Կա մի պահ, երբ մեքենայի աշխատանքը դառնում է այնքան զզվելի: Այնքան է սրտխառնոց առաջացնում, որ դու չես կարող մասնակցել, նույնիսկ պասիվ կերպով չես կարող մասնակցել: Եվ դու պետք է քո մարմինը դնես ատամնանիվների, անիվների, լծակների եւ ամբողջ սարքավորման վրա: Եվ դու պետք է ստիպես դրան կանգ առնել:

Վատ օրինակը վարակիչ է: Ես արդեն գրել էի, որ երբ առավոտյան անցնում էի Nokia Theater-ի կողքով՝ Dir En Grey եւ Apocalyptica համերգից առաջ, ես ապշել էի այն փաստից, որ այդ ժամանակ մուտքի մոտ արդեն 20 հոգի քնած էր: Դե, ես էլ մտածեցի, թե ի՞նչ կլինի Linkin Park-ի ժամանակ: Սխեման չափազանց պարզ է՝ համերգը 14-ին է, երեկոյան ժամը իննին, կապիտանը գալիս է 13-ին, գիշերվա ժամը տասներկուսին եւ գրավում տարածքը, ինչով հաջորդ օրը դահլիճում իր համար երաշխավորում է լավագույն տեղը: Զինվելով ստվարաթղթե տուփով (custom shop), երկու նախապես եփած արագ պատրաստվող լապշայով եւ մի բանկա կոլայով՝ ես գնացի հերթապահության: Ինչ-որ անմարդկային ուժ ավտոբուսից անմիջապես առաջ ստիպեց ինձ հիշել, որ տանը մոռացել եմ տոմսս, ընդ որում՝ հենց այդ ուժը հետաձգեց Մանհեթեն գնացող վերջին ավտոբուսը հենց այնքան ժամանակով, որքան ես վազում էի տոմսի հետեւից:

Օք, ես տեղում եմ: Ժամը 00:00: Պատկերը հետեւյալն է՝ դժոխային քանակությամբ մարդ, ընդ որում՝ պարզ չէ՝ նրանք մտնո՞ւմ են, թե՞ դուրս գալիս: Դռների մոտ կանգնած են «Աստղային դեսանտի» զինվորների ինչ-որ մակետներ: Ես հարցրեցի մի տղամարդու, ով, դատելով իր արտաքինից, աշխատում էր այնտեղ: Դա Xbox 360-ի համար Halo Reach խաղի շնորհանդեսն էր: Այնտեղ կարելի էր անվճար զվարճանալ, բայց ես հասա հենց այն պահին, երբ արդեն սկսել էին ամեն ինչ հավաքել: Ես որոշեցի նստել դիմացը՝ Levi’s խանութի պատուհանագոգին, մինչեւ նրանք ամբողջությամբ հեռանան, որպեսզի ո՛չ նրանք ինձ խանգարեն, ո՛չ էլ ես՝ նրանց: Առավոտյան ժամը 4-ին բանաստեղծի սիրտը չդիմացավ, եւ գնացի մակդակ: Երբ վերադարձա, դեռ կանգնած էին 2 բեռնատար (սա այն դեպքում, երբ մոտ 7-ն արդեն հեռացել էին իրենց իրերով)՝ մեկը փոքր, երկրորդը՝ սարսափելի մեծ, մոտ 10 մետր երկարությամբ, բայց ես դեռ սպասում էի, որ նրանք մուտքի մոտ մաքրեն, որովհետեւ դա պարզապես աննկարագրելի հետապոկալիպտիկ պատկեր էր: Միեւնույն է, նրանք ինձ կհեռացնեին, երբ սկսեին մաքրել: Ավելի շուտ նստեմ, ավելի շուտ կհեռացնեն ու կսկսեն մաքրել: Մոռացել էի նշել, որ Nokia Theater-ն այլեւս այդպիսին չէր, այդ օրվանից այն դարձավ Best Buy Theater: Ըստ էության, ոչ մի տարբերություն, բացի նրանից, որ մուտքի մոտ մեծ գորգ էր դրված՝ պատից պատ: Խիղճս թույլ չտվեց ինձ փռվել այդ գորգի վրա, ուստի ես փռվեցի ասֆալտին: Հիմարի երազանքը կատարվեց՝ ես առաջինն եմ: Պատահաբար նվագարկչում հայտնվեց «Բիվիսն ու Բաթհեդը նվաճում են Ամերիկան» ֆիլմը, որի դիտումով էլ զբաղվեցի: Հետո ինձ մոտեցան 2 տղա, խնդրեցին կրակայրիչ:

-Սպասո՞ւմ ես այսօրվա համերգին:

-Այո:

-Զով է, ի դեպ, սա Linkin Park-ի բեռնատարն է (ցույց է տալիս երկրորդ հսկայական բեռնատարը):

-Օ՜, զով է, ուրեմն դուք Linkin Park Crew-ի՞ց եք:

-Այո:

-Զով է, այնտեղ օգնության կարիք չկա՞:

-Ոչ, շնորհակալություն: Enjoy the show.

