Դեստին, Ֆլորիդա

Երեկ մենք վերջին անգամ զբոսնեցինք լողափում։ Գիշերը։ Այլ ժամանակ չգտնվեց, քանի որ աշխատանքն ավարտվեց երեկոյան ժամը տասին, իսկ հետո մեր ռուս եւ ամերիկացի ընկերները եկան «Ռուսական տուն»՝ հրաժեշտ տալու։

Երբ բոլորին ճանապարհեցինք, ես, Նատաշան, եւս մեկ Նատաշա եւ Լենան գնացինք լողափով զբոսնելու։

Քամոտ էր, քանի որ վերջերս փոթորիկ էր անցել։ Լիալուսինը փայլում էր, եւ դեռ չհանդարտված աղմկոտ ալիքների վրա արծաթագույն փայլեր էին արտացոլվում։ Հեռվում կայծակ փայլատակեց։

• Վերջ, փոթորիկը գնաց Պանամա-սիթիի կողմը, նշանակում է՝ Ֆորտ-Ուոլթոնում վաղը ամեն ինչ հանգիստ կլինի... կթռչենք... - ինչպես միշտ, ես ժամանակ գտա դատողություններ անելու...

• Աստված իմ, ինչքան հարազատ անուններ են դարձել հիմա! Դեստին, Նայսվիլ, Ֆորտ Ուոլթոն, Պանամա-սիթի!...

• Աղջիկներ, դուք մեկնում եք, եւ կարծես իմ մի մասնիկը ձեզ հետ է գնում... - մտածկոտ ասում է Չելյաբինսկից Նատաշան, - տասից երկուսը, տասից երկուսը!

• Ճիշտ է! Իրան մեկնում էր՝ դա տասից մեկն էր, իսկ հիմա մենք երկուսով ենք...

Այսօր օգոստոսի 14-ն է։ Ուղիղ երկու ամիս է, ինչ եկել ենք Դեստին։ Եվ մենք մեկնում ենք։

Ամեն ինչ վաղուց պլանավորված էր՝ Արիզոնայում ինձ սպասում են Մելիսան եւ Մեծ կիրճը, եւ ես իսկապես very excited եմ, բայց դրանից ավելի հեշտ չէ հրաժեշտ տալ աղջիկներին, մեր «Ռուսական տանը», «Քոմոնսին», «Maui nix»-ին, «Cold stone»-ին, Դեստինին եւ Ֆլորիդային՝ այս կյանքը դրսից նման է վառ բացիկի, funny story-ի, բայց դա այդպես չէ՝ Ֆլորիդայում անցկացրած այս երկու ամիսը story չէ, սա ամեն ինչ եղել է ինձ հետ։

Ես աշխատել եմ մինչեւ վերջին օրը։ ԱՄՆ-ի ամենագեղեցիկ լողափերից մեկի հետ մեր գիշերային հրաժեշտից չորս ժամ անց ես արդեն հեծանիվով գնում էի «Abercrombie and Fitch»։ Մի քանի շաբաթ առաջվա այն դեպքից հետո, երբ ես չպետք է աշխատեի, բայց ինձ զանգահարեցին առավոտյան ժամը յոթն անց երեսունհինգին, եւ ես այնուամենայնիվ եկա ութին, ինձ սկսեցին դնել չորեքշաբթի եւ հինգշաբթի օրերի ամենավաղ առավոտյան հերթափոխերին, երբ խանութում պետք է շատ բան փոխել՝ նոր ապրանք դնել, մանեկենների հագուստը փոխել եւ այլն... Եվ դա հիանալի է, որովհետեւ մեկ աշխատանքը ոչ մի կերպ չի հատվում մյուսի հետ։

Այսօր ես աշխատել եմ 7-ից 12-ը։ «Արթնացա» միայն խանութի բացվելուն պես՝ 10-ին։ «Mambo No5»-ի ներքո՝ «Abercrombie»-ի միակ երգը, որը ստիպում է ինձ ավելի արագ շարժվել։

11.59

12.00 - վերջ։ Աշխատանքի ավարտ! Work, good bye!

Hello, travel!

Լուսանկար հիշատակի համար, եւ ես վազում եմ «Cold stone»՝ այսօր այնտեղ աշխատում է Վլադիվոստոկից Օլյան, եւ ես պետք է հրաժեշտ տամ։

Մենք նստած ենք «Cold stone»-ի հետեւի մուտքի մոտ՝ արկղերի, փաթեթների եւ այլ աղբի մեջ՝ երկու ռուս աղջիկ, տասից երկուսը, մեկը՝ sales assistant, մյուսը՝ ice scream maker...

