Miami Beach-ում հոսթելում ապրելը հիանալի էր, բայց թանկ... եւ մի քանի թերություն էլ ուներ... օրինակ՝ այն, որ մեզնից բացի սենյակում եւս երկուսն էին ապրում... եւ նրանք անընդհատ փոխվում էին!! քնում ես՝ հարեւան մահճակալին մի աղջիկ է քնած, արթնանում ես՝ արդեն ուրիշն է... կամ էլ ընդհանրապես ոչ ոք չկա! իրերի համար վախենում էի... մեկ այլ հարց էլ կար, որ այդ նույն իրերից մենք շատ չունեինք! ուղեբեռս այդպես էլ չգտան մինչ այդ... լավն այն էր, որ հենց հոսթելում կար Laundry՝ լվացքատուն: Քանի՜ երեկո ենք անցկացրել այնտեղ!! իրերը քիչ են, գալիս ես աշխատանքից՝ եւ ուղիղ Laundry, լվանալու... միայն թե այդ հիմար լվացքատունը վատ էր աշխատում՝ լվանալը դեռ մի կերպ լվանում էր, բայց հագուստը չորացնել չէր ուզում! Ինչ ասես չէինք անում! 5-ական անգամ իրերը լցնում էինք dryer-ի մեջ, մետաղադրամներ գցում... եւ 20 րոպե նստում արդուկի սեղանին՝ հսկում էինք իրերը! Եվ այդպես գրեթե ամեն երեկո 3 փուլով... մինչեւ մթնելը, կարճ ասած)) սենյակում հագուստը կտրականապես հրաժարվում էր չորանալ! օդորակիչը հիանալի էր աշխատում! նույնիսկ գիշերը ցուրտ էր! Այս հոսթելում մեր կարճատեւ կեցության ընթացքում մենք բավականին հոգնեցրել էինք Դեմիենին)))) խեղճուկը... մեքենան չի լվանում՝ Դեմիեն, օգնիր! իրերը պետք է հանձնել պահեստարան՝ Դեմիեն... ինտերնետ է պետք՝ նորից Դեմիեն)) սենյակում ցուրտ է՝ կրկին Դեմիեն... բայց հատկապես դժվար էր նրա համար, իհարկե, laundry-ի հետ. կամ լվացքի փոշին էր վերջացել, կամ մեր քառորդ դոլարանոցը մնացել էր մեքենայի մեջ, կամ չէր ուզում լվանալ, կամ չորացնել, կամ էլ պարզապես ընկերակցության համար էինք կանչում)) նա նույնիսկ հիշեց, թե դա ռուսերեն ինչպես է ասվում՝ (ներողություն եմ խնդրում ճշգրտության համար)՝ «y**na pralka» (անպարկեշտ արտահայտություն լվացքի մեքենայի մասին), ինչով շատ զարմացրեց մեզ )) սրտանց ծիծաղում էինք, արտահայտությունը, ի դեպ, կպավ մեզ)) անհաղթահարելի դժվարությունները նշելու համար)) ու պարզապես... զվարճալի տղա էր, կարոտում ենք նրան:

Իսկ էլի լավ էր, որ ամեն ինչ մոտ էր՝ խանութներ եւ այլն... իսկ հատկապես լողափը! Օվկիանոսում իմ առաջին լողը տեղի ունեցավ «crazy russians!!» կարգախոսի ներքո)) հիշեցնեմ, որ լողազգեստս մնացել էր ուղեբեռում, իսկ ուղեբեռը՝ Մայամի տանող ճանապարհին... ես քաղաքում զբոսնում էի սեւ զգեստով, որը վերջերս էի գնել Ross-ում... եւ ուրեմն, մի օր աշխատանքից հետո ժամանակ ունեցանք լողափ մտնելու... Նադյան վազեց դեպի ջուրը, իսկ ես մնացի մեր իրերի հետ ափին... նա լողանում է եւ ինձ էլ է կանչում... բայց ո՞նց գնամ՝ չէ՞ որ նոր զգեստով եմ, առանց լողազգեստի... եւ եթե զգեստը թրջեմ, մինչեւ վաղը չի հասցնի չորանալ...-բոլորս հիշում ենք անիծյալ laundry-ի մասին.... եւ հոսթելն էլ 10 րոպե քայլելու հեռավորության վրա է քաղաքի միջով.... ի՞նչ կմտածեն մարդիկ... բայց 10 րոպե անց ինձ համար արդեն միեւնույնն է, որ զգեստը նոր է, իսկ 15 րոպե անց՝ որ թաց կլինի... վերջիվերջո օվկիանոսն է!! Նադյան վազում է ափ, բռնում ձեռքս եւ քաշում դեպի ջուրը! մենք ցատկոտում ենք ջրի մեջ, բռնում ալիքները... ուրախանում եւ զվարճանում ենք.... իսկ հետո քաղաքով գնում ենք դեպի հոսթել)))) ինձնից ջուրը հոսում է, ես ժպտում եմ եւ քամում զգեստս)) մարդիկ մատնացույց են անում մեզ եւ ուսուցողական, գիտակցի տեսքով ասում «crazy russians»)) իսկ մեզ միեւնույնն է)) մենք գալիս ենք հոսթել, Դեմիենը հետաքրքրվում է՝ արդյոք ամեն ինչ կարգի՞ն է ինձ մոտ (..ուզում ես ավելացնել՝ գլխի՞դ հետ...=) ) իհարկե, կարգին է! ավելի լավ չի լինում)):

Այդ երեկոյի շարունակության մասին, կարծում եմ, արդեն գուշակում եք... հերթական երեկոն անցկացրեցինք լվացքատանը... նստած ենք արդուկի սեղանին, մետաղադրամներ ենք գցում Dryer-ի մեջ, փորձում ենք չորացնել զգեստս եւ Նադյայի լողազգեստը... նորից չի ստացվում, կանչում ենք Դեմիենին.. հետո հաջորդում է անթարգմանելի լեհական բանահյուսությունը...)) վաղը մենք դուրս ենք գալիս եւ նա մեզ այլեւս չի տեսնի... ռեստորանի մարդիկ կարեկցեցին մեր ճակատագրին եւ որոշեցին մեզ որոշ ժամանակով ապաստան տալ իրենց մոտ... անվճար, բնականաբար.. սա արկածախնդրություն է... գրողը տանի, ավելի լավ կլիներ՝ այն ժամանակ հոսթելում մնայինք...