Երկրորդ վայրը, որը գրավեց սիրտս, հենց Williamsburg-ն էր՝ այն քաղաքը, որի հետ հանդիպմանը սպասում էի գրեթե 7 ամիս։ Անչափ սիրուն, խնամված, հաճելի քաղաք՝ աննկարագրելի գեղեցիկ բնությամբ։ Անկեղծ ասած, կարծում էի, որ միայն Ռուսաստանում է ԱՅՍՔԱՆ գեղեցիկ, բայց ոչ.. ոչ։

Հյուրանոցը, որտեղ մենք կանգ առանք, տեղավորում է մեծ թվով փոխանակման ուսանողների։ Այստեղ շատ հաճելի է, այն գտնվում է մեր աշխատավայրից ոչ հեռու, եւ կա նաեւ հիանալի լողավազան՝ ուսանողների երեկոյան հանդիպումների ավանդական վայրը) Ի դեպ, լողավազանի մասին. ընկերուհուս հետ շատ ուրախացանք, սակայն շուտով հիասթափվեցինք, որ չենք կարողանա գնալ այնտեղ՝ ես լողազգեստ չունեի, նա՝ հողաթափեր։ Ստիպված եղանք գնալ խանութ։ Արդյունքը՝ անցավ մոտ 4-5 ժամ, ձեռքերիս՝ գունավոր տոպրակներ՝ տարբեր շապիկներով, պայուսակներով, շորտերով... օյ։ Իսկ լողազգեստը՞։ Իսկ հողաթափերը՞։ Մի խոսքով, հաջորդ օրը մենք երկրորդ անգամ գնացինք։ Գնեցինք միայն ԱՅՆ, ինչ մեզ անհրաժեշտ էր, եւ երջանիկ վերադարձանք մեր «պատյան» (այդպես ենք անվանում հյուրանոցի մեր սենյակը)՝ հույսով, որ հաջորդ օրը վերջապես կայցելենք լողավազան) բայց հաջորդ օրը, հավանաբար, այնքան էլ տեղյակ չէր մեր պլաններից, ուստի ստիպեց մեզ մտածել եւս մեկ գնման մասին՝ անձրեւանոցի։ Այո, այո, այո.. դա անձրեւ էր, որն անխնա ծածկում էր մեզ հյուրանոցից մինչեւ գործատու տանող ողջ ճանապարհին։ հա)

Բայց իրականում բոլոր հույզերը բլոգում հնարավոր չէ փոխանցել, քանի որ դրանք այնքան շատ են, որ կարծես մրջյուններ լինեն, վազվզում են գլխիս մեջ, խառնում մտքերս, շփոթեցնում եւ ընդհանրապես թույլ չեն տալիս տպել) Այսօր երկուշաբթի է, հունիսի 18-ը. ես ուզում եմ աստղի պես պառկել իմ հսկայական մահճակալին եւ շշնջալ՝ I'm happy ...)