Վիտյան ժամանեց։ Մենք Ստասի հետ օրերս հանրախանութում ծանոթացանք մի բուլղարացի տաքսու վարորդի հետ, եւ երեկ՝ դեկտեմբերի 31-ին, 2008 թվականին, հենց նրա հետ էլ գնացի Վիտյային դիմավորելու։ Տաքսու վարորդ Օլեգը միացրեց, ինչպես ինքն էր ասում, «հայրենասիրական» երգեր։ Ճիշտն ասած, ես չեմ սիրում «շանսոն» եւ «բլատնյակ», բայց մարդը ուզում էր ինձ հաճելի բան անել, եւ ես դա գնահատեցի։

— Իսկ որքա՞ն ժամանակ է, ինչ այստեղ եք, — հարցրեցի ես նրան ճանապարհին։

— Տասնմեկ տարի։

Օլեգը աշխատել է եւ՛ որպես խոհարար, եւ՛ որպես մատուցող, բայց վերջին երկու տարին տաքսու վարորդ է։

— Ես, գիտեք, երբ եկա այստեղ, անմիջապես աշխատանքի անցա «Մոսկվա» ռեստորանում։ Նախկինում Քեյփթաունում այդպիսին կար, գիտե՞ք։

— Լսել եմ։ Բայց կարծես թե վաղուց արդեն փակվել է։

— Այո՛։ Ես այնտեղ մեկ տարի խոհարար եմ աշխատել։ Հենց այնտեղ էլ սովորեցի ռուսերեն խոսել։

Ես ծիծաղում եմ։

— Եկել եք Հարավային Աֆրիկա եւ առաջին հերթին սովորել եք ռուսերե՞ն։

— Դե, ես ընդհանրապես չեմ սիրում Ամերիկան կամ Եվրոպան։ Ինձ ավելի շատ հետաքրքրում են Ռուսաստանը եւ Ասիան։ Մի ամբողջ տարի ես միայն ռուսերեն էի խոսում։

— Զով է։ Զարմանալի է։

— Ես անգլերեն երգեր ընդհանրապես չեմ լսում։ Երբ «Մոսկվա» ռեստորանից դուրս եկա, աշխատանքի անցա մեկ այլ տեղ, եւ այնտեղ աշխատավայրում մագնիտոֆոնով միացնում էի իմ երաժշտությունը։ Սկզբում բոլորը հարցնում էին, թե ինչու են երգերս ոչ թե անգլերեն, այլ անհասկանալի լեզուներով։ Իսկ մեկ ամիս անց սիրեցին, սկսեցին արտագրել։ Ես մարդկանց ցույց եմ տալիս, որ լավ երգեր շատ կան։ Եվ նույնիսկ առանց ամերիկյան բաներ լսելու կարելի է գտնել շատ լավ երգեր։ Ե՛վ ռուսերեն, եւ՛ ցանկացած այլ լեզվով։ Ամերիկյանը համադարման չէ։ Կարելի է առանց նրանց ապրել եւ լիովին երջանիկ լինել։ Ճի՞շտ է։

Վիտյային վերցրինք, գնացինք տուն։ Կատյայի հետ կապվեցինք, պայմանավորվեցինք հանդիպել Քեմփս Բեյի շրջանում՝ լողափի մոտ։ Ինչ-որ մեկը Կատյային ասել էր, որ այնտեղ՝ ափին, մեգա լուսային շոու է լինելու։

Կատյուշկան, Իրինկան եւ Իրայի ընկեր Մահմուդը կինոյում էին, հետո նրանք մեզ վերցրին (Մահմուդը մեքենայով էր), շարժվեցինք դեպի լողափ։

Այնտեղ ոչ ոք չէր պատրաստվում ներկայացում կազմակերպել, բայց միեւնույն է՝ գեղեցիկ էր, ամեն ինչ լույսերի մեջ էր, իսկ մենք էլ զինվել էինք ուտելիքով, կոլայով եւ շամպայնով։ Խոտերի վրա ծածկոց փռեցինք, շրջան կազմեցինք եւ մնացինք այնտեղ մոտ երեք ժամ՝ մինչեւ տասնմեկը։ Կերանք, խմեցինք, բոլորին շնորհավորեցինք, ես նորից հեռախոսով ծախսեցի եղած-չեղածը՝ Ռուսաստան եւ այստեղի ժողովրդին SMS-ներ ուղարկելով։ Շնորհավորում էի հայրենիքի ընկերներին եւ հարազատներին. «Հին տարուց (մեզ մոտ դեռ 2008-ն էր, իսկ նրանց մոտ արդեն 2009-ը) Նոր տարի, ամառվանից՝ ձմեռ, Աֆրիկայից՝ Ռուսաստան»։

