Երբ փողը վերջացավ, իսկ աշխատանքի ոչ մի հեռանկար չկար, որոշեցինք մեկնել NY՝ աղջիկների մոտ :)

Ավտոբուսով էինք գնում, ճանապարհին ծանոթացանք Ռաստիի հետ (այո, այո, անունը լիովին համապատասխանում էր կերպարին՝ սեւամորթ, դրեդներով եւ ռաստա-գլխարկով)։ Տղան նստած էր կնոջ հետ՝ մեր կողքի նստարանին, եւ առանց նարնջի հյութով խմելու, ուղիղ շշից օղի էր խմում!!! Լսում էր բացառապես Բոբ Մ-ին եւ հավանությամբ գլխով էր անում մեր «Մենք էլ ենք հարգում Բոբին եւ մեր հետ սկավառակ ունենք» խոսքերին... Կտրականապես հրաժարվեց լսել մեր հիփ-հոփը՝ ժպտալով ասելով. «Ես գտել եմ իմ երաժշտությունը ընդմիշտ»։ Կանգառներում միասին ծխում էինք եւ, եւ, եւ... ուշքի եկա արդեն NY-ում։

Գիշերվա ժամը մեկն էր, եւ մենք գնացինք Քուինս՝ փնտրելու անհրաժեշտ տունը... Թաղամասը, ասեմ ձեզ, այնքան էլ լավը չէր, հատկապես առաջին հայացքից, բայց այդ մասին մի փոքր ուշ եւ ավելի մանրամասն։ Աղջիկները բնակարան էին վարձել ուզբեկներից, ... է՜խ, տհաճ ժողովուրդ են, մի խոսքով, թաղամասում մի քիչ պտտվելուց հետո գտանք նրանց, հանդիպեցինք, զրուցեցինք... Նրանց գործերն էլ, ընդհանուր առմամբ, շատ-շատ վատ էին ընթանում։

5-6-7 օր, կամ նույնիսկ ավելի, չէինք կարողանում աշխատանք գտնել, ասեմ ձեզ՝ սարսափելի սոված էինք։

Դա մոտավորապես այսպես էր՝ NY-ով ամբողջ օրը քայլելուց հետո, որն առանց այն էլ հոգնեցուցիչ էր, երեկոյան ուտում էիր առավելագույնը մեկ տոպրակ բրինձ՝ Մակդոնալդսի կետչուպի տոպրակով, եւ լավագույն դեպքում՝ մեկ բաժակ կաթ, եթե բախտդ բերի... Արդեն այն ժամանակ սկսեցինք աստիճանաբար ուտել աղբամաններից, այո, այո՝ ոչ մի զզվելի բան չկա, շատ նորմալ սնունդ է, ինչ-որ մեկը դեն է նետում կիսատ թողած նախաճաշը՝ փաթեթավորմամբ, իսկ մենք վերցնում, բացում եւ ուտում ենք... է՜խ, ոսկե ժամանակներ!! Ինչպիսի հիացմունքով եւ հպարտությամբ եմ հիշում այդ ժամանակները... Նաեւ լավ հիշում եմ, որ երեկոյան պտտվում էինք ռեստորանների հետեւի աղբամանների մոտ, այնտեղ սննդի առումով շատ օգտակար բաներ էինք գտնում, իսկ մի անգամ ինձ շատ բախտ բերեց, ես գտա, կամ գողացա (ռեստորանի հետեւի դուռը կիսաբաց էր, իսկ կողքին դրված էր այն) պլաստիկ տարաներով մեծ տոպրակ, որոնց մեջ սառեցված ապուրների/բորշչի նմանակներ էին, հազիվ տուն հասցրեցի :) Եվ մեր մոտ տոն եղավ!! Այնտեղ 12 չափաբաժին կար!!! Մենք մեկ շաբաթ խնամքով ուտում էինք դրանք, եւ դուք չեք պատկերացնում, թե որքան դրախտային սնունդ էր դա։

Երբեմն մենք պարզապես քայլում եւ սնունդ էինք մուրում ռեստորաններում երեկոյան, եւ մարդիկ, խղճալով մեզ, տալիս էին ուտելու, խմելու բան։

Աղբանոցներում սննդից բացի, լիքը հագուստ կար, նույնիսկ նոր, ինչը հատկապես հիշեցի՝ իմ ճապոնական ոճի խալաթը, որը հիմնավոր լվանալուց հետո, եւս մեկ ամիս գիշերները հագնում էի, եւ շապիկ, շատ լավ վուշե շապիկ, որի վրա հիշում եմ նույնիսկ գնապիտակ կար :) Եթե ցանկանաք զբաղվել նման տարօրինակություններով, բարի գալուստ South Manhattan :) Լիթլ Իտալի, Սոհո եւ այլ թաղամասեր, բայց ոչ ամենաներքեւում, այլ 12-րդ փողոցից ներքեւ...

Նյու Յորքի մարդկանց համար ավելի մանրամասն խորհուրդներ կգրեմ ավելի ուշ, ներքեւում, եթե չմոռանամ։

Ահա, եւ ամենահետաքրքիրը, մենք այն ժամանակ արդեն քայլում էինք բջջային հեռախոսներով, անսահմանափակ սակագներով, նորից, ներքեւում կգրեմ, եթե հիշողությունս բավականացնի, թե որտեղ կարելի է նման անվճար բաներ ձեռք բերել։

Նաեւ հիշում եմ մի դեպք, երբ Քուինսում մի սեւամորթ մեզ՝ ինձ եւ Ալյոշկային, «խաբեց» ինչպես երկու փոքրիկ կատվի։

Պատմությունը իսկապես ծիծաղելի է, բայց ինձ համար ոչ մի կաթիլ ամոթ չէ դրա համար, չգիտեմ ինչու։ Ուշ, մութ երեկոյան տուն վերադառնալիս, հենց տան մոտ, մեզ կանգնեցնում է մի տղա՝ միջին կազմվածքով, բայց շատ խարիզմատիկ տեսքով։ Դե, ասում է՝ հեյ, սպասեք, 2 ռուբլի կա՞ :) մենք, իհարկե, ոչ մի կոպեկ չունեինք։ Կանգնեցինք, խոսք ընդ խոսք, ինչ-ինչ... մոտ 30 րոպե «շփումից» հետո, նա արդեն պատմում էր մեզ, որ ինքը թաղամասի առաջին դիլերն է, իսկ վաղը իրեն պետք է սպանեն, եւ նա ունի ինչ-որ մետա-էներգիա, առաջարկում է մեզ զգալ այն՝ կանգնեցնում է իր կողքերին եւ ափերով հարվածում կրծքավանդակին, մեզ երկուսիս էլ!!! Դե, ոչ թե ուժեղ, բայց այնուամենայնիվ, իրավիճակն ինքնին, հա՞... Չեմ հիշում, թե ինչպես ազատվեցինք այդ հիմարից, բայց կարծես թե թմրածությունից դուրս եկանք, լուռ գնում էինք տուն, չէինք ուզում խոսել, ամոթ էր։ Միայն հետո, որոշ ժամանակ անց, հասկացա, որ տղան լիովին դուրս էր իրականությունից, եւ պետք էր պարզապես նրան ծեծել։ Թեեւ կռվից հետո... հա՞։ Իսկ հիպնոսն էլ իրական չէր, հավատացեք... Ինձ այդպես չէին խաբել։

Դե վերջ, բավական է այս դաժանությունները։ Թե չէ դուք այնտեղ չեք գնա :)

Վաղը անցնում եմ իմ 24-ամյա կյանքի ԱՄԵՆԱԳԵՂԵՑԻԿ ժամանակին։