Մինչ Ամերիկա գալը ես պլանավորել էի հնարավորինս շատ բան տեսնել, քանի որ վստահ էի, որ կարող եմ այլեւս չվերադառնալ։ Այդ պատճառով ես պլան կազմեցի, որ աշխատանքն ավարտելուց հետո կգնամ երկրի արեւմուտք։ Սեզոնի ավարտից երկու շաբաթ առաջ ես ավիատոմս գնեցի դեպի Սան Ֆրանցիսկո։ Skype-ով ծնողներիս հետ խոսելիս նրանք հարցրին. «Իսկ որտե՞ղ ես ապրելու, իսկ ե՞րբ է հետադարձ տոմսդ»։ Իսկ ես ոչ մեկը ունեի, ոչ էլ մյուսը։ Նկատեցի, որ ամեն ինչ ինչ-որ կերպ վերջին պահին էի անում։ Բայց հետո ես այնուամենայնիվ տեղ գտա ՍՖ-ում։

Աշխատանքի վերջին օրվանից առաջ մենք երեկույթ ունեինք, եւ ես ամբողջ գիշեր չէի քնել (ընդհանրապես ամբողջ օգոստոսը ինձ մոտ անցավ առանց նորմալ քնի)։ Եվ բացի այդ, ես ընդամենը մեկ գիշեր ունեի ճամփորդությունից առաջ իրերս հավաքելու համար, երբ աշխատանքից վերադառնալով հասկացա, որ արդեն նորմալ խոսել էլ չեմ կարողանում, ես խնդրեցի ինձ արթնացնել գիշերվա ժամը 1-ին, որպեսզի հասցնեմ հավաքվել, որովհետեւ ժամը 8:30-ին պետք է գային ծանոթներս (քեռիս եւ մորաքույրս), որպեսզի վերցնեին իրերիս մի մասը եւ ինձ տանեին օդանավակայան։ Իրերիս մի մասը վերցնեին, որովհետեւ դրանք շատ էին, եւ ես չէի ուզում ճամփորդել հսկայական ճամպրուկով։ Եվ ես հանգիստ թողեցի իրերը, որովհետեւ միեւնույն է՝ Վաշինգտոնից Ռուսաստան հետադարձ թռիչք ունեի։ Դե, ինչպես միշտ, ինձ չարթնացրին։ Արթնացա ժամը 6-ին, դե եւ սկսեցի շտապ հավաքել իրերս... հազիվ հասցրի... Նստելով ինքնաթիռ՝ փորձեցի ուժերս հավաքել, նորից մենակ, չհասկանալով՝ ուր։ Շատ մարդիկ ինձ ասում էին, որ ՍՖ-ում շատ լավ մարդիկ կան, բայց գնացքից իջնելով՝ մի քիչ թափառեցի հոսթել փնտրելով... եւ առաջինը, ում հանդիպեցի ճանապարհին, անօթեւան էր, նա ինձանից հարցրեց թղթի վրա գրված հասցեի ճանապարհը, ես ասացի, որ չգիտեմ... այնպես որ նա ասաց, որ ես շան աղջիկ եմ եւ ուզում էր հարվածել ինձ։ Ես մշակութային շոկ ապրեցի... մի քիչ կանգնեցի տեղում եւ գնացի առաջ... հոսթելում գրանցվելով՝ նույնիսկ չէի ուզում դուրս գալ այնտեղից... Դե եւ միեւնույն է՝ արդեն երեկո էր... Հոսթելում ես մեկ գիշեր ապրեցի երկու լեհ աղջիկների հետ, նրանք զվարճալի էին... նրանք ինձ ցույց տվեցին մի գիրք՝ տեսարժան վայրերով, որոնք յուրաքանչյուրը պետք է տեսնի... Եվ հաջորդ առավոտ ես որոշեցի, որ կզբոսնեմ մինչեւ Chinatown, իսկ հետո կգնամ կամուրջը տեսնելու, չինական փողոցի կեսն անցնելով՝ որոշեցի զբոսնել cable car-ով, իջա ներքեւ, մի քիչ այնտեղ զբոսնեցի, հետո նորից նույնով գնացի մինչեւ վերջ, որպեսզի ավելի մոտ լինի կամրջին... Քանի որ ես սիրում եմ քայլել եւ նայել, ես որոշեցի հենց այնտեղից ոտքով գնալ մինչեւ կամուրջը, միաժամանակ տեսնել Marina թաղամասը... ճանապարհը իրականում երկար ստացվեց, բայց ինձ ուժերը հերիքեցին նաեւ անցնել Golden Gate Bridge-ը... արդյունքում, երբ անցա այն, մյուս կողմում ծանոթացա Իսրայելից եկած տղաների հետ, ընդհանուր առմամբ նրանք ինձ օգնեցին հասնել հակառակ կողմ... Այնտեղից տեսա ճապոնական թաղամասը, քաղաքապետարանը, դե եւ ամեն ինչ հոսթել տանող ճանապարհին... Հաջորդ օրը ես գնացի ռուսական բլուր, հետո Coit tower, հետո տեսա ձկնորսական թաղամասը, հետո հոսթել վերադառնալով՝ ծանոթացա մի տղայի հետ, ով Սան Ֆրանցիսկոյով ավտոբուսային տուր ուներ... դե եւ նա ինձ առաջարկեց գնալ իր հետ... այնքան հաջող ստացվեց, որ ես անվճար հայտնվեցի ավտոբուսում, որովհետեւ երեկոյան ոչ ոք տոմսերը չէր ստուգում... այնպես որ նաեւ երեկոյան ՍՖ-ն տեսա, հետո նորից հայտնվեցի ձկնորսական թաղամասում, իսկ այնտեղից արդեն հեռու էր քայլելը... ես անցնում էի հուշանվերների կրպակների կողքով, այնպես որ այնտեղ ծանոթացա 19-ամյա իսպանացի տղայի հետ (թեեւ ես 18 տարեկան էի, միեւնույն է՝ մեր միջեւ զարգացման մեծ տարբերություն կար)... այնպես որ ես նրան խնդրեցի ինձ տանել գիշերը տեսնելու Golden Gate Bridge-ը, այնպես որ ինձ նաեւ դրանում բախտը բերեց)) Հաջորդ օրը ես պլանում ունեի Golden Gate park... Մինչ այն ես որոշեցի ավտոբուս նստել, բայց որոշեցի իջնել քաղաքի մյուս կողմում, որտեղ լողափ կա, ընդհանուր առմամբ ես այդ կողմից անցա ամբողջ այգին, հենց այգուց հետո ես հասկացա, որ սկսում եմ սիրահարվել այս քաղաքին... այնտեղ շատ գեղեցիկ է, հատկապես այնտեղ, որտեղ բուսաբանական այգին է... Այգուց հետո ես քայլեցի մինչեւ քաղաքի կենտրոնի ինչ-որ այգիներ եւ նորից արդեն երեկո էր, ես հատկապես երեկոյան չէի զբոսնում... որովհետեւ արդեն հոգնած էի... Հաջորդ օրը, քարտեզը բացելով, ես հասկացա, որ արդեն տեսել եմ այն ամենը, ինչ ուզում էի... Եվ որ չորրորդ օրը կարող է ավելորդ լինել, բայց ես պլանում ունեի տեսնել քաղաքի հարավային մասը եւ դիզայն կենտրոնը, ես քայլեցի այնտեղ... եւ ճանապարհին ինձ հետ ծանոթացավ մի տղա, նա առաջարկեց ինձ օգնել տեսնել քաղաքը, բայց ես ասացի, որ արդեն ամեն ինչ տեսել եմ... Եվ խնդրեցի նրան ինձ տանել Bay bridge-ով մինչեւ Օքլենդ (ես ուզում էի տեսնել, թե ինչ քաղաք է դա եւ ինչու են շատ ամերիկացիներ ասում, որ դա Ամերիկայի ամենավտանգավոր քաղաքներից մեկն է)... Նա ինձ տարավ այնտեղ, պտտեցրեց քաղաքով, ամենաաղքատ թաղամասերից մինչեւ կենտրոն... սկզբունքորեն սովորական քաղաք է... ոչ մի առանձնահատուկ բան, փոխարենը այնտեղ կա քոլեջ, որտեղ սովորեցնում են մարիխուանա աճեցնել... Այդպես, իսկ հետո նա ինձ տարավ մինչեւ մի բլուր, որտեղից կարելի է տեսնել ամբողջ քաղաքը - դա այնքան գեղեցիկ է!!! ինձ շատ դուր եկավ... Հետո ես ուզում էի հասնել Ալկատրաս, բայց տոմսերն արդեն չկային... մի քիչ տխրեցի, բայց առջեւում ինձ սպասում էր ավտոբուսը դեպի ԼԱ...