Մենք վերցրեցինք անձնագրերը եւ հեռացանք սեղանից այնպիսի դեմքով, կարծես միջուկային պատերազմ էր սկսվել։ Մեր հետեւում հերթում կանգնած էին եւս երեք ուսանող՝ մեր չվերթից։ Ավելի ճիշտ՝ մի աղջիկ եւ նրա երկու ընկերները, որոնք նրան ճանապարհում էին։ Դա Վիկան էր՝ իր ընկերոջ եւ ընկերուհու հետ, Բուրյաթիայից մի աղջիկ, որը մեկնում էր նույն ծրագրով, ինչ մենք, շատ բարի եւ մեր եռյակից ամենահանգիստը։ Նրանք կանչեցին մեզ եւ հարցրեցին, թե ինչ է պատահել։ Մենք բացատրեցինք եւ ասացինք, որ նա նույնպես ուշացել է այս չվերթից։ Հիմա մենք հինգն էինք։ Բայց մեզանից երեքը պետք է թռչեին։ Պարզելով, որ AirFrance ընկերությունը գտնվում է 4-րդ տերմինալում, մենք շտապեցինք այնտեղ՝ պարզելու, թե ինչ է կատարվում։ Եվ այսպես, մենք բոլոր պայուսակներով ամբոխով գնացինք 4-րդ տերմինալ։ Հազիվ հասնելով այնտեղ՝ չկարողացանք գտնել մեզ անհրաժեշտ մարդուն։ Պոլինկան՝ ամենաակտիվը, գտավ ինչ-որ մենեջերի, եւ մենք սկսեցինք նրան պատմել, թե ինչ է պատահել։ Նա, հավանաբար, մեր երկու կողմից արագ խոսքից քիչ բան հասկացավ, բայց ընդհանուր առմամբ հասկացավ եւ մեզ տարավ CustomerService։ Հիմա մենք ամբողջ իրավիճակը բացատրում էինք մեկ ուրիշին, որից հետո մեզ ասացին, որ մենք սխալ տեղում ենք։ Որ մենք պետք է Delta-ի հետ պարզենք ամեն ինչ։ Եվ մեզ հետ ուղարկեցին։ Ասացին՝ մոտեցեք սուպերվայզերին։ Մենք նյարդայնանում ենք։ Բայց անելու ոչինչ չկա, պետք է վերադառնալ 3-րդ տերմինալ։ Ավելի արագ լինելու համար մենք պայուսակները թողնում ենք Վիկայի ընկերոջ եւ ընկերուհու մոտ, իսկ ինքներս թեթեւացած շտապում ենք «մարտի»։ Հասանք։ Գտանք սուպերվայզերին։ Տղամարդը ամերիկացի չէ, այլ ինչ-որ արաբ կամ հնդիկ։ Մենք նրան նորից նկարագրում ենք իրավիճակը։ Նրա արձագանքը՝

• Իսկ որտե՞ղ են ձեր ճամպրուկները։

Մենք՝

• Մենք դրանք թողել ենք մեկ այլ տերմինալում...

Նա՝

• Դե, ես ձեզ արագ կնստեցնեի, բայց ձեր ճամպրուկներն անգամ այստեղ չեն։

Մենք կանգ առանք։ Այդ պահին մեր ինքնաթիռն արդեն թռել էր, եւ նա հաստատ մեզ նույն չվերթին չէր նստեցնի։ Հենց դա էլ հարցրեց Պոլինան՝

• Լավ, մենք կբերենք ճամպրուկները, իսկ դրանից հետո կոնկրետ ի՞նչ եք անելու։ Ինչպե՞ս եք մեզ նստեցնելու ինքնաթիռ։ Ո՞րն է հաջորդ քայլը։

Ես նրան ռուսերեն շշնջացի՝

• Պոլ, ի՞նչ տարբերություն մեզ համար, թե նա ինչպես դա կանի։ Գնացինք ճամպրուկների հետեւից։

