Թերեւս ամենաերկար ճանապարհորդությունը, որ մենք արել ենք։ Մոտ 1000 մղոն։ Սարսափելով դրա մասին մտածելուց՝ մենք որոշեցինք չնեղվել եւ չտանջել մեզ ամբողջ գիշեր վարորդի նստատեղը փոխելով, այլ պարզապես գիշերելու տեղ գտնել։ Փողը սուղ էր, բայց վերմակները՝ շատ) Այդ պատճառով որոշեցինք քնել հենց աստղերի տակ՝ բնության գրկում։
Ճիշտն ասած, աստղերի տակ տեղ գտնելը հաճախ շատ դժվար է։ Բոլոր անտառակներն ու թփուտները սովորաբար ինչ-որ մեկի մասնավոր սեփականությունն են։ Իսկ եթե շատ խորանաս անտառներում, ապա հարմարավետ քուն կարող է չստացվել՝ չափազանց խոնավ, չոր, վախենալու եւ այլ պատճառներով։
Մենք ելքը գտանք քեմփինգներում (campgrounds)։ Վայրի բնության հատվածներում գտնվող վայրեր, որտեղ պաշտոնապես թույլատրվում է վրաններ տեղադրել, մեքենաներ կայանել եւ խարույկ վառել։ Ճիշտ է, քեմփինգի համար ստիպված ես լինում վճարել դեպքերի 90%-ում։ Մասնավոր քեմփինգն ավելի թանկ է, բայց հաճախ ավելի լավ է կահավորված, իսկ պետական հրապարակները էժան են, բայց դրանք կարելի է գտնել միայն ազգային կամ պետական բնական պարկերում եւ արգելոցներում։
Այդպես էլ արեցինք այդ գիշեր։ Պարզապես GPS-ով գտանք մեզ ամենամոտ State Park-ը եւ կանգ առանք այնտեղ։ Երբ մենք մտնում էինք, արդեն կեսգիշեր էր, ոչ ոք մեզանից գումար չվերցրեց։ Մենք մտածեցինք, որ ստիպված կլինենք վճարել առավոտյան՝ դուրս գալիս։ Բայց դուրս գալիս էլ ոչ ոք մեզ չկանգնեցրեց։ Եվ մենք գտանք ամառվա մնացած մասում գիշերակացի վրա խնայելու ուղին։ Պարզապես պետական պարկերը փակվում են երեկոյան 10-ին եւ բացվում առավոտյան 8-ին։ Եթե դու գաս եւ հեռանաս այդ ժամանակահատվածում, ապա պարզապես վճարելու մարդ չկա։ Դրանից էլ օգտվում էինք ամբողջ ամառ։ Հարկ է նշել նաեւ, որ այդ գիշեր մեզ բախտ վիճակվեց, եւ քեմփինգում մենք հայտնաբերեցինք նաեւ անվճար ցնցուղ, որը շատ տեղին էր, քանի որ մենք չէինք լվացվել դեռ Old Orchard Beach-ից։
Վրաններ չունեինք, ուստի հնարամտեցինք քնել առանց դրանց։ Ես քնում էի մեքենայի տանիքին՝ փաթաթված երեք վերմակով, Սանկան քնում էր մեքենայի տակ՝ քնապարկի մեջ։ Իսկ աղջիկները, նրանք մանրանկարչական են, պառկում էին մեքենայի նստատեղերին։ Երբեմն մենք հերթափոխվում էինք, բայց դա էությունը չէր փոխում։ Ես մինչ օրս կարծում եմ, որ ամենահավես տեղը տանիքին էր, երբ քնում ես եւ տեսնում աստղերը, Ծիր կաթինը եւ ընկնող աստղերը։ Մմմմ...
Առավոտյան արթնանալով՝ մենք շտապեցինք դեպի Քլիվլենդ։ Միջին Արեւմուտքը մեզ համար սկսվեց Օհայոյից։ Եվ այն այնպիսին էր, ինչպիսին մենք պատկերացնում էինք։ Մերկ տափաստան՝ 100 տոկոսով ծածկված եգիպտացորենով։ Այստեղ նույնիսկ վախենալու չէր օգտվել մայրուղուց, քանի որ այն բացարձակ ուղիղ էր, առանց որեւէ ոլորանի, դեպի հորիզոն գնացող ճանապարհ։ Որպես պիկանտ բազմազանություն՝ պատուհանից երբեմն երեւում էին ֆերմերների տնակներ եւ մի քանի տակառ՝ հացահատիկի պահպանման համար, որպես դրանց պարտադիր հավելում։
Քլիվլենդին մոտենալիս ճանապարհը սկսեց լայնանալ։ Արդյունքում՝ երկու գոտի ունեցող մայրուղուց այն վերածվեց 8-10 գոտու՝ միայն մեկ ուղղությամբ։ Մմմմ... Քլիվլենդը Բոստոնից հետո մեր ճանապարհին առաջին իսկապես խոշոր քաղաքն էր։ Ի դեպ, բավականին սիմպատիկ քաղաք։ Գրավում էր նաեւ լճի ափին գտնվելը եւ նրա բուռն արդյունաբերական անցյալը։ Արդյունաբերական հեղափոխությունը զգացվում էր ամենուր։ Բազմաթիվ գործարաններ, լքված ֆաբրիկաներ, երկաթուղային գծեր, որոնք հատում են քաղաքը, երբեմնի խոշոր ընկերությունների արդեն հնացած երկնաքերեր։ Հաջողակ բնակելի թաղամասեր, որտեղ ժամանակին ոչ վաղ անցյալում բնակվում էին արդյունաբերողները իրենց ընտանիքների հետ։ Երկրի նախկինում հզոր արդյունաբերական ուժի յուրօրինակ խորհրդանիշ։ Այժմ Քլիվլենդը, ցավոք, պարզապես ոչնչով աչքի չընկնող քաղաք է, որտեղ չկան հատուկ տեսարժան վայրեր, եւ այն, որ մենք պարզապես դանդաղ հատեցինք այն արեւելքից արեւմուտք, մեզ լիովին բավարար էր։
Մենք շարունակում էինք մեր շարժումը Միջին Արեւմուտքի անփոփոխ լանդշաֆտներով։ Օհայոյից հետո մեզ դիմավորեց Ինդիանան, հետո՝ հարավային Միչիգանը, բայց ոչինչ չէր փոխվում։ Մենք նույնիսկ տարբերությունը չէինք նկատի, եթե ճանապարհի վրայով չփայլեին «Welcome to ...» հսկայական ցուցանակները։ Ամեն ինչ այլ կերպ է դառնում, հենց որ շրջանցում ես Միչիգան լճի ամենահարավային կետը, երբ մոտենում ես Չիկագոյին։