• Սեպտեմբերի մեկից հետո, երբ բոլորս ցրվենք, Բրայանի մոտ եմ ապրելու։ Պատկերացնո՞ւմ ես, ապրելու եմ ամերիկյան ընտանիքում!
• Դե հիանալի է! Գիտե՞ս, թե դա քո անգլերենի համար որքան օգտակար կլինի!

Մենք դուրս ենք գալիս փողոց։

Անցորդները շրջվում եւ հետաքրքրությամբ նայում են երկու աղջիկներին՝ մեկը «Cold stone»-ի սեւ համազգեստով, մյուսը՝ «Abercrombie»-ի դրես-կոդով։

Աղջիկը՝ ice scream maker-ը, գրկում է աղջկան՝ sales assistant-ին։

• Շնորհակալություն քեզ! Դու ինձ միշտ աջակցել ես! - Օլյան լաց է լինում։
• Եվ քեզ շնորհակալություն! Միգուցե մենք բոլոր տասս էլ չշփվեինք, եթե պարզապես հանդիպեինք նորմալ կյանքում, Ռուսաստանում։ Բայց քեզ հետ ես հաստատ կշփվեի, էլ ինչպես կշփվեի!
  ...

Ես վերջին անգամ անցնում եմ Crystal beach drive եւ US 98 խաչմերուկը, թեքվում եմ Luke avenue, հետո՝ Cobia street, հեծանիվը դնում եմ բակի մեջտեղում՝ Հաննան պետք է այն անմիջապես ճանաչի, սա այժմ նրա հեծանիվն է։

• Վայ, աղջիկներս հավաքվում են! - սենյակ է մտնում Կարինան։

• Մեր հետեւից շուտով կգան։

• Ո՞վ։

• Քերին աշխատանքից։ Չվերթը երկու ժամով հետաձգեցին, ես անհանգստանում եմ, Ատլանտայում փոխանցումը հիմա ընդամենը կես ժամ է, իսկ դա երկրի ամենամեծ օդանավակայանն է!.. Քեզ «Abercrombie»-ի փաթեթներ պե՞տք են։

• Ահա, տվեք!

• Have a safe flight and don't kill any americans, - ինձ ուղերձ է տալիս Թայլերը։

• I'll come back and kill you!, - ես գրկում եմ նրան, - thank you for everything, Tyler!

«Maui nix»-ում մենք մտնում ենք հրաժեշտ տալու եւ վերցնելու նախավերջին աշխատավարձի չեկերը։ Բոլորը նայում են մեզ, գրկում են մեզ, մաղթում են բարի ճանապարհ։

Վիկան արցունքներով մոտենում է ինձ։

• Դե ի՞նչ ես անում, բեյբի!, - հանգստացնում եմ ես նրան, - մենք չէ՞ որ քեզ հետ ապրում ենք նույն երկրում, նույն քաղաքում! Դու նայի՛ր, have fun, եւ որ ավելի զով լինի, քան մինչ մենք այստեղ էինք, դու հետո ամեն ինչ ինձ կզեկուցես!
  Վիկան շարունակում է լաց լինել՝ թաղված իմ ուսին...

• Իսկ հիշո՞ւմ ես, թե ինչպես մենք քեզ հետ հանդիպեցինք Շերեմետեւոյում! Իսկ ինչպե՞ս Միլանում գիշերը քնեցինք օդանավակայանի նստարաններին?...
  Ես զգում եմ, թե ինչպես է նա ժպտում։

• Can I have a fitting room?, - աշխատանքը ոչ ոք չի չեղարկել, եւ Մեգանը գնում է հաճախորդի համար հանդերձարանը բացելու։

Ես մոտենում եմ նրան։

• Ես երեկ քոլեջ եմ գրանցվել, - ասում է Մեգանը, հիմա կարող եմ աշխատել միայն առավոտյան, իսկ հինգն անց կեսից դասեր ունեմ։

• Այդպես ապրես! Որոշեցիր, այնուամենայնիվ!
  Մեգանը ժամանակին թողել էր դպրոցը, որովհետեւ նա կարծում է, որ ինքը անուսանելի է։ Եվ նա կասկածում էր, արժե՞ արդյոք սովորել, եթե նա չգիտի, թե ինչ է ուզում անել կյանքում..

