Համերգից առաջ ընկած շաբաթը շատ դանդաղ էր անցնում, ես հիվանդ էի, գումարած դրան՝ քառասուն աստիճան շոգ, ես ջերմային հարված ստացա (ինձ շատ վատ էի զգում), բայց բոլորին ասում էի, որ թեեւ շաբաթը հանգիստ է, ես ամեն ինչ կհասցնեմ։ Շաբաթ օրը համերգ ունեի, ուրբաթ օրը աշխատանքից հետո հավաքվեցի եւ գնացի Վաշինգտոն՝ Շառլոտսվիլ գնացող ավտոբուսը նստելու (գիշերվա ժամը 2-ին), այնտեղ հասա առավոտյան ժամը 7-ին, քաղաքը շատ սիրուն ու լավն է, այնտեղ ամենահայտնին Թոմաս Ջեֆերսոնի տունն է եւ նրա համալսարանը, իսկ տանը ես ունեմ մի սվիթշոթ՝ նարնջագույն տառերով եւ այդ համալսարանի խորհրդանիշով (այդ սվիթշոթը անցյալ տարի ծանոթներս են նվիրել՝ երեւի ճակատագիրս էր հայտնվել այս քաղաքում, ես չգիտեի, թե դա ինչ համալսարան է)։ Ամբողջ օրը քաղաքում թափառում էի, հետո՝ համերգ!!! Այն շատ հիանալի էր!! Ես երգում էի որքան ուժ ունեի!! Պարզվում է՝ ես իսկապես նրանց երկրպագուն եմ, քանի որ շատ երգեր գիտեմ, որոնք ոմանք նույնիսկ չեն էլ լսել)))... համերգից հետո ուզում էի լուսանկարվել Wiz Khalifa-ի հետ... բայց նա ավելի շուտ հեռացավ... քանի որ համերգից առաջ ինչ-որ մեկը ուզում էր կրակել նրա վրա, եւ անվտանգության նկատառումներից ելնելով... բայց ես կանգնած սպասում էի ինչ-որ բանի, իսկ բոլորը ցրվել էին... ես մոտեցա եւ ասացի. կարելի՞ է Chevy-ի հետ լուսանկարվել (նա Wiz-ի հետ է աշխատում), տեղացի աղջիկներն արդեն գնացել էին, որովհետեւ նրանց միայն Wiz-ն էր հետաքրքրում... Իսկ ես ասացի, որ Ռուսաստանից եմ եւ հատուկ մեկ օրով եկել եմ նրանց համերգին... եւ ինձ ներս թողեցին... Chevy-ն ասաց, որ սկզբում միայն կարող է գրկել, իսկ ես՝ իսկ լուսանկա՞րը։ Իսկ մինչ այդ նրան պատմել էի ամբողջ պատմությունը, թե ինչպես եմ սիրում նրանց լսել եւ ինչպես եմ հասել նրանց մոտ... ասացի, որ շատ ափսոս է, որ Wiz-ի հետ լուսանկար չունեմ եւ այլն... իսկ Chevy-ն լուսանկարվեց ինձ հետ եւ ասում է... սպասիր... եւ բացում է հյուրախաղային ավտոբուսը, ուղեբեռի հատվածից հանում է նրանց տարբերանշանով սվիտեր եւ տալիս ինձ!!! Ես ապշել էի!! Շատ հաճելի էր!!! Ոչ ոք չուներ ոչ լուսանկար, ոչ սվիտեր... այնտեղ համերգի ընթացքում միայն մի քանի շապիկ էին նետել ամբոխի մեջ... Մի խոսքով, ես այնքան երջանիկ էի!!!

Այս քաղաքում ավտոբուսային գծի կայարանը, որով ես սովորաբար երթեւեկում եմ, շատ հիմար է, գիշերը փակ է լինում... ես ժամը 4-ի տոմս ունեի... իսկ ես ամբողջ գիշերը անցկացրեցի կանգառում (փողոցում), իսկ ավտոբուսը չեկավ, հետո պարզվեց, որ այդպիսի չվերթ չկա, իսկ տոմսերը վաճառում են կայքում, ավտոբուսը եկավ ժամը 8-ին, բայց ես արդեն ուզեցի առանց փոխանցումների ավտոբուսով գնալ ժամը 9-ին, վախենում էի, որ աշխատանքից կուշանամ, բայց ժամը 2-ին արդեն Ֆեյրֆաքսում էի, սուպերվայզերս ինձ վերցրեց եւ մենք գնացինք աշխատանքի... հետո 4-ից 8-ը աշխատելուց հետո վերադարձա տուն, հանգստացա, իսկ հետո, ցնցուղ ընդունելուց հետո, ժամը 9:20-ին ինձ ասացին, որ մեզ դրսում սպասում են՝ ծով գնալու համար, արդյունքում 10 րոպեում հավաքվեցինք եւ ճանապարհ ընկանք դեպի Օշեն Սիթի, այնտեղ հասանք առավոտյան ժամը 4-ին, լողացանք, դիմավորեցինք արեւածագը եւ ամբողջ օրը լողացինք, թեեւ մի փոքր այրվել էի, բայց շատ քիչ, տուն վերադարձանք երեկոյան ժամը 7-ին (այնտեղ առավոտյան եւ երեկոյան շվեդական սեղաններով էինք սնվում), տուն հասանք ժամը 11-ին, ես 10 ժամ քնեցի, բայց միեւնույն է՝ հոգնած էի քայլում...