Ամեն ինչ հավաքված է, գումարը հաշված է, եւ կարծես թե պատրաստ ենք։ Այսօր սեպտեմբերի 4-ն է՝ ուրբաթ։ Սա նշանակում է, որ վաղը՝ շաբաթ օրը, ես եւ Իրինկան պետք է ժամանենք Old Orchard եւ վերցնենք Սանկային ու Անյուտային, ովքեր հենց այդ ժամանակ կստանան իրենց վերջին ամերիկյան աշխատավարձերը։

Ո՛չ ես, ո՛չ Իրինկան վարորդական իրավունք չունեինք։ Նա ընդհանրապես երբեք ղեկ չէր բռնել, իսկ ես միայն Ռուսաստանում էի վարել հրահանգչի հետ, ուստի որոշեցինք գիշերը դուրս գալ, երբ քաղաքում մեքենաների հոսքը նվազագույնն է, եւ խուսափել մայրուղիներից՝ փորձի պակասի (կամ նույնիսկ բացակայության) պատճառով։

Մենք արագ հավաքվեցինք, ես իմ ուսապարկը 10 րոպեում հավաքեցի, մանավանդ որ այն իմ՝ նահանգներ ժամանելու օրվա համեմատ կիսով չափ փոքրացել էր. ես շատ աշխատանքային եւ պարզապես հին հագուստներ էի դեն նետել, իսկ նոր բան դեռ չէի գնել։ Իսկ Իրինկայի պայուսակը հազիվ տեղավորվեց բեռնախցիկում՝ միանգամից զբաղեցնելով դրա մեկ երրորդը։ Իսկ չէ՞ որ մենք դեռ պետք է տղաների իրերը վերցնեինք։

Դուրս եկանք գիշերը ժամը 3-ին։ Ես հիշեցի այն ամենը, ինչ ինձ սովորեցրել էին։ Գործարկեցի, հանեցի ձեռքի արգելակից, բաց թողեցի արգելակը՝ սկսեցինք գլորվել, սեղմեցի գազը՝ սկսեցինք ավելի արագ շարժվել (ավտոմատ փոխանցման տուփ)։ Ինչպես միշտ լինում է, հենց բակից փողոց դուրս եկանք, մեր ճանապարհին հանդիպած առաջին մեքենան ոստիկանությունն էր։ Ընդ որում, ավելի հաճելի էր այն, որ նա թարթեց ինձ լուսարձակներով, ասես՝ «Ի՞նչ ես անում»։ Ինձ անմիջապես հասավ, որ ես, վերջին շիկահերի պես, մոռացել եմ միացնել լույսերը։

Հետո երկար ճանապարհից առաջ պետք էր լիցքավորվել։ Այն բանից հետո, երբ մենք մտանք լցակայան եւ անջատեցինք շարժիչը, ես նկատեցի, որ նույն ոստիկանը կայանել է փողոցի մյուս կողմում եւ սկսել հետեւել։ Երեւի ստուգում էր իմ վիճակը, թե արդյոք ես հարբածի կամ թմրամոլի նման չեմ, որ մոռացել եմ միացնել լուսարձակները։ Եվ ահա երկրորդ դուբլը. ես չեմ կարողանում գտնել բենզինի համար վճարելու վարկային քարտը մտցնելու անցքը։ Երեւի 30 վայրկյան փնտրեցի, որից հետո ոստիկանը չդիմացավ եւ մոտեցավ ինձ։ «Վերջ», - մտածեցի ես ինքս ինձ - «Ամեն ինչ կորած է» եւ որոշեցի անմիջապես անցնել հարձակման։ Մոտեցա ոստիկանին առաջինը եւ, ձեւանալով որպես օտարերկրյա զբոսաշրջիկ, հարցրեցի, թե ուր մտցնեմ քարտը։ Ոստիկանը չթաքցրեց ծիծաղը եւ ասաց, որ այդ լցակայանը արդեն մի քանի ամիս է՝ փակ է, եւ որ մենք պետք է 3 թաղամաս դեպի հյուսիս գնանք, ասաց, որ այնտեղ ամեն ինչ աշխատում է եւ բենզինն ավելի էժան է։ «Շնորհակալություն», - պատասխանեցի ես եւ մտա մեքենան։ Իսկ կարգուկանոնի հարգարժան ծառայողը դանդաղ հեռացավ։

