Ստրենդ քաղաքը, որը գտնվում է, ասենք, Հերմանուս կամ Ագուլյաս հրվանդան տանող ճանապարհին, հայտնի է... Ի դեպ, ես գաղափար չունեմ, թե կոնկրետ ինչով է այն հայտնի եւ արդյոք ընդհանրապես հայտնի է: ?
Կիրակի առավոտյան ինձ արթնացրեց հեռախոսազանգը:
— Սեմյոն, բարեւ: Ի՞նչ ես անում: — վերցնելով լսափողը եւ սեղմելով «պատասխանել» կոճակը՝ ես լսեցի Իրինայի ուրախ եւ արդեն հարազատ դարձած ձայնը:
— Ա՞: Ես: Դե... ես... այս, դեռ ոչինչ չեմ անում: — երեւի թե անհոդաբաշխ թոթովեցի ես, քնաթաթախ վիճակում շատ դժվարությամբ մտածելով:
— Ի՞նչ է, քնա՞ծ ես: — նույնքան ուրախ շարունակեց ընկերուհիս:
— Ոչ... արդեն արթուն եմ:
— Լսիր, մենք Մահմուդի հետ պատրաստվում ենք լողափ գնալ: Մեզ հետ կգա՞ս:
— Հիմա, սպասիր, — հուսահատ, բայց ապարդյուն փորձելով գլուխս աշխատեցնել՝ մրմնջացի ես: Հասկանալով, որ դրա վրա երեւի շատ ժամանակ կծախսվի, միանգամից որոշեցի. — Այո՛: Կգամ:
Իսկ ինչո՞ւ ոչ, երբ հրավիրում են: Չէ՞ որ հնարավորությունը բաց թողնել պետք չէ: Ոչ-ոչ-ոչ-ոչ-ոչ!!!
— Այդ դեպքում ամեն ինչ պարզ է, քառասուն րոպեից մենք քեզ կվերցնենք: — եզրափակեց Իրան: — Հավաքվի՛ր:
— Լավ:
Եվ անջատեցինք: Ես վեր կացա, քարշ եկա լվացվելու:
Անցած ամբողջ շաբաթվա ընթացքում ես հիմնականում աշխատում էի: Ե՛վ ակումբում, եւ՛, առավել եւս, գրքի վրա (խմբագրում էի): Եվ առջեւում դեռ շատ աշխատանք կար: Այդ պատճառով անպայման պետք էր հանգստանալ:
«Ուր էլ որ գնանք», — մտածում էի ես, — «ինձ միեւնույն է դուր կգա: Քեյփթաունում իմ ապրած ողջ ընթացքում երբեք չի պատահել, որ ես ինչ-որ տեղ գնամ եւ ինձ դուր չգա: Հատկապես, եթե այդ վայրը ենթադրում էր մտերմություն բնության հետ: Այս դեպքում՝ օվկիանոսի հետ»:
Մահմուդը գիտակաբար հայտարարեց, որ Ստրենդ քաղաքի ափերը (ի դեպ, բավականին սիրուն քաղաք է) ողողվում են Հնդկական օվկիանոսի ջրերով:
Ինչին ես առարկեցի, որ «Հնդկականը» սկսվում է միայն Ագուլյաս հրվանդանից հետո:
— Ոչ, Ստրենդում Հնդկականն է: Ջուրը տաք է: — բերեց նա անխոցելի փաստարկ:
Ջուրը, իսկապես, լիովին պիտանի էր լողալու համար: Եվ եթե չլիներ ուժեղ քամին, պարզապես հիանալի կլիներ: Բայց ես, չնայած ամեն ինչին, այնուամենայնիվ լողացի՝ մնալով դրանից լիովին գոհ:
Իսկ Մահմուդին ճշմարտությունն ապացուցել, որ մենք, այնուամենայնիվ, դեռ Ատլանտյանի ափերին ենք, թեկուզ արդեն բավականին մոտ Հնդկականին, չսկսեցի: Չէի ուզում ոտքով գնալ Քեյփ: Կարող էր իջեցնել: ??? Իսկ հետո, Մահմուդին կարելի է ներել, նա ինքը այստեղից չէ: Նա Հորդանանից է, կարծես: Իսկ այստեղ նա արդեն քաղաքացիություն ունի:
Եթե նայել քարտեզով կամ, եթե հնարավորություն կա, ուղղաթիռից՝ Ստրենդը գտնվում է մի այսպիսի անկյունում՝ ծովախորշում: Գրեթե կենտրոնում՝ Cape Point եւ Cape Hangklip հրվանդանների միջեւ: Բայց ավելի մոտ Hangklip-ին, եւ, համապատասխանաբար, Ագուլյաս հրվանդանին նույնպես: Ահա թե ինչու, որովհետեւ ավելի մոտ է, եւ որովհետեւ անկյուն է, ինչպես նաեւ Հնդկականից եկող տաք հոսանքի շնորհիվ, որը հասնում է այդ ջրերին եւ նույնիսկ տարածվում ավելի հեռու՝ մինչեւ Բարեհուսո հրվանդան, Ստրենդ-քաղաքի ափերին ջուրը տաք է: Բայց, իհարկե, ոչ այնպես, ինչպես Պորտ Էլիզաբեթում, Իսթ Լոնդոնում կամ, հատկապես, Դուրբանում:
Արեւայրուք ընդունելուց եւ լողանալուց հետո մենք շարժվեցինք առաջ՝ դեպի Հերմանուս: Մահմուդը ցանկանում էր մտնել գինու ֆերմա, լավ գինի գնել:
Ֆերման փակ էր, այնտեղ նույնպես հանգստյան օր էր: Բայց փոխարենը մենք դիտեցինք գեղեցիկ տեսարան: Ճանապարհը ոլորվում էր դեպի լեռները, լեռների երկայնքով եւ լեռներից ցած: Ստրենդ քաղաքը փռված էր ուղիղ մեր ոտքերի տակ: Իսկ ես արդեն մեկ-երկու անգամ անցել էի դրանով, բայց հենց քաղաքում առաջին անգամ էի: Եվ չգիտեի, որ օվկիանոսի ջրի ջերմաստիճանը, որը ողողում է նրա ափերը, լողալու համար լիովին ընդունելի է:
03 փետրվարի 2007
