Աստված իմ, այս Նյու Յորքում այնքան շատ տարբեր խանութներ կան, որ դրանք բոլորը շրջելու համար մի ամբողջ ամիս է պետք, եթե ոչ ավելին: Ինչպես արդեն գրել էի, ես ամեն ինչ «վերահսկողության տակ» էի պահում... ես դուրս էի գրել այն խանութների հասցեները, որտեղ կարելի է գեղեցիկ, նորաձեւ եւ էժան հագուստ գնել... բայց անիծյալ, քանի որ մենք մեր կյանքում երբեք չէինք եղել այս հսկայական եւ սարսափելի մարդաշատ քաղաքում, այդ խանութները գտնելն այնքան էլ հեշտ չէր... ուստի մենք պարզապես մտնում էինք բոլոր այն խանութները, որոնք պատահում էին ճանապարհին: Ընդհանրապես, Նյու Յորքը իդեալական քաղաք է շոփինգի սիրահարների համար, քանի որ այստեղ անընդհատ կարելի է տեսնել «Sale», «Clearance» եւ այլն գրությունները: Իսկ սեպտեմբերին հենց այդ զեղչերի գագաթնակետն է: Որոշ խանութներում զեղչերը հասնում են մինչեւ 80%!!! (թեեւ ճիշտն ասած, նման խանութներում գներն էլ են անիրական բարձր): Դե, ընդհանուր առմամբ, մենք որոշեցինք, որ առաջին օրը կանցկացնենք Վերին Մանհեթենում, իսկ երկրորդ օրը կգնանք Ստորին Մանհեթեն, քանի որ այնտեղ են գտնվում բոլորին հայտնի China Town-ը եւ Little Italy-ն: Ի՞նչ ասեմ, 2 օրը, անձամբ ինձ համար, շոփինգի համար ուղղակի սարսափելի քիչ ժամանակ է: Ուզում ես ման գալ, գները համեմատել... հանկարծ ավելի լավ բան գտնե՞մ:) Ես իմ հարազատ քաղաքում կարող եմ միայն կոշիկները մեկ շաբաթ փնտրել... իսկ այստեղ Նյու Յորքն է՝ մի շարք խանութներով, որոնցից գլուխդ պտտվում է (տղաները դա չեն հասկանա =): Դե, մենք Ասելյայի հետ առաջին օրը այդպես էլ անցկացրինք՝ նայելով, իսկ օրվա վերջում հասկացանք, որ ոչ մի պիտանի բան չենք գնել... բայց փոխարենը հոգնել էինք շների պես) Ես նույնիսկ աշխատանքի վայրում երբեք այդքան չէի հոգնել) Հաջորդ օրը մենք արթնացանք այն լիակատար վստահությամբ, որ այսօր մենք հաստատ կգնենք այն ամենը, ինչ հարկավոր է: Մեր «մեծ շոփինգի» առաջին օրը մենք գտանք մի հիանալի խանութ՝ Manhattan Mall անունով... եւ այնտեղ, իսկապես, ցանկացած աղջկա համար իսկական դրախտ է: Այդ խանութի ներսում կա Strawberry բաժին, որտեղ կան բազմաթիվ հիանալի եւ, որ ամենակարեւորն է, իսկապես էժան հագուստներ: Բայց քանի որ մենք այն գտել էինք արդեն երեկոյան, ոչինչ գնել չհասցրինք, քանի որ նրանք փակվում էին: Ուստի որոշեցինք, որ կգնանք այնտեղ հաջորդ օրվա առավոտյան: Առավոտյան արթնանալով եւ հավաքելով մեր բոլոր իրերը՝ մենք ուղիղ գնացինք այնտեղ: Ամենածիծաղելին այն էր, որ ինձ նույնիսկ չէին թողնում հանդերձարան, քանի որ ես չափազանց շատ հագուստ էի վերցրել փորձելու համար): Այնտեղ գնելով այն ամենը, ինչ հնարավոր էր, մենք վազեցինք փնտրելու ամենամոտ մետրոն (բարեբախտաբար, այն հենց այդ առեւտրի կենտրոնում էր): Մենք ժամանեցինք Ստորին Մանհեթեն եւ սկսեցինք հուսահատորեն փնտրել China Town-ը: Արդեն այդ թաղամաս հասնելով՝ մենք դեռ մինչեւ վերջ չէինք հասկանում՝ ճիշտ տեղ ենք հասել, թե ոչ, քանի որ ես այն բոլորովին այլ կերպ էի պատկերացնում... անձամբ ես կարծում էի, որ China Town-ը