Ընդհանրապես արժե ասել, որ ԱՄՆ-ում ոստիկանությունը արժանի է ոստիկանություն կոչվելուն։ Այնտեղ շատ դժվար է ընդունվել, ավելի դժվար է սովորել ոստիկան դառնալու համար։ Նահանգներում ոստիկան լինելը ոչ միայն հեղինակավոր է, այլեւ շահավետ, ծառայողները պետությունից ստանում են բազմաթիվ արտոնություններ եւ, ամենակարեւորը, անվճար բժշկական ապահովագրություն։ Երեւի դրա համար էլ ամերիկյան ոստիկանությանը վստահում եւ հավատում է բնակչության 98%-ը՝ Ռուսաստանի 27%-ի դիմաց։ Երեւի դրա համար էլ «Ես կզանգահարեմ ոստիկանություն» արտահայտությունը շատ հաճախ առանցքային է լինում եւ ավելի լուրջ է հնչում, քան «Ես հիմա միլիցիա կկանչեմ»-ը։ Թեեւ վիճակագրությամբ ամերիկյան ոստիկանները 2 անգամ քիչ են, քան ռուսները (երկրի 2 անգամ ավելի մեծ բնակչության պայմաններում), բայց նրանց աշխատանքի արդյունավետությունը առավելագույնն է։ Բացի այդ, նրանք շատ արդար են։ Այստեղ ոստիկանությունը ավելի շատ կանխարգելիչ գործառույթ է կրում, քան պատժիչ։ Ես չմիացրեցի լույսերը՝ նրանք ինձ զգուշացրին, շանս տվեցին ուղղվելու, բայց անպայման ստուգեցին, մի քանի թաղամաս «ուղեկցեցին» ինձ։ Նրանք կաշառք չեն վերցնում, նրանք շատ արագ են հասնում օգնության։ Ականատես եմ եղել, երբ ոստիկանը թռավ կանչից 45 վայրկյան անց։ Լսել եմ նաեւ մի լուր, թե որքանով է այն ճիշտ, չգիտեմ, բայց շատ նման է դրան։ Այսպես, ասում են, որ Նյու Յորքի յուրաքանչյուր փողոցով յուրաքանչյուր 10 րոպեն մեկ անցնում է պարեկային մեքենա։ Գիշերը Նյու Յորքի փողոցներով զբոսնելիս տպավորություն է ստեղծվում, որ նրանք այնտեղ շատ ավելի հաճախ են հայտնվում։

Լավ, շեղվեցի։ Որքան էլ լավը լինի ոստիկանությունը, մենք այնուամենայնիվ պետք է խուսափենք նրանից։ Ի դեպ, նահանգներում ձեզ իրավունք չունեն կանգնեցնել, եթե դուք ոչինչ չեք խախտել։ Հեռուստացույցով նույնիսկ սյուժե էին ցույց տալիս, թե ինչպես մի պապիկ վարում էր մինչեւ 80 տարեկանը եւ նրան ոչ մի անգամ չեն կանգնեցրել, միայն այն պատճառով, որ նա վարում էր կանոնների սահմաններում։

Քաղաքից դուրս գալով՝ մենք, իհարկե, դանդաղում էինք եւ մեր հետեւից հսկայական հերթ ստեղծում։ Իսկ ի՞նչ էիք ուզում։ Առաջին անգամ ղեկին եւ նոր մեքենայով։ Չնայած մեր արագությանը՝ մենք 4 անգամ շեղվեցինք ճանապարհից, եւ արդյունքում մոտ 4 ժամ ծախսեցինք 200 կիլոմետր ճանապարհի վրա ))

Old Orchard մտնելով՝ մենք հասկացանք, որ աղջիկների պայուսակները միշտ ավելի մեծ են, քանի որ Անյուտայի պայուսակը զբաղեցրեց մեր՝ առանց այն էլ ոչ այնքան տարողունակ բեռնախցիկի եւս մեկ երրորդը։ Անյուտան նաեւ մեզ համար շատ-շատ վերմակներ էր ձեռք բերել, որոնք պետք եկան ճանապարհին, եւ ամեն տեսակի հիգիենայի միջոցներ, ինչպիսիք են օճառը, շամպունը եւ նոր սրբիչները։ Նաեւ վերջին անգամ լվացվեցինք եւ, ինչպես նավաստիներ, փայլուն տեսքով ճանապարհ ընկանք!!!