Արեւոտ Ֆլորիդա ժամանելուն նախորդեցին երկու հոգնեցուցիչ օրեր՝ ճանապարհորդություններով եւ թռիչքներով: Սկզբում գնացք Մինսկից Կիեւ (քանի որ, ինչպես պարզվեց, Մինսկից Մայամի ուղիղ չվերթներ չկան - դե, զարմանալի չէ..=)): իրերից միայն ուսապարկ, երեք ուղեկից, վերին դարակ, մաքսատուն, զվարճալի է... հետո 6-7 ժամ օդանավակայանում՝ չվերթին սպասելով. 1 մեռած մարտկոց փլեյերում, երկու սուրճ, երեք պատահական ծանոթ, մեկ օգտագործված հեռախոսային քարտ, իմ էլ. փոստով տրված մեկ թղթիկ, չվերթի հետաձգման պատճառով վատնված ն-քանակի նյարդային բջիջներ... թռիչք Կիեւից Փարիզ. կյանքումս առաջին թռիչքը... տեղը պատուհանի մոտ, կողքիս՝ թերթով մի գեր տղամարդ.. «ինչո՞ւ են բոլորն այսքան հանգիստ: մենք արդեն թռե՞լ ենք: դե ինչո՞ւ է այսքան երկար: դե բավական է գնալ.. թռիր արդեն!! աստված, իսկ եթե հիմա ընկնենք.. սարսափելի է.. ինչո՞ւ նայեցի «Նշանակետ» ֆիլմը?? ի՞նչ: արդե՞ն?? օ, զով է.. թռանք!! ինչպե՞ս, դուք չտեսա՞ք?? մենք թռանք! թռչում ենք! ինչպե՞ս կարելի է այսքան հանգիստ լինել! ինչպես վիշապօձ.. մենք թռչում ենք!!».. Փարիզ, գիշեր օդանավակայանում. զվարճալի է, ես միշտ ցանկացել եմ լինել Ֆրանսիայում... հմմ, երազանքները կատարվում են ամենաանսովոր ձեւերով.. ես եւ երկու նոր ծանոթներ, որոնք ուշացել էին Նյու Յորքի փոխանցումից... AirFrance-ից սենդվիչներ եւ կոլա պոկեցինք... մեզ առաջարկեցին քնել հենց այնտեղ՝ հատակին.. կորեացիների կողքին.. ոչ, շնորհակալություն... զբոսանք տերմինալով... դժոխք, մենք հետնամասում ենք! վերեւում կյանքը եռում է, մարդիկ են քայլում, կա ինտերնետ եւ դյութի-ֆրի.. բայց վերեւ բարձրանալու ճանապարհ չկա... հսկայական դատարկ միջանցքներ... մարդիկ չկան... կան սննդի ավտոմատներ, չկան մետաղական եվրոներ եւ փոխանակման կետեր... գտանք զուգարան.. գոնե ինչ-որ բան.. =) վերեւ մենք կհասնենք վաղը.. գրանցումից հետո.. գիշերը անցկացնում ենք նստարաններին, ամեն 5 րոպեն մեկ գլխավերեւում բարձր ազդանշան է հնչում եւ մի կին ֆրանսերեն ինչ-որ բան է ասում... հետո գալիս են մաքրողները.. ով ուզում է քնել, նա ամենուր կարող է քնել=) առավոտ, ժամը 5-ը, եթե ճշգրիտ լինեմ.. զարթուցիչ.. որտե՞ղից հայտնվեցին մարդիկ??.. գրանցում... օ, դժոխք! սա այն տերմինալը չէ! իսկ որտե՞ղ է այն մեկը: որտե՞ղ-որտե՞ղ??! վազիր!.... ահա թե որտեղ է վերեւի ելքը! .. ուհ.. կարգին է.. հրաժեշտ եմ տալիս ծանոթներիս, մեր ճանապարհները բաժանվում են, նրանք թռչում են, ես մնում եմ սպասելու Մայամիի չվերթին.. Duty-free.. ինտերնետ... մեդիտացիայի գոտի... կաշվե բազմոցներ եւ բազկաթոռներ՝ թռիչքուղու տեսարանով... մի տղամարդ, երեւի Ճապոնիայից, նվագում է բավականին տարօրինակ գործիքի վրա.. կարծես կիթառ լինի, բայց ձայնը ուրիշ է, ինչպես տավիղինը... շատ գեղեցիկ է... շատ եմ ուզում քնել.. ես դրախտում եմ... նայում եմ, թե ինչպես են ինքնաթիռները թռչում.. հայտարարում են նստեցումը.. Փարիզ-Մայամի... ստյուարդ-աֆրոամերիկացի... ես հաստատ այլեւս Բելառուսում չեմ...=) քնում եմ գրեթե ամբողջ ճանապարհին.. ահա մենք մոտենում ենք Մայամիին, ահա մենք արդեն գրեթե այնտեղ ենք.. եւ հանկարծ մեր ինքնաթիռը կտրուկ շրջվում է եւ սկսում թռչել դեպի Կուբա... ուփս..?? կուբացի ահաբեկիչները գրավե՞լ են մեր Boeing-ը: ի՞նչ է պատահել: հարցնում եմ.. ասում են, որ եղանակային պայմանների պատճառով մենք դեռ չենք կարող վայրէջք կատարել.. այս «ԴԵՌ»-ը վերածվեց Մայամիի վրայով ութ պտույտի.. կես ժամ հիմար սպասում... երկուսը սրտխառնոց ունեցան.. ամպեր... օվկիանոս!! ինչ գեղեցիկ է!)) վերջապես մենք վայրէջք ենք կատարում... ուղեբեռի բաժին... որտե՞ղ է իմ ուսապարկը: դուք չե՞ք տեսել իմ backpack-ը?... իմ ուղեբեռը կորել է... ես առանց իրերի եմ, ընդհանրապես... ես Մայամիում եմ.. հիանալի սկիզբ))