մեծ շուկա է՝ բարախոլկայի պես: Բայց ամեն ինչ բոլորովին հակառակը ստացվեց... China Town-ը գտնվում է հենց փողոցում... այսինքն՝ նրան հատկացված է մի ամբողջ փողոց: Քայլում ես փողոցով, իսկ երկու կողմերում՝ բազմաթիվ փոքրիկ բուտիկներ՝ ամեն ինչով՝ սկսած զարդերից, օծանելիքից, պայուսակներից եւ վերջացրած ամենատարբեր հուշանվերներով: Դե, ճիշտն ասած, ինձ այնտեղ ընդհանրապես դուր չեկավ... ես ավելի մեծ բան էի ակնկալում: Միայն թե մենք Ասելյայի հետ շատ հիմարություն արեցինք եւ միանգամից այնտեղ շատ հուշանվերներ չգնեցինք... մտածում էինք, որ ավելի ուշ կվերադառնանք, իսկ հետո արդեն շատ ուշ էր, եւ ստիպված էինք Մանհեթենում եռակի գնով գնել: Ոչ մի դեպքում հուշանվերներ մի գնեք խանութներում, քանի որ China Town-ում դուք կգտնեք նույնը, բայց շատ ավելի էժան: Ինձ ամենաշատը նյարդայնացնում էին չինացիները... նախ՝ նրանք այնքան կպչուն են, որ երբեմն ուզում էիր նրանց հեռու ուղարկել): Իսկ նրանք նաեւ սարսափելի սիրում են փող: Երբ ես վճարում էի ինչ-որ բանի համար, նրանք այնպես էին խլում փողը, որ ես վախենում էի, որ նրանք այն կպոկեն իմ ձեռքի հետ միասին: Ի դեպ, անպայման սակարկեք վաճառողների հետ: Ինձ պարզապես հետաքրքիր էր համեմատել պայուսակների գները այնտեղ եւ սովորական խանութներում... ես մոտեցա մի չինուհու եւ մատնացույց արեցի աչքիս ընկած առաջին պայուսակը: Նա ինձ պատասխանեց, որ այդ պայուսակը արժե 30 դոլար: Գինն իմանալով՝ ես շրջվեցի եւ ուզում էի գնալ, բայց լսեցի, թե ինչպես նա գոռաց, որ կարող է այն տալ 28 դոլարով... դե, ես նրան քաղաքավարի պատասխանեցի, որ ինձ համար միեւնույն է, քանի որ այդ պայուսակը ինձ ընդհանրապես դուր չի գալիս: Բայց համառ վաճառողուհին չէր պատրաստվում հետ մնալ ինձնից, եւ այդ պայուսակի գինը նվազում էր թվաբանական պրոգրեսիայով՝ 26, 24, 22, իսկ վերջում նա պատրաստ էր այն ինձ տալ ընդամենը 18 դոլարով)) Խորամանկ ժողովուրդ են այս չինացիները)) Այս օրվա վերջը մենք անցկացրինք նույն տեղում՝ Ստորին Մանհեթենում՝ ապարդյուն փորձելով գտնել գոնե մի բան, մինչեւ բոլոր խանութները վերջնականապես փակվեն: Մենք ամենաշատը ափսոսում էինք, որ առաջին օրը հիմարի պես տատանվում էինք եւ չէինք գնում այն, ինչ դուր էր գալիս՝ սխալվելու վախից: Ինչպե՞ս կարելի է այդքան հիմարություն անել. 2 օր անցկացնել Նյու Յորքում, ձեռքի տակ փող ունենալ եւ չհասցնել գնել այն, ինչ հարկավոր է) Մեզ բախտ վիճակվեց, որ մենք MegaStore J&R վազեցինք հենց փակվելուց կես ժամ առաջ եւ հասցրինք այնտեղ մեզ համար նեթբուքներ գնել: J&R-ը, ի դեպ, անիրական հսկայական առեւտրի կենտրոն է, որտեղ կարելի է գտնել այն ամենը, ինչ հոգիդ կուզի: Երբ արդեն բոլորովին մթնեց, մենք հասկացանք, որ այդ թաղամասում անելու բան չունենք, քանի որ բոլոր խանութները արդեն փակված էին... իսկ այդ թաղամասում քայլելը մի քիչ սարսափելի էր: Այդպես էլ մենք վերադարձանք մեր «սիրելի» հյուրանոց, քանի որ չէինք պատկերացնում, թե ինչպես այդքան հյուծված վիճակում կարող ենք ամբողջ գիշերը անցկացնել օդանավակայանում: