Շատ ծույլ պետք է լինել, որպեսզի չկարողանաս վաստակել Միացյալ Նահանգներում ապրուստի նվազագույն միջոցները, բայց այլ բան է, երբ դու ձեւացնում ես, թե վաստակում ես միայն նվազագույնը, իսկ իրականում ամեն ինչ բոլորովին այլ է։ Յուրաքանչյուր փողոցում, մայրուղում եւ նրբանցքում տեղակայված են բազմաթիվ աննկատ մթերային խանութներ, որոնք ունեն բավականին երկիմաստ բնույթ եւ կասկածելի համբավ՝ ապրանքների անորոշ տեսականու, լիակատար հակասանիտարիայի եւ անհավանական էժան գների պատճառով։ Հարցն այն է, թե ինչպես են նման հաստատությունների սեփականատերերը Մանհեթենում 2-3 միլիոն դոլար արժողությամբ տներ գնում՝ առանց դիմելու տարբեր բիզնես կառույցների ծառայություններին եւ առանց բիզնեսի հաջող վարման հաղորդակցության եւ գործիքների հիմնավոր ուսումնասիրության։ Փոքրիկ հետաքննություն անցկացնելուց հետո պարզվեց, որ ամեն ինչ չափազանց պարզ է։ Այս բիզնեսի առավելություններն ու «արտոնությունները» հետեւյալն են՝ կազմակերպման համար պահանջվող աննշան սկզբնական կապիտալը, էժան ապրանքները եւ հաճախորդների անվերջ հոսքի տեսքով մեծ շուկան։ Եվ նաեւ՝ տեղական իշխանությունների «փակ աչքերը» ձեռնարկատիրական գործունեության այս պայմանների նկատմամբ։ Նման խանութ մտնելով ինչ-որ աննշան բանի համար՝ դուք անպայման կվերցնեք եւս երկու-երեք իր կամ 99 ցենտանոց ապրանք, ձեզ համար 2-3 դոլարը գումար չէ, իսկ խանութի տիրոջ համար դրանք նրա միլիոնանոց հաշվի բաղադրիչներն են։ Այստեղ ապրանքների տեսականին մեծ չէ, այդ իսկ պատճառով «փող-ապրանք-փող» շրջանառությունը անընդհատ դինամիկ է, ինչը իսկապես տպավորիչ է, չնայած ապրանքի որակին եւ պահպանման պայմաններին։

Հաջորդ անգամ, երբ գնումներ կատարելու համար մտնեք խանութ, փորձեք հետեւել ձեր ծախսերի եւ կարիքների միջեւ եղած տարբերությանը, ինչպես նաեւ ձեր զամբյուղում եղած ամեն ինչի վրա ծախսված գումարին։

Եղեք սպառող՝ ըստ ձեր իրական կարիքների։