Երբ փոստով բլոգների մասին ծանուցում ստացա, ցանկացած լավ ճանապարհորդի պես բացեցի նոթատետրս ու ընկղմվեցի մի քանի ժամ տեւող ընթերցանության մեջ։
Իսկ երբ հասա վերջին էջին, փակեցի այն ու հասկացա, որ բլոգներում գրելու ոչինչ չունեմ։
Բանն այն չէ, որ ոչինչ չի պատահել, պարզապես... ինչպես ասում են՝
«Այո՛, երիտասարդությունից հիշելու բան շատ կա, բայց թոռներին պատմելու բան չկա»։
Այդպես ստացվեց, որ ես կարող եմ ժամերով, շունչս պահած պատմել ու հիշել, բայց ահա հանրային դատին հանձնել իմ ապրումները, դեպքերն ու պատահարները՝ մի քիչ անհարմար է։
Մեզանից յուրաքանչյուրի մոտ միշտ կմնա մի բան, որը մենք կպատմենք միայն ամենամտերիմներին՝ անձնական ու իրական...
Բանն այն է, որ Ամերիկան կլինի հենց այնպիսին, ինչպիսին դուք սպասում եք նրանից։
Ես հանդիպեցի շատ լավ ամերիկացի ընկերների, խելահեղ սիրահարվեցի, ինձնից մի մասնիկ թողեցի այնտեղ եւ հուսով եմ գոնե մեկ անգամ եւս կայցելեմ այնտեղ։
Իսկ մնացած առումներով՝ ես նույնպես ճանապարհորդում էի, մոլորվում, պայքարում լեզվական արգելքի դեմ, զարմանում, զայրանում անհաջողություններից, հաղթահարում դժվարություններ, հայտնվում հիմար իրավիճակներում, հավատում ու հիասթափվում... ընդհանուր առմամբ, ինչպես բոլորի մոտ, չէ՞։
Եվ այստեղ այն ամենը չէ, ինչն ինձ մոտ ամենաշատն է ասոցացվում Ամերիկայի հետ, այլ միայն փոքր հատվածներ ու նշումներ, իսկապես՝ լուսանցքներում։
Իսկ նրանց համար, ովքեր նոր են պատրաստվում մեկնել, խորհուրդ.
Հավատացեք, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, եւ ոչնչից մի՛ վախեցեք. այդ դեպքում դուք կունենաք ձեր ուսանողական կյանքի ամենալավ ամառը :)
