Վերջապես վայրէջք կատարեցինք։ Մենք Նյու Յորքում ենք։ Նույնիսկ չի հավատացվում։ Դեռ չի զգացվում։ Աղջիկների հետ գնացինք անձնագրային հսկողություն անցնելու։ Դրական մի քեռի ինչ-որ պարզ երգեր էր երգում, մինչ ստուգում էր մեր փաստաթղթերը, մենք աղջիկներով ծիծաղեցինք նրա վրա) Գնացինք, վերցրինք ուղեբեռը, ինչ երջանկություն, որ այն տեղում էր։ Թույլ, բայց այնուամենայնիվ հույսով, աղջիկների հետ գնացինք WiFi փնտրելու։ Եվ նորից չգտանք։ Ի՞նչ է սա, մեզ խոստացել էին, որ այն ամեն քայլափոխի կլինի (թեեւ դա, երեւի, հարաբերական հասկացություն է)։ Իսկ ծնողները անհանգստանում են, թեեւ նրանց մոտ դեռ առավոտյան ժամը 6-ն է։ Նրանք չգիտեն, որ ես Լոնդոնում ուշացել եմ չվերթից։ Արդյունքում թքեցինք ինտերնետ փնտրելու վրա եւ գնացինք Airtrain-ի հետ գլուխ հանելու, քանի որ դրսում արդեն մութ էր, իսկ մենք դեռ չգիտեինք, թե որտեղ ենք գիշերելու)

Ես, դեռ Մոսկվայում լինելով, Couchsurfing-ով մի տղա էի գտել, բայց նրա հետ պայմանավորվել էի, որ Նյու Յորքում կլինեմ ցերեկվա ժամը 4-ին, բայց հիմա արդեն 9-ն է, եւ նա չգիտի, որ ես ուշացել եմ չվերթից։ Գումարած ամեն ինչին՝ ես այլեւս մենակ չեմ, այլ աղջիկների հետ եմ, եւ հայտնի չէ՝ կկարողանա՞ նա մեզ երեքիս տեղավորել իր մոտ։ Իսկ հոսթել գնալն արդեն ուշ է, այնպես որ ամենամոտ հեռանկարը փողոցում գիշերելն է։ Դե գոնե մենակ չեմ)

Մարդկանց օգնությամբ հասանք մետրո։ Այնուամենայնիվ, ինչքան լավ մարդիկ կան այստեղ, մենք նույնիսկ ոչ մեկից օգնություն չէինք խնդրում, բոլորը ինքնուրույն մոտենում եւ օգնում են, պատմում են, թե ինչպես հասնել որտեղ պետք է) Կամ մեր տեսքն է այդքան շփոթված, կամ էլ մարդիկ պարզապես լավն են։ Կամ երկուսը միասին)

Մետրոյի տոմսեր գնեցինք, նույնպես ոչ առանց մարդկանց օգնության։ Հիմա մենք պետք է հասնեինք Գրեգորիին՝ քաուչսերֆերին, ճիշտ է, նա դեռ չգիտեր մեր եւ իմ ուշացման մասին)) Եվ փաստ չէ, որ նա կկարողանա մեզ բոլորիս ընդունել։ Բայց WiFi դեռ չի երեւում, իսկ աղջիկների SIM քարտերը (նրանք, որոնք գործակալությունից են) դեռ ակտիվացված չեն։ Այդ պատճառով որոշեցինք առայժմ հասնել Մանհեթեն, իսկ այնտեղ արդեն որոշել՝ ինչ եւ ինչպես։ Հարցրինք մի սիրուն կնոջ, թե ինչպես հասնել, եւ նույնիսկ հասկացանք, թե ինչ պատասխանեց) Իսկ Լոնդոնից հետո մենք ընդհանրապես չէինք կարողանում հասկանալ, թե ինչ են ասում ամերիկացիները՝ չէինք հասկանում ինքնաթիռի ստյուարդուհիներին, չէինք հասկանում, թե ինչ են խոսում շուրջը... Մի խոսքով՝ ընդհանրապես մթություն)