40 րոպե անց, առավոտյան ժամը 5-ի սահմաններում, հավաքարարը, այնուամենայնիվ, խնդրեց ինձ սողալ գորգի վրա, որպեսզի չխանգարեմ իրեն: Ես տեղափոխվեցի անկյուն՝ գորգի վրա, երբ լսում եմ՝ ինչ-որ մեկը զբաղեցրել է տեղս: Նրանց էլ տեխնիկապես ուղարկեցին գորգի վրա: Հենց նրանք տեսան ինձ, ես անմիջապես հասկացա, որ նրանք լիովին վստահ էին իրենց առաջնության մեջ:

-Ժամը քանիսի՞ց ես այստեղ կախված:

-Կեսգիշերից:

-Օք, դու հաղթեցիր:

Երեք տղա, երկու աղջիկ, եկել էին Փենսիլվանիայից, քաղաքը մոռացել եմ, թե որն էր: Ես սկսեցի քնել, եւ առավոտյան 6-ից 11-ը պարբերաբար անջատվում էի: Արթնանում էի միայն ծխելու համար եւ երբ մեզ խնդրեցին գորգից հետ տեղափոխվել ասֆալտի վրա, իբր մենք փակել ենք հրշեջ ելքը: Երբ ես վերջնականապես արթնացա ժամը 12-ին, բեռնատարն արդեն չկար, իսկ հերթը երկարել էր ընդամենը 15 հոգով: Ոչ այնքան այնպես, ինչպես ես պատկերացնում էի:

Դռները բացվում էին ժամը 20-ին, եւս 8 ժամ պետք էր ինքնուրույն զբաղվել: Եղանակի հետ էլ մի քիչ չհաշվարկեցի, ցուրտ էր: Արեւի տակ +25 էր, բայց մենք նստած էինք ստվերում եւ քամու տակ: Ճիշտ է, հետո չգիտեմ՝ քամին դարձավ ավելի տաք, թե՞ մարմնիս ջերմաստիճանը հավասարվեց փողոցի ջերմաստիճանին... կարճ ասած, ցուրտը հաղթահարեցի: Սովը հաղթահարեցի երկու նախապես եփած արագ պատրաստվող լապշայով:

Երբ հերթը վերջապես հասավ պատի վերջին, նրանք, ովքեր կանգնած էին վերջում, մոտենում էին մեզ եւ հարցնում.

-Տղաներ, ժամը քանիսի՞ց եք այստեղ նստած:

-Առավոտյան հինգից, իսկ այս տղան ընդհանրապես երեկվա կեսգիշերից:

• O_o, դու զով ես:
  Եվ այսպես, ավելի ու ավելի շատ մարդիկ էին մոտենում՝ իմանալու, թե որքան խելագար կարող են լինել Linkin Park-ի երկրպագուները: Երեւի հերթի վերջում արդեն սկսել էին լեգենդներ հյուսել, եւ մարդիկ պարզապես մոտենում ու հարցնում էին. «Դո՞ւ ես այն տղան, որ երեկվա կեսգիշերից այստեղ է նստած»։ Իհարկե, կապիտանի համար դա շատ հաճելի էր:

Իսկ հետո սկսվեց անվճար հաճույքը: Դուրս եկավ Best Buy-ի շապիկով մի աղջիկ, մոտեցավ մեզ եւ սկսեց.

-Տղա, հերթը քեզնի՞ց է սկսվում:

-Ես բոլոր սկիզբների սկիզբն եմ:

-Եվ դուք բոլորդ արդեն տոմսեր ունե՞ք:

-Իհարկե:

-Դե, ուրեմն պահեք:

Առաջին 10 հոգուն բաժանեցին «A Thousand Suns» նոր ալբոմով սկավառակներ: Հիացմունք: Եվ այս ամենի հետ մեզ լուսանկարեցին MySpace-ի համար, քանի որ, ըստ երեւույթին, դա նրանց ակցիան էր: Այնուհետեւ ինչ-որ մեկը, ըստ երեւույթին, արդեն LP Crew-ից, մոտեցավ եւ սկսեց առաջին մարդկանց բաժանել Բրեդ Դելսոնի ստորագրությամբ մեդիատորներ: Դրանք նոր են, իհարկե, բայց միեւնույն է՝ զով են: Մի որոշ ժամանակ անց ինձ մոտեցավ արդեն հաստատ LP Crew-ից մի մարդ եւ որպես առաջին երկրպագուի՝ տվեց ինձ Ֆենիքսի ստորագրությամբ մեդիատորը. իսկ սա արդեն մարտական է, քերծված, երեւում է, որ նվագել են: Իսկ մնացած ժամանակ նստած կատակում էինք Փենսիլվանիայից եկած տղաների հետ, մինչեւ շարժումը սկսվեց: Աստիճանաբար պահակախումբը սկսեց դուրս բերել ցանկապատերը, քանի որ մարդիկ արդեն բավականին շատ էին: Մի պահակ, որին տեսել էի դեռ այն ժամանակ, երբ եկել էի գիշերը, հայացքը գցեց ինձ վրա եւ հարցրեց.