Հետո մենք գնացինք Ուոթերֆրոնտ, որտեղ բոլորը ցրվեցին իրենց կողմերը։ Կատյան՝ Ջեյմսի մոտ, նրանք պատրաստվում էին մեքենայով գնալ Signal Hill-ի գագաթը, որպեսզի այնտեղ մնան եւ հրավառությունը դիտեն։ Իրայի եւ Մահմուդի մոտ էլ կային ինչ-որ ռոմանտիկ պլաններ, իսկ մենք մնացինք Ուոթերֆրոնտում, որտեղ ամեն ինչ լույսերի մեջ էր, ամենուր երաժշտություն էր հնչում, մարդկանց բազմություն էր շրջում։

Ի դեպ, տաք էր՝ մոտ քսանհինգ աստիճան։ Կիրիլի աշխատավայր գնալ չհաջողվեց, այնտեղ լեփ-լեցուն էր, նա աշխատում էր, իսկ Սվետան՝ նրա ընկերուհին, այնտեղ էր նրա հետ։ Նա, ի դեպ, եկել էր 24-ին, եւ նրանք 26-ին հիանալի խորոված էին կազմակերպել։ Այնտեղ էի ես, Ստասը՝ Անշենի հետ, եւ Կիրիլի տեղացի ընկերները, աշխատանքային գործընկերները։

Մենք Վիտյայի հետ տեղից տեղ էինք տեղափոխվում։ Շուրջբոլորը լույսերի մեջ էր, ծառերը՝ ծաղկաշղթաներով։ Ճիշտն ասած, այստեղ Նոր տարին այնքան գեղեցիկ չէ, որքան միշտ մեզ մոտ, եւ շատ առումներով ավելի համեստ է։ Բայց ինձ ամեն ինչ դուր էր գալիս։ Ես չէի քմահաճում, չէի ծամածռվում։

Ամբողջ նավահանգիստը շրջապատված էր մարդկանցով, բոլորը սպասում էին լուսային շոուին։

ԿԵՍԳԻՇԵՐԸ ԶԱՐԿԵՑ

Բոլոր կողմերից ուրախ գոռացին։ Եվ ես գոռացի։ Կողքին ինչ-որ մեկը շամպայն բացեց, այն ցողեց շուրջբոլորը, մի քանի կաթիլ հասավ նաեւ մեզ։

ԵՎ ՀԵՆՑ ԱՅԴ ՊԱՀԻՆ ԲԱ-ԲԱԽ!!! ՀՐԱՎԱՌՈՒԹՅԱՆ առաջին համազարկերը։ Եվ դրանց հետեւից նորերը, եւ նորերը։

ԲԱ-ԲԱԽ! ԲԱ-ԲԱԽ! ԲԱ-ԲԱԽ!

Ուրախ գոռոցներ, շնորհավորանքներ, երջանկություն։ Շնորհավոր Նոր տարի։ Թող այն բոլորիս միայն ուրախություն բերի։

Նորից փորձեցինք ճեղքել դեպի Կիրիլը, չստացվեց։ Գնացինք զբոսնելու «Victoria Wharf» սուպերմարկետով։ Հետո՝ դեպի Գրին Փոյնթ։ Քաղաքը աղմկում էր։ Հարավային Աֆրիկայում, ինչը ինձ ուրախացրեց, Նոր տարին, ինչպես մեզ մոտ, տոնում են ավելի շատ, քան Սուրբ Ծնունդը, որն այստեղ անցավ դեկտեմբերի քսանհինգին։

Մտանք նորաձեւ ճապոնական ռեստորան։ Այնտեղ սուշի, ծովամթերք եւ այդ ամենը։ Բայց մտանք ոչ թե բուն ռեստորան, այլ Ստասի մոտ։ Նա այնտեղ է աշխատում, եւ երեկ նա, ինչպես Կիրիլը, հերթափոխի էր։ Շնորհավորեցինք միմյանց։

— Իսկ ես արդեն հարբել եմ, — ուրախ հայտնեց մեզ իսկապես հարբած Ստասը՝ ձեռքին օղու բաժակով, այն բանից հետո, երբ գրկախառնվեցինք՝ շնորհավորելով միմյանց։ Ես շատ ուրախ էի նրան տեսնելու համար։ Ստասը, կարծես, նույնպես ուրախացավ մեզ տեսնելով, ինչից հաճույքով եւ համեղ հայհոյում էր։

Հետո մենք Վիտյայի հետ շարժվեցինք տուն, նորից ուտելիք վերցրինք եւ գնացինք դեպի օվկիանոս։

Տուն վերադարձանք ժամը երկուս ու կեսին։ Եվ միայն այդ ժամանակ պառկեցինք քնելու։

Իսկ այսօր զբոսնեցինք մինչեւ կենտրոն։ Հետո՝ լողափ, որտեղ ժամանակ անցկացրինք մինչեւ արեւամուտը։ Արեւայրուք ընդունեցինք, լողացանք։

Ես շատ անսովոր եւ, իմ կարծիքով, լավ տոնեցի։

Հիմա երեկոյան տասնմեկն է։ Վիտյան գնացել է ինտերնետ-սրճարան։ Իսկ ես կգնամ ցնցուղ ընդունելու՝ օվկիանոսի աղը եւ ավազը լվանալու համար։

Իսկ դուք ինչպե՞ս անցկացրեցիք ձեր տոնը։

01 հունվարի 2009