Ողջույն կրկին։ Եվ այսպես, վերջապես մի ազատ րոպե։
Պատմություն Դիմայի մասին։ Դիման իմ ծանոթներից մեկի (Իլյայի) ընկերն է, ով գրեց ինձ, երբ ես արդեն լիովին հուսահատվել էի։ Նա այն մարդն է, ով մեզ պես մեկնել էր Work and Travel USA ծրագրով, բայց ամուսնացել եւ մնացել էր Ամերիկայում։
Նա ինձ տվեց մի քանի հասցե եւ հեռախոսահամար, որոնց կարող էի գրել։ Մեկից պատասխանեցին։ Ես այնքան ուրախ էի։ Բայց դա երկար չտեւեց։ Հետո նա 3-4 անգամ Դիմային ուղարկեց իմ, ավելի ճիշտ՝ մեր փաստաթղթերով։ Քանի որ նրանք կայք չունեին, իսկ մենեջերը ինչ-որ պատճառով կտրականապես հրաժարվում էր ինձ հետ կապ հաստատել։ Ավելի ճիշտ՝ ես զանգում էի, բայց նա ասում էր՝ ամեն ինչ Դիմայի միջոցով։ Ընդ որում, արդեն ապրիլ ամիսն էր, ընդ որում՝ կեսը, անիծյալ։ Եվ ես պարզապես դողում էի։ Այն ավարտվեց դեպրեսիայով։ Ես անում էի ամեն ինչ, բայց այնքան էի հոգնել, որ այլեւս ոչնչի չէի հավատում։
Դիման ինձ նաեւ խորհուրդ տվեց մտնել քաղաքի կայք, լավ ուսումնասիրել այն եւ «սպամել» հասցեները։ Ես զուգահեռաբար, չհավատալով եւ պատասխան սպասելով, այնուամենայնիվ, նամակներ էի ուղարկում։ Օրական մոտ 30 հատ։ Ի հայտ եկան որոշ աննշան արդյունքներ։ Եվ ահա 15-ի սահմաններում ռեստորաններից մեկից առաջարկ ստացա լրացնել հարցաթերթիկը։ Ես այնպիսի եռանդով լրացրեցի այն։ Եվ սպասում էի։ Բայց Զատիկ էր, եւ բոլորը ցրվել էին, ինչպես ես էի կարծում, նրանք էլ (ինչպես հետո պարզվեց, պարզապես պետք է հաղորդագրություն թողնել)։ Սպասեցի մի ամբողջ շաբաթ։ Մի կույտ հարցեր էի տալիս եւ նամակներ գրում։ Արդեն հիասթափվել էի։ Երբ ՀԱՆԿԱՐԾ......
Չեք հավատա! ԱՆՄԻՋԱՊԵՍ! ԱՌԱՆՑ ՈՐԵՎԷ ՔԱՇՔՇՈՒԿԻ! Ինձ ուղարկեցին Job offer! Եվ միանգամից պատասխանեցին իմ բոլոր հարցերին։ Ասել, որ ուրախ էի՝ ոչինչ չասել է։ Եվս մեկ օր ծախսեցի այն լրացնելու վրա եւ եւս մեկ օր՝ գործատուի ստորագրությունը ստանալու համար! ՎԵՐՋ! Ահա սա է արագությունը։ Այն պահից, երբ ես նրանց գրեցի, անցել էր 1,5 շաբաթ։ Ինչքան հեշտ է լինում աշխատանք գտնելը!
Անմիջապես վազեցի հանձնելու օֆերը։ Այդպես ապրիլի 18-ին (այո, կարծում եմ 18-ին) ես հանձնեցի իմ աշխատանքային հրավերը եւ սկսեցի սպասել հարցազրույցին։
