Այսօր ես 4 տեղ գնացի իմ հնարավոր երկրորդ աշխատանքի վերաբերյալ։ Հարց է առաջանում՝ կարծես թե պետք է (ճամփորդության ծախսերը հոգալու համար), բայց միեւնույն ժամանակ «ձգտում չկա»։ Հասկանում եմ, գուցե սրանք պատրվակներ են, գուցե իրականում ծուլություն է, բայց այնքան չեմ ուզում շաբաթական 80 ժամ աշխատել։ Միգուցե դեր է խաղում նաեւ այն փաստը, որ ծնողներս չեն պնդում, գումարը բավարարում է, ես էլ մի քիչ հիվանդ եմ, թեեւ մեկ աշխատանքով ճամփորդության ծախսերը հաստատ չեմ հոգա։ Մի խոսքով, եթե ինչ-որ տեղ ստացվի, ապա կտեսնենք։

Այսօր ամենածանրաբեռնված օրն էր, որ երբեւէ տեսել եմ՝ 201 հաճախորդ։ Ամենայն հավանականությամբ, դա կապված է գովազդատուների համաժողովի ավարտի հետ, ուստի բոլորը եկան մեզ մոտ։ Փոխարենը սկսվեց Microsoft-ի համաժողովը, մեզ մոտ նույնիսկ ռուսներ էին մտնում։ Բնականաբար, ես նրանց ավելի շատ էի սպասարկում, քան մյուսներին, չէ՞ որ մերոնք են։ Նրանք թողեցին իրենց այցեքարտերը՝ ասելով՝ զանգիր, եթե որոշես։ Հիմա ես լի եմ սպասումներով, իսկ եթե ստացվի՞։))) Օրվա վերջում 3 պահ փչացրեց տրամադրությունս։ Երբ clock out ես անում (աշխատանքից դուրս գալիս), եթե թեյավճարները մուտք են լինում դրամարկղ, ապա դրանք բաշխվում են մնացածների միջեւ։ Այդ պատճառով հաճախ բոլորին շտապեցնում են «դուրս գալ»։ Այսօր մենեջերը Դեյվիդն էր (որին ամենից շատ չեմ սիրում), նա ստիպեց «դուրս գալ», երբ դեռ մեծ սեղան կար (=> մեծ թեյավճարներ), էլ չեմ ասում, որ մատուցողների ղեկավարն ասաց, որ այդ սեղանը «իրենն է»։ Հետո ես ափսեն դրեցի սփռոցի վրա, Դեյվիդը միանգամից ասաց, որ այն մաքուր է, իսկ ես կկեղտոտեմ, ինքն էլ հետո գնաց սփռոցի վրա ուտելու։ Մի խոսքով, այսօր դրանից այնքան էլ գոհ չէի։

Ընդհանրապես, ենթագիտակցորեն համեմատելով Ատլանտան եւ Սիկտիվկարը, Ատլանտան եւ Մոսկվան, մի քանի եզրակացության ես գալիս։ Առաջին դեպքում Ատլանտան, անկասկած, հաղթում է, հասկանում եմ այն մարդկանց, ովքեր եղել են միայն Սիկտիվկարում եւ եկել են այստեղ, այստեղ նրանց թվում է, թե դրախտ է։ Շատերը հարցնում են ինձ՝ ինչո՞ւ ոչ մի տեղ չես գնում։ Որովհետեւ Մոսկվայում ես կարող եմ գնալ ցանկացած տեղ, եւ դա ինձ համար շատ ավելի հաճելի եւ հետաքրքիր կլինի, քան այստեղ։ Մոսկվայի համեմատ Ատլանտան մեծ գյուղ է, հանգիստ, լուռ, բայց գյուղ։ Չկա «կրակ», «բաբախող երակ»։ Ապրեք Մոսկվայում, զգացեք դրա ոգին, եւ այս Ատլանտան ձեզ համար կլինի ինչպես ամերիկացու համար՝ Զիմբաբվեն։ Այստեղ մարդիկ գրեթե ամեն ինչ ունեն, 2 ամիս աշխատեցին եւ նոր մեքենա գնեցին, ոչ մեկին ոչինչ ապացուցել պետք չէ, ապրիր ինչպես բոլորը։ Ինձ համար ավելի լավ է Մոսկվայում՝ ոչինչ չկա, հեշտությամբ ոչինչ չես անի, պտտվիր, աշխատիր։ Այստեղ մարդիկ չափից շատ են «կշտացել» լավ կյանքից, նրանց գրեթե ոչինչ պետք չէ, ոչնչի չեն ձգտում։ Իսկ փորձեք մեր մոտ կենսաթոշակով գոյատեւել, փորձեք կրթաթոշակով մեկ շաբաթից ավելի ապրել։ Այստեղ ձեզ պարզապես չեն հասկանա։ Իսկ այստեղ մնում են, ինչպես հասկացա, կամ նրանք, ում Ռուսաստանում քիչ բան է սպասվում (մեղմ ասած՝ իրենց ուսմամբ, աշխատանքով եւ այլնով չծանրաբեռնողները), կամ նրանք, ովքեր նպատակաուղղված ուզում են հեռանալ Ռուսաստանից (ամուսնության, Ամերիկայի հանդեպ լիակատար պաշտամունքի, ինչ-որ դժգոհության, ինքնադրսեւորվելու անհնարինության պատճառով)։ Միգուցե ես սխալվում եմ եւ նույնիսկ մոլորված եմ, բայց սա իմ կարծիքն է, ես այն արտահայտեցի։ Ամեն ինչ կարող է պատահել, միգուցե կյանքը ցույց տա քաղաքների մասին իմ եզրակացությունների անհիմն լինելը, միգուցե հակառակը՝ ապացուցի, որ ես բացարձակ ճիշտ էի։ Կտեսնենք, 10 տարի հետո կկարդանք այս գրառումները, գուցե ես Նոստրադամուս լինեմ։