Ինչպես եւ ինչ էինք խմում, կամ աշխատանքը ամերիկյան բարում։ Մենք շատ էինք խմում, թե՛ ալկոհոլային, թե՛ ոչ ալկոհոլային, փորձել ենք ամեն ինչ, նույնիսկ ծխում էինք, թեեւ տանը չենք ծխում։ Որքան փոքր է քաղաքը, այնքան ավելի ակտիվ են պայքարում «առողջ ազգի» համար։ Մենք ունեինք մի 19-ամյա տղա, որին ոչ միայն ոչ մի տեղ չէին վաճառում, այլեւ հենց իմանում էին տարիքը, երբեմն նույնիսկ ծխախոտ չէին վաճառում։ Մի քանի անգամ, խոստովանում եմ, ամերիկացի երեխաների համար՝ 13-14 տարեկան, գարեջուր եմ գնել։ Չգիտեմ, թե հետո ինչ արեցին, բայց մեր ռուս տղաներին հետո դրա համար հասավ (երեւի ինձ նման բան անելու ունակ չէին համարում...)։ Բարում աշխատելիս ընդհանրապես շատ դժվար է դիմակայել գայթակղությանը եւ անվճար չխմել այն ամենը, ինչ կա մեջքիդ հետեւում։ Ամերիկացիները, ինչպես հասկացա, կոկտեյլների մեծ սիրահարներ չեն, նախընտրում են խմել մաքուր ապրանքը (թեեւ օղին խմում են տոնիկով)։ Իմ սիրելի խմիչքը դարձավ տեկիլան... որից դույլերով խմվել է։ Այն, ինչ զարմացրեց, բարում հաշվարկների նկատմամբ անտարբեր վերաբերմունքն էր, գլխավորը՝ դրամարկղը համընկնի։ Աշխատանքից հետո անձնակազմը հանգիստ բարից ինչ-որ բան էր վերցնում՝ ոչինչ չգրանցելով, կարող էին ինչ-որ բան տուն տանել՝ ողջամտության սահմաններում... այնուամենայնիվ, զարմանալիորեն ամեն ինչ միշտ համընկնում էր, եւ ծախսերը ծածկվում էին ավելցուկով... Որքան փոքր է քաղաքը, այնքան ավելի հայտնի են դառնում քո զբոսանքները։ Եթե երեկոյան ինչ-որ մեկի հետ գնացել ես զբոսնելու, վերջ՝ առավոտյան բոլորը խորամանկ ժպտալով կհարցնեն՝ գլուխդ ցավո՞ւմ է եւ ինչպե՞ս անցավ գիշերը։ Եվ թեեւ դուք ամբողջ երեկո կարող էիք պարզապես քաղաքից հեռու նստել լճի ափին եւ զրուցել մինչեւ առավոտ, հետաքրքրասեր աշխատակիցների համար բամբասանքի առիթ կա (համենայն դեպս այն կեսի համար, ում հետ շատ չեք շփվում)։ Կյանքում ես ընդհանրապես շատ քիչ եմ խմում, իսկ այնտեղ ինչ-որ պատճառով լրիվ հակառակը... Մի խոսքով, Ամերիկայում 21-ից հետո ավելի ազատ է ապրվում :)