Սուպերվայզերն ասաց, որ եթե մենք 10 րոպեից ճամպրուկները չբերենք, ոչինչ չի ստացվի։ Մենք վազելով վերադառնում ենք 4-րդ տերմինալ։ Վերցնում ենք պայուսակները, վազում դրանցով հետ։ Ճանապարհին մենք պարզապես ծիծաղից պայթում ենք։ Փոխանակ լաց լինելու եւ հենց այնտեղ գետնին նստելու՝ մենք խելագարի պես ծիծաղում էինք։ Վազելով քրտնած վերադառնում ենք 3-րդ տերմինալ։ Գտնում ենք այդ սուպերվայզերին, իսկ նա ասում է՝

• Դե, ձեր ինքնաթիռն արդեն թռել է։

Ես չդիմացա եւ արդեն նյարդային ձայնով ասացի նրան՝

• Դե, մի՞թե մենք 10 րոպե առաջ հենց դրա մասին չէինք պնդում։

Նա շփոթվեց եւ ասաց՝ գնացեք մեկ այլ սուպերվայզերի մոտ։ Որքա՞ն կարելի է մեզ ուղարկել սուպերվայզերների մոտ։ Հաջորդ սուպերվայզերը աֆրոամերիկացի կին էր։ Ահա թե ում ես չեմ մոռանա։ Նրա մոտ հերթ կանգնելով՝ մենք հարյուրերորդ անգամ բացատրում ենք, թե ինչ է պատահել։ Նա պարզապես մեքենա է, ոչ թե մարդ։ Վերցրեց մեր տոմսերը, նստած համակարգչի մեջ ինչ-որ բան է նայում։ Մենք վեց աչքով նայում էինք նրան։ Նրան անմիջապես զանգում են մեկ հեռախոսով, անմիջապես մոտենում է աշխատակիցը խնդրով, նա պատասխանում է նրան, անմիջապես մյուսն է մոտենում եւ ասում, որ ինչ-որ մեկին չեն թողնում առանց հեղուկի տուփի, եւ նա սկսում է տուփ փնտրել։ Մենք սպասում ենք։ Նայում ենք ամեն ինչին որպես կրկեսի։ Արդյունքում նա ասում է մի արտահայտություն, որը մենք արդեն լսել էինք եւ որից սրտխառնոց է գալիս՝

• Դե, դուք AirFrance-ի տոմսեր ունեք։ Դուք պետք է գնաք 4-րդ տերմինալ։

Մենք աղջիկներով կանգնած ենք անշարժ։ Մինչեւ ինչ-որ բան չպարզվի՝ չենք հեռանա։ Կանգնած ենք պատի պես։ Նա, տեսնելով, որ մենք չենք ուզում հեռանալ, ասում է, որ ինքը կզանգահարի AirFrance։ Վերցրեց լսափողը, հավաքեց թվերը, լսափողը դրեց ուսին, սեղմեց ականջով եւ ....վերջ։ Եվ նստած համակարգչի մեջ ինչ-որ բան է նայում։ Մենք աղջիկներով կատակում ենք, մտածում ենք՝ երեւի Facebook-ում է նստած, իսկ ձեւացնում է, թե զբաղված է։ Ես աղջիկներին ասում եմ, որ եթե այնտեղ զբաղված է, ապա պետք է գոնե կրկին հավաքել համարը, իսկ նա պարզապես նստած է եւ ոչինչ չի անում։ Հետո նրան նորից ինչ-որ մեկը շեղեց։ Երեւի Պոլինկայի համբերությունը առաջինը սպառվեց, եւ նա ասաց նրան՝

• Միգուցե դուք մեզ հետ նախ ավարտե՞ք։

Նա՝

• Ես հենց դրանով եմ զբաղված, քանի որ դուք ինքներդ չեք ուզում գնալ AirFrance։

Արդյունքում ես համոզեցի աղջիկներին գնալ եւ ճնշում գործադրել AirFrance-ի վրա, այլապես մենք տեղ չենք գտնի մեկ այլ չվերթի համար։ Եվ նորից AirTrain, ծանր պայուսակներ, վերելակներ, եւ մենք 4-րդ տերմինալում ենք։ Այդ պահին արդեն մի քանի ժամ անցել էր, արդեն մթնել էր, եւ Նյու Յորքում ուժեղ փոթորիկ էր սկսվել։ Ես, անկեղծ ասած, նույնիսկ ուրախացա, որ մենք չնստեցինք այդ ինքնաթիռը, քանի որ այն թռավ հենց անձրեւի մեջ։

