Ամերիկայում իմ ամառը մոտենում է ավարտին։ Ընդամենը մի քանի օրից ես մեկնում եմ ճանապարհորդության անծայրածիր նահանգներով) Նույնիսկ չի հավատացվում, որ շուտով արդեն պետք է մեկնեմ։ Կարծես թե վերջերս էի ժամանել, հարմարվում էի, վախենում էի անգլերեն խոսել, բնակարան էի փնտրում, աշխատանքի էի ուշանում... Եվ սկզբում ժամանակը սարսափելի դանդաղ էր ձգվում, ինձ թվում էր, որ այս ամառը երբեք չի ավարտվի։ Բայց որքան մոտենում էր ամռան վերջը, ժամանակն այնքան ավելի արագ էր թռչում։

Երթուղին արդեն հաստատված է՝ Niagara Falls(?); Boston, MA; Washington, DC; Miami, FL; Key West, FL; New York, NY: Նիագարայի ջրվեժի հարցը դեռ բաց է, չգիտեմ՝ կգնամ, թե ոչ։ Բայց իմ երթուղու մնացած կետերն արդեն հաստատված են։ Արդեն գտել եմ ճամփորդակիցներ Բոստոնի եւ Վաշինգտոնի համար, գոնե այնքան էլ ձանձրալի չի լինի) Վաշինգտոնում նաեւ պլանավորում եմ հանդիպել իմ ծանոթներից մեկին, ով շատ հետաքրքիր ճակատագիր ունի։ Նա ծնվել է Ռուսաստանում՝ Պետերբուրգում, բայց մինչեւ 6 տարեկանը մեծացել է մանկատանը։ Հետո նրան որդեգրել է ամերիկյան մի ընտանիք։ Եվ հիմա նա ապրում է Վաշինգտոնի մոտակայքում եւ փորձում է հիշել ռուսերենը։ Վաշինգտոնից հետո ես կթռչեմ Մայամի, որտեղ նույնպես ունեմ մեկ ծանոթ) Այդ տղան ամերիկացի է, համալսարանում ուսումնասիրել է քաղաքական հարաբերություններ, եղել է Ռուսաստանում, շատ է սիրում Ռուսաստանը եւ ցանկանում է սուպեր ընկերական հարաբերություններ հաստատել Ամերիկայի եւ Ռուսաստանի միջեւ) Մի խոսքով, նույնիսկ շատ հետաքրքիր մարդ է) Ե՛վ նրա, եւ՛ Վաշինգտոնի աղջկա հետ ծանոթացել եմ լեզուներ սովորելու կայքում, երբ փորձում էի բարելավել իմ անգլերենը) Key West կգնամ հանգստանալու համար՝ ամբողջ օրը լողափին պառկելու եւ ոչինչ չանելու համար, հաճույք) դե իսկ հետո, վերջում, կմտնեմ Նյու Յորք, այնտեղ կանցկացնեմ Ամերիկայում իմ վերջին լիարժեք օրը, իսկ հաջորդ օրը կթռչեմ հայրենիք...

Տրանսպորտի տոմսերն արդեն ամրագրված են, իսկ կապրեմ Couchsurfing-ի միջոցով։ Ճիշտ է, դեռ ոչ ոքի հետ չեմ պայմանավորվել, պետք է արդեն շարժվել, այլապես ընդհանրապես առանց կացարանի կմնամ։ Անկեղծ ասած, ինչ-որ չեմ ուզում ոչ մի տեղ գնալ, ուզում եմ մնացած 2 շաբաթն անցկացնել Նյու Յորքում, զբոսնել, վայելել քաղաքը... Չնայած նրան, որ ապրում էի դրա մոտակայքում, միեւնույն է, քիչ եմ զբոսնել, դեռ այնքան բան կա տեսնելու...

Ի դեպ, Ամերիկայում այնքան էլ ընդունված չէ ճանապարհորդելը) Հաճախ, երբ ամերիկացիներին պատմում եմ իմ մոտակա պլանների մասին, լսում եմ այսպիսի արտահայտություն՝ «Օ՜, ես ողջ կյանքումս Լոնգ Այլենդից դուրս չեմ եկել»։ Այն մասին, որ ես այստեղ ընդհանրապես միայնակ եմ եկել մեկ այլ երկրից, արդեն լռում եմ՝ այստեղ նրանք դա չեն հասկանա))

Թեեւ ես ինքս էլ մի փոքր փոխվել եմ այստեղ։ Ամերիկանացվել եմ)) Չգիտեմ՝ բոլոր նահանգներում ինչպես է, բայց հենց այստեղ մարդիկ ընդհանրապես չեն մտահոգվում, թե ինչ տեսք ունեն։ Շատերը նույնիսկ գիշերազգեստով են գնում խանութ, եւ դա նորմալ է համարվում) Այդպես էլ ես հիմա մտա այդ նույն հունի մեջ։ Նախկինում՝ Մոսկվայում, ես սովորաբար տանից դուրս գալուց առաջ հարդարվում էի... այստեղ ինչ-որ բոլորովին միեւնույն է, թե ինչ տեսք ունեմ) Դա նման է ամառանոցում լինելուն՝ թքած ունենալ արտաքին տեսքի վրա) Դե, սկզբունքորեն Լոնգ Այլենդը կարելի է գյուղ անվանել, միայն թե առանց տնային տնտեսության))

Հավաքում եմ ճամպրուկները։ Շուտով կմեկնեմ ճանապարհի։ Զգում եմ, որ կարոտելու եմ այս վայրերը։ Ամեն անգամ, երբ գնում եմ աշխատանքի, նայում եմ ինձ շրջապատող բնապատկերներին... եւ հասկանում եմ, թե որքան հարազատ են դարձել ինձ այս վայրերը։ Վստահ եմ, որ կարոտելու եմ այս բոլոր փողոցները, խանութները, ծառերը, ճանապարհները... Կրկին, հոգու խորքում նստած է նույն այն վախը, որը պատել էր ինձ ուղեւորության սկզբում, կարծում եմ՝ դա անհայտության վախն է։ Չէ՞ որ ընդհանրապես պարզ չէ, թե որտեղ եմ ապրելու ճանապարհորդության ընթացքում, եւ ուր կտանի ինձ ճակատագիրը... Բայց այս անգամ դա կաթվածահար անող զգացում չէ, այլ պարզապես թեթեւ երանգ, որը միայն դրդում է ինձ արկածների)

Դե ինչ, ճանապարհ)