Եթե սկսեմ պատմել Ամերիկայի մասին, ապա պետք է սկսեմ հենց սկզբից՝ ինքնաթիռից։ Թռիչքը երկար էր... Մինսկ-Մոսկվա-Վաշինգտոն-Դենվեր-Ջեքսոն։ Ես շատ էի անհանգստանում, թե ինչպես կհասցնեմ բոլոր փոխանցումներին, ժամանակս 1,5 ժամից մինչեւ 55 րոպե էր՝ կախված օդանավակայանից... Մոսկվայում գրանցման համակարգը հենց իմ առջեւ խափանվեց, եւ մենք մեկ ժամ սպասեցինք, մինչեւ այն կարգավորեն։ Թռիչքը 45 րոպե ուշացավ։ Կողքիս կանգնած էին մի կին՝ տնտեսագիտության դասախոս, եւ մի տղամարդ՝ ինչ-որ երգիչ, որը հյուրախաղերի էր։ Ես մեկ ժամ լսում էի նրանց զրույցը այն մասին, թե ով քանի երկրում է եղել։ Ցավոք, նրանք ոչ մի հետաքրքիր բան չէին ասում, նույնիսկ կասկածում եմ, որ լսում էին միմյանց... Ավելի շուտ պարծենում էին եւ մրցում... Ամեն դեպքում, Վաշինգտոն ժամանելուն պես անհրաժեշտ էր անցնել մաքսային հսկողություն։ Առջեւիս կինը անգլերեն չգիտեր, ուստի մաքսայինի աշխատակիցը կանչեց ինձ եւ խնդրեց օգնել թարգմանել... Այդպես ինձ առաջին անգամ Ամերիկայի տարածքում հաճոյախոսություն արեցին լավ անգլերենիս համար։ Ես հպարտանում էի դրանով մոտ հինգ ժամ, իսկ հետո հասա նպատակակետին, եւ երբ ինձ հարցրին Բելառուսի տնտեսական իրավիճակի մասին, հասկացա, որ երկու-երեք նախադասությունից ավել ոչինչ չեմ կարող ասել... դա տխուր էր... Բայց եթե վերադառնանք թռիչքներին, իմ սիրելի պահը ինքնաթիռի գետնից պոկվելն է։ Այն արագություն է հավաքում, եւ էլի, եւ էլի, եւ ահա մենք արդեն թռչում ենք։ Հետո ինձ արդեն հետաքրքիր չէ, եւ ոչ մի հուզիչ բան տեղի չի ունենում։ Այս բոլոր թռիչքների գլխավոր արդյունքը դարձավ կարգախոսը՝ Հանգստացիր։ Ամեն ինչ ստացվում է շատ հեշտ եւ առանց լարվածության, բոլոր փոխանցումները հաջող անցան առանց դժվարությունների, եւ ես հսկայական հաճույք ստացա՝ ինքնուրույն թռչելով աշխարհի կեսով։ Կարծում եմ՝ դուք էլ պետք է երբեմն փորձեք։ : - )