե դուք առավոտյան դուրս եք եկել, իսկ ավտոբուսը միայն ուշ երեկոյան է, եւ ձեզ պետք է ինչ-որ տեղ ժամանակ անցկացնել մինչեւ ավտոբուսը, ապա նա թույլ էր տալիս այդ ժամանակը անցկացնել այնտեղ, ընդ որում՝ դուք կարող էիք ուտել, օգտվել ինտերնետից կամ լոգանք ընդունել (նա նույնիսկ նոր սրբիչներ էր տալիս)։ Իհարկե, սկզբում մենք ինչ-որ թակարդ էինք փնտրում։ Պարզապես իսկապես շատ տարօրինակ է, որ այդքան փոքր գնի դիմաց մարդը սեփական բարի կամքով անում է այս ամենը։ Բայց զարմանալին այն է, որ մենք ոչ մի թակարդ չգտանք։
Երեկոյան մենք այնուամենայնիվ գնացինք, նայեցինք հայտնի Կապիտոլիումին, որը կարելի է տեսնել գրեթե բոլոր ֆիլմերում, որտեղ ցուցադրում են Վաշինգտոն Դի Սի-ն։ Սա այնպիսի գեղեցկություն է, որը պարզապես հնարավոր չէ նկարագրել բառերով։ Զբոսնեցինք քաղաքի կենտրոնում եւ շտապեցինք մեր հոսթել՝ ծնողներին նամակներ գրելու։ Հաջորդ առավոտ, շուտ արթնանալով, գնացինք նայելու Սպիտակ տունը։ Երկար մտածում էինք. «Իսկ որտե՞ղ է այն։ Միայն չասեք, որ այս փոքրիկ սպիտակ շենքը, որը ցանկապատից բավական հեռու է, Սպիտակ տունն է։ Սա ի՞նչ է, իսկապե՞ս սա է»։ Դա հենց ինքն էր։ Ցավալի է, իհարկե, որ ցանկապատից այն կողմ չեն թողնում, դրա պատճառով այն այնքան էլ ուժեղ տպավորություն չի թողնում, որքան ակնկալվում է։ Մնացած ողջ ժամանակը մենք արագ քայլերով, որպեսզի հասցնենք ամեն ինչ մեկ օրում, շրջում էինք թանգարաններով, նայեցինք Վաշինգտոնի հուշարձանը, Լինքոլնի հուշահամալիրը։ Ուրախացրեց այն, որ ամեն ինչ գտնվում է ոչ հեռու միմյանցից եւ գրեթե ամեն ինչ անվճար է։ Իհարկե, մեկ օրը չի բավականացնում այս բոլոր հետաքրքիր վայրերը շրջելու համար։ Նվազագույնը, կարծում եմ, պետք է գոնե երկու լիարժեք օր։ Զարմացրեց այն, որ քաղաքը շատ հանգիստ է եւ փողոցներում բավական քիչ մարդիկ կան։ Որեւէ մեկից ինչ-որ բան հարցնելու համար մենք նախ պետք է գտնեինք այդ «որեւէ մեկին»։
