Առաջին հերթին մեզ ավտոբուս էր պետք, քանի որ օդանավակայանից ոտքով դուրս գալ հնարավոր չէր։ Մեզ անհրաժեշտ երթուղին բավական արագ գտանք։ Ի դեպ, այն լուրերը, որ Մայամիում Մեքսիկայից շատ անօրինական ներգաղթյալներ կան, սուտ չեն։ Այստեղ նույնիսկ օդանավակայանի որոշ աշխատակիցներ անգլերեն չեն խոսում, only Spanish։
Դեռ վաղ առավոտ էր, ուստի Մայամի Բիչ հասնելուց հետո ո՞ւր գնացինք։ Ճիշտ է՝ դեպի օվկիանոս=) Եվ դա դրախտ է... Հաճախ կարելի է լսել, որ Մայամիում ջուրը տաք կաթի պես է, եւ դրա մեջ ոչ մի կաթիլ սուտ չկա։ Օվկիանոսի ափով զբոսնելիս հասկանում ես, որ իզուր չես եկել, եւ առանց ջրի շոգ, պճնված Օռլանդոն այս վայրի հետ համեմատելի չէ։ Իսկ մարդիկ. եթե Դիսնեյի քաղաքում լիքը գեր մարդիկ էին, եւ գեղեցիկ դեմք տեսնել հաջողվում էր մի քանի օրը մեկ, ապա այստեղ ամեն ինչ հակառակն է։ Արդեն առավոտյան կարելի է տեսնել գրավիչ, մարզված աղջիկների, որոնք վազքով են զբաղվում։ Մենք բառացիորեն մեկ ժամով մոռացանք մեր բոլոր անախորժությունների մասին եւ պարզապես վայելում էինք կյանքը, այն փաստը, որ մեզ բախտ է վիճակվել լինել այս կախարդական վայրում։
Բայց ժամանակն է վերադառնալ իրականություն։ Մենք սկսեցինք փնտրել South beach-ի հասցեն, որը մեզ տվել էին սենյակը վարձակալող տղաները։ Գտանք։ Եվ ի՞նչ տեսանք։ Հին, քանդված տնակ, սենյակ, որը 3 անգամ փոքր էր Օռլանդոյի մեր սենյակից։ 2 մետրանոց խոհանոցի մեկ մետրը զբաղեցնում են ուտիճները։ Եվ այս ամենի համար տանտիրուհին յուրաքանչյուրից 500 դոլար է պահանջում։ Մենք փորձեցինք բացատրել այդ սենյակում արդեն ապրող WaT-ի 3 ուսանողներին, որ այդ կինը նրանց խաբում է ինչպես անօրինականների, եւ կարելի է ավելի լավ ու էժան տեղ գտնել։ Նրանք, իհարկե, չհավատացին։
Եկավ 2-րդ պլանի ժամանակը։ Ակնկալելով նման բան՝ գիշերը ամեն դեպքում գրել էի էժան հոսթելի հասցեն (ընդամենը 12$ մեկ գիշերվա համար)։ Այնտեղ էլ ուղեւորվեցինք։
Հոսթելը պատկանում էր մեքսիկացիների ընտանիքի, այնուամենայնիվ, նրանք բոլոր հյուրերի հետ վերաբերվում էին պրոֆեսիոնալ եւ բարյացակամ։ Այստեղ կար անվճար ինտերնետ, բիլիարդ եւ նույնիսկ ջակուզի։ Մենք որոշեցինք մնալ այնտեղ 3 օր, մինչեւ նորմալ բնակարան գտնենք։
