«Ամենամեծ հաճույքը այն անելն է, ինչը, ըստ ուրիշների, դու չես կարող անել» (Ու. Բեջաթ)

Մի ձմեռային, դեռ տաք երեկո, զբոսնելով իմ սիրելի քաղաքում, պատահաբար հանդիպեցի «Work & Travel»-ի վառ աֆիշին: Օ՜, ոչ, սիրելիս, սա քեզ համար չէ: Դու հանգստյան օրերին քաղաքից դուրս գալ չես կարողանում, իսկ այստեղ՝ Ամերիկա: Եվ հառաչելով՝ գնացի առաջ:

Հաջորդ առավոտ, լիովին մոռանալով անիրականանալի երազանքի մասին, ես խցանման մեջ մնացի: Անելիք չունենալով (միեւնույն է՝ առնվազն մեկ ժամ այստեղ կանգնելու ենք)՝ սկսեցի զննել գովազդները: Զեղչեր, ավտոդասընթացներ... Իսկ սա ի՞նչ է: Հայացքս ընկավ այն վառ աֆիշին, որը տեսել էի երեկ: Է՜հ... Որոշելով, որ միեւնույն է՝ ուրիշ հետաքրքիր բան չկա, առաջ շարժվեցի դեպի գովազդը եւ սկսեցի ուսումնասիրել: Փորձելով ինձ վրա թեկնածուների բոլոր պահանջները՝ հասկացա, որ համապատասխանում եմ բոլորին, բացի մեկից՝ անգլերենից: Մինչ համալսարանը ես գերմաներեն էի սովորել: Հույս այլեւս չկար, տրամադրությունս փչացավ ամբողջ օրվա համար: Ի՞նչ օր, ամբողջ կյանքի համար:

Զղջալով, որ ընդհանրապես տեսել եմ այդ աֆիշը, քարշ եկա աշխատանքի: Ընկերուհիս, տեսնելով իմ ընկճված տրամադրությունը, սկսեց հարցուփորձ անել ամեն ինչի մասին: Իմ պատմությունը շարունակելուն զուգընթաց՝ նրա աչքերը գնալով լայնանում էին, մի կայծ անցավ...

...Մեկ շաբաթ անց մենք պայմանագիր ստորագրեցինք: Եվս մեկ շաբաթ անց վճարեցինք առաջին մուծումը եւ գրանցվեցինք դասընթացների: Ընկերները թերահավատորեն վերաբերվեցին մեր եռանդին. «Իզուր եք այդ ամենը սկսել, ոչինչ չի ստացվի, սա խաբեություն է»: Չնայած դրան՝ մենք ռիսկի դիմեցինք:

Հետո եկավ DS-2019-ը, հետո երկրորդ մուծման վճարումը, եւ ահա վերջապես երկար սպասված ու հուզիչ նամակը փոստում: Ապրիլի 6-ը: Ինչքա՜ն արագ է թռչում ժամանակը: Թողնելով բոլոր գործերը եւ աչք փակելով պատուհանից դուրս զվարճալի թարթող արեւի վրա՝ մենք նստեցինք անգլերենը կրկնելու:

...Կայարան, գնացք, վագոն: 7 ժամ ճանապարհին, եւ մենք Եկատերինբուրգում ենք: Մտածում էինք՝ եւ կքնենք, եւ կհասցնենք կրկնել: Հա, իզուր էինք մտածում: Որտեղի՞ց: Մեր ուղեկիցները պարզվեցին շատ շփվող եւ զվարճալի տղաներ էին, որոնք գնում էին սովորելու: Արդյունքում՝ ոչ մի րոպե չքնեցինք, փոխարենը գոնե ինչ-որ բան կրկնեցինք՝ բոլորս միասին:

Դե... Ինչպիսի՜ ցուրտ է: Ջերմաչափին 0 է, երեկվա +15-ի դեպքում: Իմանում եմ, որ ցուցակում վերջինն եմ: Տրամադրությունը՝ մինուս... Մինչ հարցազրույցը դեռ երեք ժամ կա: Սպասում ենք: Ներս են թողնում առաջին 10 հոգուն, ընկերուհիս նրանց թվում է: Եվս կես ժամ, եւ վիզան նրա գրպանում է: Տրամադրությունը բարձրանում է: Սա պլյուս է: Ահա վերջապես հասավ իմ հերթը: Մոռանալով համակարգող Մարինայի բոլոր խորհուրդները՝ գնում եմ դեպի ջերմություն: Պահակախումբը շատ քաղաքավարի է, ամեն ինչ բացատրում է, ցույց տալիս: Ավելի տաք է դառնում: Մետաղորսիչ, 4-րդ հարկ, երկրորդ մետաղորսիչ, մատնահետքեր եւ... սպասասրահ: Եվս 15 րոպե, եւ հյուպատոսը արտասանում է ազգանունս: Շնորհակալություն, որ ճիշտ: Ահա այն՝ երկար սպասված հուզիչ պահը:

