Մեզ Քոդի հասցրին մի փոքրիկ ավտոբուսով՝ շատ սիրալիր մի կին եւ տղամարդ, ընդ որում՝ վարում էր կինը, ոչ թե տղամարդը։ (Նրանց մոտ՝ Ամերիկայում, ընդհանրապես ամեն ինչ հակառակն է)։ Իմանալով, որ մենք գնում ենք Քոդի՝ առանց որեւէ պատկերացման, թե որտեղ ենք ապրելու, աշխատելու, եւ այնտեղ չունենալով ոչ մի հարազատ կամ ծանոթ, նրանք, մեղմ ասած, շոկի մեջ էին (եւ ես նրանց հետ համաձայն եմ)։ Նրանք նույնիսկ, կարծես, իրենք էլ շփոթվեցին եւ չգիտեին՝ ինչպես մեզ օգնել։ Մինչ մենք անցնում էինք մոխրագույն եւ անմարդաբնակ քաղաքների կողքով, ես աղոթում էի, որ դա Քոդին չլինի... Հետո վերջապես մենք տեսանք երկար սպասված «Welcome to Cody» գրությունը, եւ մեր առջեւ հայտնվեց մի շատ սիրուն քաղաք՝ հուշանվերների խանութներով, հյուրանոցներով, ռեստորաններով... եւ ամեն ինչից Վայրի Արեւմուտքի շունչն էր փչում... Դա առաջին հայացքից սեր էր... իմ եւ Քոդիի միջեւ) Եվ այդ ժամանակ ինձ արդեն չէր հուզում ոչ այն, որ ապրելու տեղ չունենք, ոչ այն, որ վերջապես ուզում էի լվացվել եւ ուտել... այդ ամենն արդեն կարեւոր չէր։ Բայց ավտոբուսի վարորդները պետք է մեզ ինչ-որ տեղ թողնեին, եւ նրանք չէին կարող պարզապես մեզ նետել փողոցի մեջտեղում։ Կին վարորդը զանգահարեց իր ծանոթներից մեկին եւ հարցրեց, թե որ հյուրանոցներում կան ազատ եւ էժան սենյակներ... Բայց քանի որ մենք այնտեղ էինք հասել հենց Անկախության օրվա նախօրեին, գրեթե բոլոր հյուրանոցները լեփ-լեցուն էին, եւ մեզ առաջարկեցին գնալ «Six Gun» հյուրանոց, որտեղ մեկ գիշերվա համար մեզանից երկուսից պետք է գանձեին 95 դոլար։ «95 դոլար։ Դուք կատակո՞ւմ եք։ Մենք նույնիսկ Նյու Յորքի կենտրոնում ընդամենը 60 դոլար էինք վճարել... իսկ այստեղ ինչ-որ Քոդի է»։ Բայց անելու ոչինչ չկար, ստիպված էինք համաձայնել, եւ մեզ հասցրին հենց այդ հյուրանոց, որը, ի հավելումն, գտնվում էր գրեթե քաղաքից դուրս։ Մտնելով հյուրանոց՝ ես զգացի նույն շոկը, ինչ Ջիմ Քերին «Էյս Վենտուրա 2. Երբ բնությունը կանչում է» ֆիլմում, երբ նրա հերոսը տեսավ կաբինետի պատերին կախված կենդանիների խրտվիլակների կույտը) Աստված իմ, այս հյուրանոցում, կարծես, ավելի շատ էին այդպիսի խեղճ, սպանված կենդանիները... վայրենիներ((( Մեզ տվեցին մեր համարի բանալիները, եւ մենք հոգնած, քաղցած, 3 օր չլվացված եւ նորմալ չքնած քայլեցինք զննելու մեր «ապարտամենտները»։