Բայց չնայած մանրամասն բացատրություններին, թե ինչպես հասնել անհրաժեշտ կայարան, մենք, ինչպես եւ վայել է W&T ուսանողներին, շեղվեցինք ճանապարհից եւ մոլորվեցինք մետրոյում) Իրավիճակը մթագնում էր այն, որ մենք մոռացել էինք մուտքի մոտ մետրոյի քարտեզ վերցնել, իսկ առանց դրա դժվար էր կողմնորոշվել... Եվ հենց այդ ժամանակ ինձ վրա ինչ-որ տարօրինակ համարձակություն եկավ) Ես ուղիղ մեծ ցանկությամբ գնացի տեղեկատվական խցիկ եւ հարցրեցի, թե որտեղից վերցնենք մետրոյի քարտեզ եւ հասնենք անհրաժեշտ կայարան) Թեեւ մինչ այդ սարսափելի վախենում էի անգլերենով ցանկացած խոսակցությունից (ինչպես պարզվեց՝ իզուր էի վախենում, բայց սկզբում վախը ինձ գլխովին պատել էր)։ Ես ճիշտ է՝ քիչ բան հասկացա, եւ հետո մենք աղջիկներով նորից ճշտում էինք, թե ինչ եւ ինչպես։ Բայց ինձ համար սա արդեն ձեռքբերում է՝ հաղթահարել վախս եւ գնալ խոսել, եւ նույնիսկ մասամբ հասկանալ, թե ինձ այնտեղ ինչ ասացին)))

Արդյունքում մենք գնացինք նշված ուղղությամբ, բայց միեւնույն է՝ ինչ-որ բան սխալ արեցինք։ Գնացքը եկավ, մենք նստեցինք եւ զարմացանք՝ ինչո՞ւ է այն այդքան նման էլեկտրագնացքի։ Մեզ է մոտենում համազգեստով մի քեռի եւ հարցնում տոմսերը, մենք բնականաբար ցույց ենք տալիս մետրոյի քարտերը։ Իսկ նա ասում է, որ դա մետրոյի համար է, իսկ տվյալ տրանսպորտը մետրոյին չի պատկանում, եւ մենք պետք է 12$ վճարենք երթեւեկության համար։ Դե, փախչելու տեղ չկար, վճարեցինք։ Դա պարզվեց LIRR-ն է՝ այն նույն ճանապարհը, որով ես պետք է գնամ իմ գործատուի մոտ։ Փոխարենը հիմա գոնե գիտեմ, թե որտեղ է այն) Լավ է, որ գոնե նստեցինք ճիշտ ուղղությամբ, եւ գնացքը մեզ տանում էր Penn Station, այլ ոչ թե Լոնգ Այլենդի խորքերը)

Penn Station հասնելով՝ մենք այնուամենայնիվ գտանք ինտերնետ։ Գրեցինք ծնողներին, որ ամեն ինչ կարգին է։ Ես սկսեցի Գրեգորիին նամակ գրել իմ արկածների մասին, իսկ աղջիկները այդ ժամանակ ակտիվացնում էին SIM քարտերը։ Չհասցրեցի նամակը վերջացնել՝ SIM քարտերը ակտիվացված էին, եւ այդ պատճառով ես ընտրեցի կապի ամենաարդյունավետ միջոցը՝ զանգը։ Զանգեցի, բառացիորեն կարդացի նոր գրած նամակը։ Եվ հրաշք!!! Նա ասաց, որ կարող է ընդունել մեզ բոլորիս, ամեն ինչ օքեյ է։ Ուրախությանս չափ չկար)))) Հետեւելով Գրեգորիի խորհրդին՝ մենք դուրս եկանք փողոց եւ գնացինք տաքսի բռնելու դեպի նրա տուն...