AirFrance-ում մեզ դիմավորեցին առանց ոգեւորության, մենք արդեն բոլորին հոգնեցրել էինք։ Մի կին օպերատոր, որին մենք դիմեցինք, նայեց համակարգչին եւ ասաց, որ մենք ունենք ամենաէժան տոմսերը, որ մենք չենք կարող դրանք փոխել։ Մենք, Ամերիկայում ապրելով սովորած, հիանալի հասկանում ենք, որ եթե մենք խոստովանենք, որ մեր մեղքով ենք ուշացել չվերթից, ապա ավիաընկերությունը պարտավոր չէ մեզ տեղեր տրամադրել։ Հետեւաբար, մենք բոլորին համոզում էինք, որ ուշացել ենք բացառապես ՆՐԱՆՑ մեղքով։ Բայց չէ՞ որ այդպես էլ կար։ Որպեսզի նրանք իրենց մեղավոր զգան։ Մեզ մոտ կարծես դա ստացվում էր։ Արդյունքում մեզ ասացին, որ մոտակա չվերթներ չկան ամբողջ շաբաթվա ընթացքում։ Այդ կինը մեզ տվեց մեկ այլ Customer Service-ի համարը, որպեսզի մենք զանգահարենք այնտեղ եւ հարցնենք՝ արդյոք տոմսեր կան նրանց մոտ։ Եթե ոչ, ապա նրանք ոչինչ չեն կարող անել։ Մենք զանգում ենք։ Տոմսեր չկան մինչեւ հոկտեմբերի սկիզբը։ Դա մոտակա երկու շաբաթն է։ Ես լռում եմ այն մասին, որ հոկտեմբերի 1-ին մենք ավտոմատ կերպով կդառնանք անօրինականներ, քանի որ մեր վիզաների ժամկետը լրանում է։ Մենք նստած ենք հատակին՝ մեր բոլոր պայուսակներով։ Ես անջատեցի հեռախոսը եւ նստած մտածում էի կյանքի մասին. «Ահա իմ նշանը, որին ես սպասում էի 4 ամիս, պետք է մնալ Ամերիկայում, հիմա կգնեմ հետադարձ տոմս դեպի Չիկագո, իսկ այնտեղ կտեսնենք»։ Այս մտքերով ես կիսվեցի աղջիկների հետ։ Պոլինա՝

• Այո՞։ Սա նշան է քեզ համար։ Իսկ մենք ի՞նչ կապ ունենք։ Ես դեռ չեմ պատրաստվում մնալ Ամերիկայում։

Ես՝

• Դե, իսկ դուք ուղարկված եք ինձ աջակցելու համար, - ինքս ծիծաղեցի իմ տեսության հիմարության վրա։

Վիկան, որը սկզբում նույնպես մերժում էր այդ բոլոր նշանները, արդեն 6 ժամ տանջվելով այդ տոմսերի, պարզաբանումների հետ՝ հայտարարեց.

• Լսեք, աղջիկներ, իսկ միգուցե սա ինձ համար էլ է նշան, որ պետք է մնալ։

Պոլինկան սարկազմով նայեց մեզ եւ ասաց.

• Դուք ինչպես ուզում եք, իսկ ես պատրաստվում եմ տուն։

Ընդհանուր առմամբ, իհարկե, մենք մինչեւ վերջ պայքարում էինք տեղի համար....ոչ, ոչ թե արեւի տակ, այլ պարզապես Ռուսաստան թռչող ինքնաթիռի էկոնոմ դասում։ Պոլինան շարունակում էր նստել հեռախոսի մոտ՝ զանգահարելով բոլոր ծառայություններին՝ տոմսեր փնտրելով, իսկ ես նորից լողացի դեպի այդ կինը եւ արդեն տանջված տեսքով եւ բացարձակ հանգիստ ձայնով ասացի.