Բարեւ՛:

Բարի լույս, սը՛ր:

Դու Քսյուշա՞ն ես:

Այո )))

Իսկ ի՞նչ ես ուզում անել Ամերիկայում:

Աշխատել եւ հանգստանալ:

Ո՞ւմ մոտ ես աշխատելու եւ որտե՞ղ:

Ուղեղս հանգիստ մշակում է արտահայտությունները եւ տալիս պատրաստի պատասխաններ, երեւի հուզմունքից ) Այստեղ նա հարցնում է.

Դու հեռակա ուսանո՞ղ ես:

Երեկոյան բաժնի:

Եվ այստեղ նա ինձ ասում է.

Արի ռուսերենով, ես ձեր կրթության մեջ ոչինչ չեմ հասկանում:

Ես շոկի մեջ եմ:

Լավ:

Ինչո՞ւ ես շաբաթը մի քանի անգամ սովորում: Մնացած ժամանակ ի՞նչ ես անում: Ինչո՞ւ առաջին տարի, բայց միանգամից երրորդ կուրս:

Հետո նա ինչ-որ բան է տպում համակարգչում եւ պատասխանում ինձ.

Ցավոք, ձեր վիզան չի կարող հաստատվել: Միգուցե հաջորդ տարի...

Ժպիտս վերածվեց շրջված սմայլիկի: Ահա այն՝ երազանքը, ինձանից մեկ քայլ հեռավորության վրա: Եվ ամեն ինչ փլուզվում է մեկ ակնթարթում: Եվ այստեղ, ինքս ինձանից չակնկալելով, արտաբերում եմ.

Ո՛չ: Ես հաջորդ տարի չեմ փորձելու: Ինչո՞ւ եք ինձ մերժում: (Ինքս հասկանում եմ, որ այս զրույցները անիմաստ են): Ես սովորում եմ շաբաթը երեք անգամ, տարվա ընթացքում: Ազատ ժամանակ աշխատում եմ: Ընդունվել եմ քոլեջից հետո, այդ պատճառով միանգամից երրորդ կուրս: Ես սովորում եմ կիսամյակում 516 ժամ, դա ինչպես առկա ուսուցման ուսանող:

Նա սկսում է կասկածել, ինձ լրացուցիչ հարցեր է տալիս: Ի՞նչ ես ուզում ստանալ Ամերիկայում եւ երկա՞ր ես գնում: Հետո սեղմում է Delete, հեռացնում մերժման մասին թուղթը, զննում արտասահմանյան անձնագիրը եւ ստորագրում DS-2019-ը, կնիք է դնում!!!!

Լավ, Քսենիա: Ձեր վիզան հաստատված է: Հաջող ամառ:

Ես շոկի մեջ եմ: Մտածում եմ՝ հիմա կհամբուրեմ նրան: Ականջներիս հասնող ժպիտով շնորհակալություն եմ հայտնում, մաղթում հաջող օր եւ թռչում այնտեղից:

Մինչեւ հիմա չեմ կարող հավատալ, որ ես դա արեցի: Եվ ոչ ոք չի հավատում: Բայց այո, այո, այո, My visa approved: Ուրախությունս սահման չունի: Հիմա երազանքս ինձանից մեկ ամիս հեռավորության վրա է, իսկ իմ Հայրենիքից՝ չորս ամիս:

Այնպես որ, սիրելիներս, պայքարեք ձեր երազանքի համար: Հավատացեք ձեզ, եւ ձեզ մոտ անպայման ամեն ինչ կստացվի: Ինչպես ստացվեց ինձ մոտ:

«Երբ ինչ-որ բան շատ ես ուզում, ամբողջ Տիեզերքը կնպաստի նրան, որպեսզի ցանկությունդ իրականանա»

(Պ. Կոելյո «Ալքիմիկոսը»)