ԱՄՆ-ով ճանապարհորդությունը իմ լավագույն ընկերուհու եւ իմ համար սկսվեց Նյու Յորքից՝ քաղաքների քաղաքից... քաղաք, որը երբեք չի քնում, լույսերի եւ երկնաքերերի քաղաք, որոնք այնքան բարձր են, որ վերջը չի երեւում... մենք կորցրեցինք մեր գլուխը հենց որ դուրս եկանք երկաթուղային կայարանից ուղիղ Մանհեթեն: Անմիջապես կուրացանք ամենուրեք փայլող միլիոնավոր լույսերից, ամեն ինչ վառվում էր: Հսկայական էկրաններ, որոնք թարթում էին, փայլփլում, գովազդում մյուզիքլներ... Առյուծ արքան... ճիշտ է, մի փոքր անձրեւ էր գալիս, բայց դրա շնորհիվ քաղաքի վրա մառախուղ իջավ (որի մեջ մտավ մեր ինքնաթիռը վայրէջքի ժամանակ)... եւ երկնաքերերի գագաթները խորտակվում էին մառախուղի մեջ այնտեղ՝ բարձր-բարձր... եւ երեւում էին միայն երկնքից ինչ-որ տեղից լուսավորվող սարսափելի լույսերը... սեւամորթների խելահեղ քանակ: Այնպիսի տպավորություն է, որ ամբողջ Ամերիկան բնակեցված է միայն սեւամորթներով, ընդ որում՝ հենց այնպիսիններով, ինչպիսին նրանց նկարագրում են... հսկայական սնիկերներով, գլխարկներով, երկարաթեւ շապիկներով եւ փքված ժիլետներով, ականջօղերով, ապարանջաններով եւ շղթաներով... ավտոբուսի կայարաններում, մետրոյում... իրենց ֆիրմային քայլվածքով: Հուսով եմ՝ նրանցից ոչ ոք չի կարողանա կարդալ իմ պատը... բայց ժամանակ ընդհանրապես չկար: Նստեցինք ավտոբուս եւ գնացինք Nags Head՝ մի փոքրիկ քաղաք, որտեղ մենք պետք է անցկացնենք երեք ամիս:
