Ամերիկա այցելելը մի երազանք է, որով ես վարակվել եմ դեռ 10-րդ դասարանում։ Ավարտելով դպրոցը եւ հաջողությամբ ընդունվելով մայրաքաղաքի առաջատար բուհերից մեկի դրամաշնորհային ծրագրով՝ ես շտապեցի ավելին իմանալ ուսանողների համար նախատեսված հայտնի «Work and Travel USA» ծրագրի մասին։ Ուսումը սկսվելուց 3 օր անց ես արդեն նստած էի տեղի IEC գրասենյակում եւ լրացնում էի ծրագրին մասնակցելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերը։ Եվ այսպես սկսվեց իմ տենդը. անքուն գիշերներ համացանցում՝ ծրագրի մասին հետաքրքիր տեղեկություններ փնտրելով, հարյուրավոր բլոգներ, որոնք կարդացել էի այն մասնակիցներից, ովքեր արդեն հասցրել էին լինել օվկիանոսից այն կողմ, եւ, իհարկե, երազանքիս իրականացման քաղցր սպասումը։ Մեկ տարվա ընթացքում ես համոզեցի եւս 3 աղջկա (1-ին զոհը Ասեման էր, 2-րդը՝ Նազը, 3-րդը՝ Այնան), եւ մենք որոշեցինք, ինչպես ասում են, միասին նվաճել Ամերիկան։ Հավաքվելով՝ մենք նստում եւ հիմարաբար երազում էինք ամերիկյան կյանքի մասին։ Մեր երեւակայության մեջ մենք մեզ պատկերացնում էինք Ատլանտյան օվկիանոսի ափին գտնվող մի փոքրիկ զբոսաշրջային քաղաքում (քանի որ մեզ հավաստիացնում էին, որ New York-ի պես մեծ քաղաքներում մնալ պետք չէ, եւ որ մենք պետք է as soon as possible հեռանանք New York-ից դեպի մեր քաղաքներ։ Եվ համապատասխանաբար, մենք մինչեւ ոսկորներս համոզված էինք, որ որտեղ էլ լինի, NYC-ում մենք հաստատ չենք մնա) աշխատելով տեղի McDonald's-ում եւ խաղաղ տոստեր ուտելով ամերիկյան հոթ-դոգեր։ Ընտրում էինք քաղաքներ, որոնք ուզում էինք այցելել, ընտրում էինք երթուղին, մտածում էինք, թե որտեղ եւ ինչպես ենք ապրելու...) Մի խոսքով, մեր իրական ուղեւորությունից առաջ այդ 9 ամսվա ընթացքում մենք մտովի արդեն 3 անգամ թռել էինք այնտեղ) Ամիսները ձգվում էին ինչպես երբեք։ Սեպտեմբեր, հոկտեմբեր, նոյեմբեր... Կլանված լինելով երազանքս իրականացնելու մտքերով՝ ես ապրեցի ձմեռը, իսկ այնտեղ արդեն գարունն էլ աննկատ անցավ։ Եվ ահա, այդ օրը եկավ... Եվ մենք չորսով, հսկայական ճամպրուկներով, կանգնած ենք Աստանայի օդանավակայանում՝ արկածների սպասումով, եւ նույնիսկ չենք էլ կռահում, թե ինչ է մեզ սպասվում առջեւում։ Կանգ առ, ես մոռացա նշել, որ մեր ամառը պլանավորելու այդ 9 ամսվա ընթացքում մենք այդպես էլ չկարողացանք ընտրել, թե կոնկրետ որ քաղաք ենք գնալու, ինչպես ենք գնալու, եւ, համապատասխանաբար, չէինք ձեռք բերել Job-offer's։ Մի խոսքով, մենք թռչում էինք դեպի ոչինչ...)