-Հեյ, չէ՞ որ դու էիր երեկ գիշեր այստեղ պտտվում:

-Ճիշտ այդպես:

-Եվ դու ամբողջ ժամանակ այստե՞ղ էիր:

-Ամբողջ ժամանակ:

-Տղա, դու խելագար ես:

-Ես Ռուսաստանից եմ:

• O_o, ուրեմն հասկանալի է:

Համերգին մնացել էր 4 ժամ: Չգիտեմ ինչու, բայց բոլորին խնդրեցին կանգնել: Նույն պահակը.

-Տղաներ, խնդրում եմ բոլորին կանգնել, բոլորին՝ բացի քեզնից (ցույց է տալիս ինձ): xDDD

Հետո հարձակվեց հսկայական քանակությամբ մամուլ: Մեզ նկարահանում էին բոլոր կողմերից՝ եւ՛ լուսանկարով, եւ՛ տեսանյութով: Հետո նույնիսկ սկսեցին հարցազրույցներ վերցնել մարդկանցից: Ես՝ որպես միջոցառման «ֆրոնտմեն», նույնպես ընկա հարցազրույցի տակ: Երբ ասացի, որ Ռուսաստանից եմ եւ թե ժամը քանիսից եմ այստեղ, նրանց աչքերը դուրս թռան: Ընդ որում՝ նկատեցի, որ ես գրեթե առանց կմկմալու եւ բավականին գրագետ էի խոսում անգլերեն՝ ահա թե ինչ է նշանակում մեկ օր անցկացնել ամերիկացիների շրջապատում: Դե ինչ, ես այդ օրը բոլոր առումներով առաջինն էի: Երբ արդեն բոլորի ոտքերը ծանրացել էին եւ բոլորը տանջվում էին, տղաներից մեկը, որի հետ կախված էի, ասաց.

-Դռները կբացվեն եւս 2 ժամից, իսկ չէ՞ որ մեզ դեռ մեկ ժամ պետք է կանգնել ներսում: Մենք ոչինչ, ես չգիտեմ՝ դու ինչպես կդիմանաս:

-Բրո, մի՛ մոռացիր, ես ռուս եմ:

-Դե, սա միակ հնարավոր պատասխանն է:

Երբ ժամանակը, այնուամենայնիվ, եկավ եւ բոլորը սկսեցին ներս խուժել, ես մի փոքր հիասթափված էի, երբ մտա դահլիճ, իսկ այնտեղ արդեն բավականին շատ մարդ կար բեմի մոտ՝ դրանք միջոցառման հյուրերն էին եւ համերգի անձնակազմը: Այնպես որ՝ ինձ թույլ չտվեցին կառչել եզրաքարից, բայց միեւնույն է՝ ես կանգնած էի երբեք չեղածի պես մոտ: Մինչ բոլորը սպասում էին սկզբին, ես պարբերաբար հետեւից լսում էի. «Օ՜, նայեք, սա հենց այն ռուս տղան է»:

Համերգն ինքնին հիասքանչ էր: Բայց դա հենց նոր ալբոմի շնորհանդեսն էր, եւ հին ու նոր նյութի հարաբերակցությունը 50/50 էր: Ընդ որում՝ նրանք նվագում էին ընդամենը մեկ ժամից մի քիչ ավելի, հին դպրոցից բավականին քիչ էր, բայց լսեցի գրեթե ամեն ինչ, ինչ ուզում էի լսել նոր ալբոմից: Այնուամենայնիվ, դա լավագույն համերգն էր ԱՄՆ-ում իմ անցկացրած ողջ ժամանակահատվածում: Համերգից հետո նույնիսկ հաջողվեց սեղմել երկու վոկալիստների ձեռքը: Կարճ ասած՝ ավարտը ավելի լավը չէր կարող լինել:

Համերգից հետո ես հրաժեշտ տվեցի Փենսիլվանիայից եկած տղաներին, նրանք շատ ուրախ էին ինձ հետ ծանոթանալու համար, ինչպես եւ ես՝ նրանց հետ:

Դե ինչ, սա իմ երրորդ Linkin Park համերգն էր: Ես օրն անցկացրեցի ինձ հոգեհարազատ մարդկանց շրջապատում: Նման մի բան զգացել էի 3 տարի առաջ՝ Մոսկվայում իմ առաջին Linkin Park համերգին: Բայց եթե այնտեղ ես նրանց պես էի, ապա այստեղ ես եզակի էի: Հետաքրքիր է՝ նրանց համար ինչպե՞ս էր իմանալը, որ այսօրվա հերթը գլխավորում է Ռուսաստանից ինչ-որ տղա: xDDD Մնացել է 2 շաբաթ մինչեւ թռիչքը եւ մի քիչ պակաս մինչեւ Madison Square Garden-ի համերգը: Սպասում ենք:

http://www.myspace.com/linkinpark/videos/video/106559184 - այստեղ ես 25-րդ վայրկյանին եմ, հենց էկրանի կենտրոնում, գլխարկով