Ի վերջո, որոշեցի գնալ IEC.Exchange-ի միջոցով։ Ամեն ինչ կարճ է՝ եկա, տեսա, հաղթեցի՝ պայմանագիր կնքեցի։ Ընտրեցի «PLUS»-ը, որպեսզի չմտածեմ աշխատանք փնտրելու մասին եւ զբաղվեմ իմ գործերով։ Ընթացքում որոշեցի ծրագիրը հարմարեցնել ինձ՝ այն դարձնելով «ստաժավորում»։ Պարզ ասած՝ ցանկանում էի աշխատել ֆերմայում։ Մոտ մեկ ամիս անց ստացա 2 պատասխան։

Առաջինը ինչ-որ քոլեջի պրոֆեսորից էր՝ ստաժավորման վերաբերյալ։ Տարբերակը հիանալի կլիներ (հաստատվելու հնարավորություն), եթե չլիներ մի «բայց»՝ նա կարծում էր, որ դա պրակտիկա է, այսինքն՝ անվճար։ Դա ինձ չբավարարեց։

Երկրորդ պատասխանն ավելի պրոզայիկ էր։ Աշխատանք բուսաբուծական ֆերմայում։ Ժամում $7,25, մեծ ծանրաբեռնվածություն։ Այս տարբերակն ինձ հարմար էր, նամակագրությունից հետո որոշեցինք Skype-ով հարցազրույց անցկացնել։

Հարցազրույցն ինքնին հետաքրքիր էր եւ հոգեբանական առումով բավականին բարդ։ Բանն այն է, որ սա ֆերմերների համար առաջին Skype-ն էր, եւ նրանք չկարողացան միացնել վեբ-տեսախցիկը։ Իմ մոտ էլ խնդիրներ կային(((( Բայց ոչինչ, մենք արագ լուծեցինք այդ ամենը, եւ սկսվեց ԱՅՆ!!! Միակ վատ բանն այն էր, որ ես նրան լսում էի, բայց չէի տեսնում։

Չգիտեմ՝ դա երկար էր, թե ոչ, բայց հարցազրույցը տեւեց մոտ 15 րոպե։ Ինչպես առաջին անգամ անցնողների մեծ մասը, ես էլ մի փոքր հուզվեցի։ Բայց գործատուն նորմալ արձագանքեց դրան, մենք երկար խոսեցինք Ռուսաստանի, ուսմանս, ընտանիքիս մասին։ Առանձին հարցրեց՝ կարո՞ղ եմ արդյոք բեռնատարներ վարել (հենց դրա համար էլ C կարգը բացել էի))))) իսկ ահա E-ն չունեմ(()։

Վերջում այնքան էի հոգնել, որ ոչինչ չէի հասկանում, բայց ցույց չէի տալիս։ Մենք բավականին սառը հրաժեշտ տվեցինք (հետո դա անցավ), նա ասաց, որ կհարցազրուցի եւս 6 ուսանողի եւ 2 շաբաթից կհայտնի իր որոշումը։ Եվ ես սկսեցի երկար ու տանջալից սպասել արդյունքին։