• Տոմսեր չկան մինչեւ հոկտեմբեր։ Իսկ մեր վիզայի ժամկետը լրանում է, եւ մենք Նյու Յորքում ոչ ոք չունենք։ Մենք պետք է թռչենք այսօր։ Միգուցե ինչ-որ մեկը նույնպես ուշանա ինքնաթիռից, եւ մենք կարողանանք նստել նրանց փոխարեն։

Օպերատորը խղճահարությամբ նայեց ինձ եւ ասաց.

• Սպասեք, ես նորից կգնամ պետի մոտ։

Նա բացակայում էր մոտ 10 րոպե։ Ես կանգնած էի միայնակ սեղանի մոտ եւ սպասում էի։ Նա դուրս եկավ բավականին ժպտալով եւ ասաց, որ շուտով ինքնաթիռ կթռչի, եւ կարծես թե պետը թույլ է տվել մեզ նստեցնել։ Մոտեցեք երեկոյան ժամը 9-ին, մենք ձեզ կասենք՝ ինչ եւ ինչպես։ Ես ուրախացա, իհարկե, բայց միեւնույն է՝ դեռ ոչինչ հայտնի չէր։ Մեզ ոչինչ չէր մնում, քան նստել եւ սպասել։ Մենք ամբոխով գնացինք սրճարանում պիցցա ուտելու եւ սուրճ խմելու, քանի որ այդ պահին արդեն շատ չէինք կերել, բայց շատ էինք նյարդայնացել։ Ընդհանուր առմամբ, սնունդը մեզ պարզապես անհրաժեշտ էր։ Այսպես նստելով եւ ընթրիքի ժամանակ զրուցելով՝ մենք վերջապես սպասեցինք ժամը 9-ին եւ վազեցինք ինքնաթիռի մասին իմանալու։ Եվ...մեզ տվեցին տոմսեր!!! Բոլոր երեքին էլ!! Մենք երջանկությունից դուրս էինք եկել։ Հանձնեցինք ուղեբեռը, անցանք անվտանգության ստուգումը։ Առաջին անգամ ես այնքան ուրախ էի, որ թռչում եմ տունJ) Բայց մեզ ասացին, որ ինքնաթիռը մի փոքր ուշանում է։ Ոչինչ սարսափելի չէ!! Գլխավորը, որ տոմսեր կան։ Ավիաընկերությունը չվերթի ուշացման կապակցությամբ մեզ տվեց սննդի վաուչերներ։ Յուրաքանչյուրին՝ 24 դոլարի։ Մենք գնացինք, գնեցինք սնունդ, ըմպելիքներ։ Կշտացանք, խմեցինք, գոհ էինք։ Հետո գնացինք Duty Free՝ ալկոհոլ, օծանելիք գնելու։ Ես գնեցի Hennesy կոնյակ եւ երկու շիշ Baileys լիկյոր եւ օծանելիք։ Ամեն ինչ 2 անգամ էժան։ Վիկան մեզ հետ չգնաց, մենք Պոլյայի հետ գոհ պտտվում էինք բաժնում, զրուցում եւ ուրախանում, որ շուտով կլինենք Ռուսաստանում։ Հսկայական եւ ծանր պայուսակներով մենք նրա հետ դուրս եկանք խանութից եւ ուղղվեցինք այնտեղ, որտեղ մնացել էին Վիկան եւ մեր պայուսակները։ Գնում ենք, գնում։ Եվ հանկարծ մեր հայացքը կանգ է առնում չվերթների ցուցատախտակի վրա։ Մենք նայեցինք դրան եւ մեկ րոպե ապշած նայում էինք, բերաններս բաց, զարմանալի չէ, քանի որ մենք չէինք կարող հավատալ մեր աչքերին. մեր չվերթի դիմացի Delayed (ուշանում է) գրությունը փոխվել էր Cancelled (չեղարկված է)....