Եվ ամեն ինչ ավարտվեց ավելի քիչ պոետիկ, քան սկսվել էր...

«Ամեն ինչ կանցնի, ամառն էլ անցավ»՝ վերաձեւակերպեցինք մենք հայտնի արտահայտությունը...

Անմոռանալի ճամփորդության, բացահայտումների եւ հույզերի ավարտը աննկատ մոտեցավ։ Նոր ծանոթությունների, ուրախ ամառային երեկույթների եւ արեւային լոգանքների ավարտը։

Փլեյլիստներում աննկատ սկսեց աճել տան, վերադարձի, ընկերների մասին երգերի քանակը։ Ամենահայտնին, իհարկե, «Ցտեսություն, Ամերիկա, օ-օ-օ...»-ն էր, որ հնչում էր գրեթե օրը 24 ժամ...

Բայց այս բաժանումը նման չէր մյուսներին... Սա չի կարելի համեմատել մանկական ճամբարի հերթափոխի ավարտի հետ։ Սա թուրքական հյուրանոցում վերջին օրը չէ։ Սա նույնիսկ երկար ժամանակով բաժանվող մտերիմների հրաժեշտը չէ...

Սա այն գիտակցումն է, որ դու երբե՛ք այլեւս չես տեսնի այս մարդկանց։ Որ, չնայած բոլոր խոստումներին, նվիրական ցանկություններին, խոստովանություններով գրառումների փոխանակմանը, դուք այլեւս չեք հանդիպի...

-«Իհարկե՛։ Հաջորդ տարի՝ Կալիֆոռնիա։ ԲՈԼՈՐՈՎ։ Նույն կազմով...»

Բայց մարդիկ հեռանում են... Աստիճանաբար։ Այսօր մենք երկուսով պակասեցինք, երեկ՝ երեքով... Վաղը մենք երեքով կմնանք։ Իսկ մյուս օրը բնակարանը դատարկ կլինի... Յուրաքանչյուր հեռացող մարդու հետ հանդիպման հույսը ավելի ու ավելի է անհետանում... Դատարկ բնակարան՝ հույսը գոլորշիացավ... Իսկ ո՞վ ասաց, որ այն վերջինն է մահանում։ Նրանց հանդեպ սերը դեռ շնչում է...

Վերջին օրերը... Խոսում ենք տեղի ռուսների հորինած «միքս-լեզվով», չէ՞ որ այնտեղ ոչ ոք չի հասկանա... Չէ՞ որ ԱՅՆՏԵՂ ամեն ինչ այլ է... Մենք գնում ենք սիրելի վայրեր, ճաշում սիրելի սրճարաններում, ծխում սիրելի նստարաններին... Ողջունելով Վենետիկի բոլոր վաճառողներին, աչքով անելով Վեստվուդի տղաներին եւ Յուլկայի ծանոթից «էժան» ծխախոտ գնելով՝ մենք տառապում ենք... Եվ սրանք բարձրագոչ բառեր չեն։

Արցունքներ չկան, որքան էլ տարօրինակ է։ Բայց ժպիտներ էլ չկան։ Դեմքի արտահայտությունը զզվելի է եւ այնքան նման չէ նրանց, որոնք մենք ամեն օր տեսնում ենք շուրջը՝ նրանց, որոնք այնքան նման են նկարների սմայլիկներին եւ այնքան նման չեն նրանց, որոնք ԱՅՆՏԵՂ են... Վերջին Ֆրապուչինոն հաճույք չի բերում... Ինչո՞ւ է ամեն ինչ այսպես։

Նույնիսկ երկինքն էր հրաժեշտ տալիս մեզ՝ լաց լինելով... Իսկ Կալիֆոռնիայում կես տարի անձրեւ չէր եկել...

Ոչ ոք չկա։ Ոչինչ չկա։ Մնացել է իլյումինատորը եւ նահանգի գիշերային կյանքը... Այնտեղ՝ ներքեւում... Մշտական շարժում եւ լույսեր։ Խաղալիք մեքենաները հատում են խաղալիք ճանապարհները... Խաղալիք տները թարթում են ցուցանակներով, որոնց վրայի գրությունները արդեն հնարավոր չէ տարբերել... Եվ ամեն ինչ ապրում է, ամեն ինչ շնչում է... Լոս Անջելես... Մեր քաղաքը... Կենդանի եւ ուժով լի քաղաք...

Ամեն ինչ հետեւում է։ Ամպերը (ոչ թե ամպիկները) ծածկում են տեսարանները։ Այլեւս ոչինչ չկա։ Ո՛չ Կալիֆոռնիան ներքեւում։ Ո՛չ հույսը առջեւում։ Ո՛չ արցունքները աչքերում։ Ո՛չ հեռախոսահամարները...

Կա միայն հիշողությունը։ Այս ամռան մասին։ Այս վայրի մասին։ Եվ այս մարդկանց մասին։