Մենք շատ ուրախ էինք վերադառնալ Նյու Յորք. Լենայի համար այն վերջին ամիսներին հարազատ էր դարձել, իսկ ես դեռ հիացած էի այս քաղաքով։

Վերադառնալուց հետո առաջին գործը Նյու Յորքում առաջիկա 5 օրվա համար ինձ կացարան գտնելն էր։ Հոսթելը չափազանց թանկ էր, Լենայի մոտ մնալ չստացվեց։ Դե ինչ, կփնտրենք։ Չեք հավատա, բայց ես ապաստան գտա Տաջիկստանից մի տղայի մոտ։ Լենան աշխատանքի բերումով Տաջիկստանից ընկեր ունի, եւ նա ինձ տեղավորեց իր եղբոր մոտ։ Ես մինչ օրս նրան շնորհակալ եմ, քանի որ մեծ գումար խնայեցի։ Շնորհակալություն հյուրընկալության համար։

Ընդհանուր առմամբ, այսպես մենք վերադարձանք ՆՅ, եւ կացարանի հարցը լուծվեց։ Լենան որոշեց մնացած օրերին մի փոքր աշխատել, քանի որ պարզվեց՝ Վեգաս կատարած ուղեւորությունը հարվածել էր մեր գրպանին։

Ես ապրում էի Staten Island-ում, դա մի կղզի է, որը Մանհեթենից լաստանավով կես ժամվա ճանապարհ է։ Այդ լաստանավը կոչվում է Ferry, եւ այն, ի դեպ, անվճար է։ Այնպես որ, ամեն օր ես մոտ 20 րոպե գնացքով գնում էի Ferry, հետո կես ժամ լողում լաստանավով եւ միայն դրանից հետո հայտնվում Մանհեթենում։ Բայց դա ինձ ամենեւին չէր շփոթեցնում, քանի որ այնտեղից բացվում է Մանհեթենի հիանալի տեսարան։

Հա, մենք նաեւ չխղճացինք 30-ական դոլար եւ գնեցինք մեկ շաբաթվա երթեւեկության քարտեր, որպեսզի տրանսպորտի մասին չմտածենք։ Դա իսկապես շատ հարմար է, եթե հաշվի առնենք, որ մեկ ուղեւորությունը արժե 2,25։ Իսկ մետրոյով մենք շատ էինք երթեւեկում։ Հա, ի դեպ, մետրոյի մասին. տեսքից այն սարսափելի է, այնտեղ անտանելի շոգ է, Նյու Յորքում ինքնին շոգ է, իսկ երբ իջնում ես մետրո, թվում է, թե հայտնվել ես դժոխքում։ Հսկայական առնետները ծուլորեն սողում են մի գծից մյուսը։ Բայց, այնուամենայնիվ, ես միանգամից սիրահարվեցի այս մետրոյին՝ շատ, շատ, շատ հարմար է։ Կարելի է իսկապես հասնել Նյու Յորքի գրեթե ցանկացած կետ՝ առանց գլուխ կոտրելու եւ առանց մեծ ժամանակ ծախսելու։ Իսկ մետրոյի վագոններում, ինչպես եւ ամբողջ հասարակական տրանսպորտում, կա օդորակիչ, այնպես որ շոգն այնտեղ այնքան էլ սարսափելի չէ։