• Ահա, սա քեզ! - ես Մեգանին տալիս եմ A4 թերթիկ՝ վրան տպված աշխարհի քարտեզով, - Ռուսաստանը այստեղ է։ Ամերիկան այստեղ է։

• Պետրա, դու նրան ամեն ինչ ցո՞ւյց կտաս - ես դիմում եմ
  Պետրային, որը Չեխիայից է, - ես չհասցրեցի, նրան ամեն ինչ ցույց կտա՞ս, լա՞վ։

• Ինչո՞ւ եք դուք այսքան տխուր, դուք պետք է ուրախանաք, վերջ, Good bye "Maui nix"! - ես ինչպես միշտ չեմ հասկանում՝ Լուկասը մեզ ծաղրո՞ւմ է, թե՞ նա դա լուրջ է ասում։ Դրա համար էլ ճիշտ նույն տոնով պատասխանում եմ՝

• Լուկաս, դու հասկանում ես, մենք բոլորս այսքան տխուր ենք, որովհետեւ տեսնում ենք, թե դու այսօր ինչքան տխուր ես, որ մենք մեկնում ենք։
  Մեգանը ծիծաղից պայթում է։

• Ah soooo! - Լուկասը մի փոքր ժպտում է, - դե իհարկե ցավալի է, որ դուք մեկնում եք։ Լուկասը իսկապես տխուր է երեւում։

• Մենք ձեզ հետ ամբողջ սեզոնը միասին աշխատել ենք։ Ես հուսով եմ, որ հաջորդ տարի կտեսնեմ Նատալյային, չգիտեմ քո մասին, Քսենյա, դու ասում ես, որ ավարտում ես համալսարանը...
  Ես չգիտեմ, թե ինչպես նրա հետ հրաժեշտ տամ... եւ այստեղ Լուկասը մեկ քայլ առաջ է անում եւ ձեռքերը պարզում գրկախառնության համար (!).

• Thank you for everything, Lucas. Thank you for hiring us. I've learned a lot working here.

• Oh, you really did!
  Study well, Ksenia. You should study well and not be like me in my age...

• Come on!

• Study well and do that there wouldn't be any war...
  (Լավ սովորիր եւ արա այնպես, որ ոչ մի պատերազմ չլինի - Լուկասը նկատի ուներ Օսեթիան).

Օդանավակայանից առաջ պետք է մտնել Compass bank։

• Hi, how are you doing? Can I help you? - հարցնում է սեղանի հետեւի աղջիկներից մեկը։
• Thanks, but I'll wait for Alena Adkinson.
  Ես սպասում եմ, մինչեւ Ալյոնան ազատվի։
• Դե բարեւ! Մենք վերջ, մեկնում ենք! Ժամանակը քիչ է։ Այս չեկերը կանխիկացնել, հաշվից այսքան հանել.... Իսկ քեզ կարելի՞ է դուրս գալ սեղանի հետեւից եւ գրկել մեզ հրաժեշտի համար։
• Ոչ, չի կարելի։
• Բլին! Դու մտիր աղջիկների մոտ էլի։ Նրանք տանն են մինչեւ սեպտեմբերի մեկը։
• Ես դեռ անպայման կմտնեմ! Եվ ընկերուհուս էլ հետս կբերեմ!...

Քերին եւ Հաննան վերջիններն են, որոնց հետ մենք հրաժեշտ ենք տալիս։ Այս երկու աղջիկները փոքրիկ մեծահասակներ են։ Նրանք դեռ չեն ավարտել դպրոցը, իսկ արդեն վարում են իրենց մեքենաները եւ աշխատում են մեզ հետ խանութում։ Քերին 17, Հաննային 16 տարեկան է։

Անսովոր է նայել, թե ինչպես փոքրիկ Քերին վարում է իր հսկայական ջիպը։ Ֆլորիդայում կարելի է վարել 16 տարեկանից։

• Ե՞րբ է սկսվում ուսումնական տարին։ Շո՞ւտ։
• Այո, 18 օգոստոսի։
• Նշանակում է՝ դու հիմա "Senior" ես? Իսկ ի՞նչ ես անելու դպրոցից հետո։ Ո՞ր քոլեջ ես գնալու։
• Ես կարծում եմ University of Missouri. Այնտեղ պապիկս պրոֆեսոր է եղել.... Գիտե՞ս, ես խոսեցի մայրիկիս հետ, ես ուզում եմ հաջորդ ամառ Ռուսաստան...

Օդանավակայանում Հաննան եւ Քերին լաց են լինում։

• Սա մեր լավագույն ամառն էր!
  Ես գրկում եմ նրանց։
• Դե աղջիկներ, մենք դեռ կտեսնվենք, անպայման! Ես զգում եմ։
  Եվ վերջ։ Նրանք հեռանում են։ Իսկ մենք Նատաշայի հետ մնում ենք Ֆորտ Ուոլթոնի օդանավակայանում։

Մենք նստած ենք սպասասրահում։ Տասը ռուս աղջիկներից երկուսը, որոնք ապրում են նույն տանը։ Դեստինում աշխատող մի քանի տասնյակ ռուսներից երկուսը, այս ամառ Ֆլորիդայում աշխատող մի քանի հարյուրից երկուսը, Work and Travel USA-ով եկած մի քանի հազար ուսանողներից երկուսը...