Կյանքը կարծես թե լավանում է։ (c)

Հմմ, իմ անգլերենի մակարդակն այնքան էլ վատը չէ, որքան կարող էր թվալ առաջին հարցազրույցից հետո։ Տեղի ունեցավ երկրորդ (հուսով եմ՝ վերջին) հարցազրույցը... իսկ ինչպե՞ս անցավ։ Ահա այսպես։

Ինչպես գիտեք, նա գրեթե մեկ ամիս ինձ ձգձգում էր։ Ես նամակ գրեցի (շատ զայրացած) եւ մենք պայմանավորվեցինք զրուցել։ Նրա մոտ երեկոյան 9-ն էր, իսկ իմ մոտ՝ առավոտյան 5-ը։ Սկզբում ընդհանրապես չէի ուզում քնել, բայց հետո որոշեցի, որ զարթուցիչը մեր ամեն ինչն է եւ պառկեցի քնելու։

4:45-ին վեր թռա, լվացվեցի, կարգի բերեցի ինձ (լավ է, որ աչքերս չէի ներկել... թեեւ այդպիսի միտք ունեի =)) եւ նստեցի սպասելու։ Կես ժամ սպասեցի եւ վերջապես դա տեղի ունեցավ։

Իմ Պետյան նստած է իր ռեստորանում՝ հանգիստ, խաղաղ։ Միջավայրն այնպիսին չէր, ինչպիսին պատկերացնում էի, բայց շատ սիրուն է։ Սեղանները պատի երկայնքով են, ինչպես ֆիլմերում են ցույց տալիս՝ որտեղ մեկ սեղանի նստատեղի թիկնակը հանդիսանում է մյուս սեղանի նստատեղի թիկնակը, սեղաններին ծաղիկներով փոքրիկ ծաղկամաններ են, կապույտ լամպեր... ընդհանուր առմամբ ինձ դուր եկավ։

Երբ սկսեցինք խոսել, սկզբում վախեցա, որ նորից ոչինչ չեմ հասկանա... Պարզվեց, որ ամեն ինչ այնքան էլ վատ չէ, ինչպես առաջին անգամ էր։ Կամ նա հիշեց, որ խոսում է ռուս աղջկա հետ, կամ ես իմ ողջ անգլերենը հավաքեցի բռունցքիս մեջ, բայց մենք բավականին հաճելի զրուցեցինք՝ հասկանալով միմյանց եւ ժպտալով կատակներին։ Առաջին հարցը, որ Պետյան տվեց ինձ, հետեւյալն էր՝ որտե՞ղ եմ ապրելու։ Ես պատասխանեցի, որ նա կարծես թե այնտեղ ինչ-որ ընկեր է գտել, որը ինձ կտա իր տան ՀԱՐԿԸ... Բայց Պետյան ասաց, որ ընկերոջ տունը ռեստորանից 10 կմ հեռավորության վրա է... եւ ՀԱՎԱՆԱԲԱՐ դա այնքան էլ հարմար չի լինի ինձ համար՝ հետ ու առաջ գնալու համար։ Իհարկե։ Նրանք բոլորը մեքենաներով են երթեւեկում եւ վաղուց մոռացել են, որ ոմանք կարող են ոտքով քայլել։ Այնպես որ, նա առաջարկում է ապրել իր տանը (վարձավճարը, իհարկե, պետք է վճարել, տարօրինակ կլիներ, եթե պետք չլիներ)։ Հարմարություններից ամեն ինչ կա (սեփական լոգարան) եւ ամենակարեւորը, նույնիսկ Պետյայի կարծիքով, ինտերնետ կա։)) Այնպես որ, դատելով ամեն ինչից, իմ բլոգը գրվելու է ոչ միայն Ռուսաստանում, այլեւ հենց դեպքի վայրից։

Հետո լուծեցինք տրանսպորտի, աշխատավարձի եւ ընդհանրապես այլ հարցեր։ Այնպես որ, ես հպարտանում եմ ինձանով, որ սթրեսային իրավիճակում (առավոտյան 5, անգլերեն) չկորցրեցի ինձ եւ եղա հմայիչ ու քաղցր։))

Այնպես որ, հաջողության ճանապարհին մնացել են միայն մի քանի «խոչընդոտներ»՝ հյուպատոսարանը եւ հովանավորի հետ պայմանավորվածությունը, որ ես չեմ գնալու Վիրջինիա Բիչ, այլ գնալու եմ սիրուն Նյու Հեմփշիր։

Բոլորին հաջողություն, պոզիտիվ եւ վայելեք գարունը։))