Օր 38

Վերջապես գործակալությունից զանգ ստացա. «Բարեւ ձեզ, Իվան, մենք ձեզ համար շինարարական աշխատանք ենք գտել, ահա աշխղեկի հեռախոսահամարը»։ Ես զանգեցի, խոսեցինք, հարցրեց՝ որտեղից եմ, ասացի՝ Ալթայից, նա ինչ-որ տեղ մոտակայքում ծառայել էր, արդեն 10 տարի է Ամերիկայում է։ Հետո հարցրեց, թե ինչով եմ զբաղվել եւ ինչ գիտեմ անել, ու ես խոսում էի այնքան ժամանակ, մինչեւ նա ընդհատեց ինձ, ասաց՝ մոտենամ խոսենք։ Եկա, ընդհանուր առմամբ, դա 40-ամյա առողջ ուկրաինացի էր։ Նա ասաց, որ ավելի ուշ ինձ կտեղավորի Մանհեթենի շինհրապարակում, այնտեղ աշխատասեր տղաներ են պետք, իսկ առայժմ այստեղ կաշխատեմ։ Նա ինձ տարավ հսկայական հղկող սարքի մոտ եւ ասաց, որ 3 սենյակ անեմ, իսկ հետո եզրերը՝ փոքր ձեռքի սարքով։ Ես սկսեցի աշխատել, առաջին սենյակից հետո ինձ մոտեցան 2 տղաներ՝ ծանոթանալու, նրանք 25-27 տարեկան էին, նույնպես ուկրաինացիներ։ Նրանք զարմացած հարցրին. «Դու նախկինում սրանով զբաղվե՞լ ես։ Դու մեր աշխղեկից ավելի լավ ես հղկում» (եւ իսկապես, երբ ես սկսեցի աշխատել, աշխղեկը սենյակի 1/3-ն էր արել, մնացածը իմն էր)։ Ես ասում եմ. «Առաջին անգամ է»։ «Որտեղի՞ց ես»։ «Սիբիր, Ալթայի երկրամաս»։ «Վայ, ռո՞ւս ես»։ «Դե, այո»։ «Անհավատալի է, որ ռուսները այսպես աշխատեն, այն էլ շինհրապարակում, առաջին անգամ եմ տեսնում»։ «Իսկ որքա՞ն ժամանակ է այստեղ եք»։ «7 տարի»։ «Իսկ ես՝ 2 ամիս»։ «Իսկ դու ինչո՞ւ որոշեցիր գալ այստեղ։ Ձեր Սիբիրում երեւի ցուրտ է (ուկրաինացիներն էլ միացան) եկել ես տաքանալո՞ւ»։ «Ոչ, երկիրը տեսնելու, գումար վաստակելու համար»։ «Դե, դա ճիշտ է»։ Ընդհանուր առմամբ, ծանոթացանք, եւ ես սկսեցի երկրորդ սենյակը, հետո երրորդը։ Աշխղեկը եկավ, զարմացավ, որ ես ամեն ինչ արել եմ այդքան ժամանակում եւ ասում է. «Վանկա, ապրես։ Հիանալի ես արել։ Հիմա պետք է լաքապատել այս սենյակները, բայց մինչ այդ ամեն ինչ ավլել եւ փոշեկուլով մաքրել»։ Ես ամեն ինչ արեցի, նա եկավ, ընդունեց աշխատանքը, նորից զարմացավ, ընդհանուր առմամբ, շաբաթական աշխատանքի համար կվճարի չեկով, աշխատավարձը շատ լավն է։ Ես գնացի տուն, կերա եւ մտածում եմ՝ շուտով կպառկեմ, վաղը ժամը 8-ին աշխատանքի եմ, առաջին անգամ իմ աշխատանքը դուր է գալիս, ոչ ոք չի գոռում, հայհոյում են, բայց ոչ ինձ վրա, ես կփակեմ դուռը, կմիացնեմ ականջակալները եւ առաջ։ Ուկրաինացիներն ասում են, որ սա շատ ծանր աշխատանք է այստեղ, ես նրանց ասում եմ, որ գնան Ֆլորիդայում իմ խանութում աշխատեն, ահա այնտեղ է ծանր աշխատանքը։

Օր 39

Եկա աշխատանքի, հիմա ես աշխատում եմ Սանյա անունով մի տղամարդու հետ, մի քիչ նրա մասին՝ 50 տարեկան, 2 երեխա՝ 27 եւ 23 տարեկան, թոռնուհի ունի, 10 տարի ԱՄՆ-ում է, աշխատում է այստեղ, գնում է տուն, անշարժ գույք է գնում, վարձով տալիս, վերջին տարին ԱՄՆ-ում է, անցել է Աֆղանստանով։ Նրա հետ աշխատել կարելի է, բայց ես նրանից ռուսերեն բառեր շատ քիչ եմ լսում, հիմնականում հայհոյանքներ, ընդ որում՝ ինքն իր հետ։ Այսինքն՝ մոտավորապես այսպիսի պատկեր՝ մանրահատակի հղկում, Սանյա. «Ախ դու [գրաքննություն] [գրաքննություն] [գրաքննություն] [գրաքննություն] ամեն ինչ [գրաքննություն] [գրաքննություն]»։ Միացնում եմ ագրեգատը, ոչինչ չի լսվում, 20 րոպե է անցնում, Սանյա. «[Գրաքննություն] որ [գրաքննություն] գնդակահարի [գրաքննություն] [գրաքննություն]»։ Այսպես ամբողջ օրը, ես արդեն սկսել եմ ինձ հետ ականջակալներ վերցնել, որպեսզի երաժշտություն միացնեմ, երբ սարքն անջատում եմ։ Ընդհանուր առմամբ, այսօր ես պետք է հղկեի 4 սենյակ եւ լաքապատեի դրանք, ես հագա ակնոցներ, շնչադիմակ եւ գնացի։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքի գործընթացը մեկ սենյակի համար հետեւյալն է՝ անցնում ես ամբողջությամբ հսկայական կոլայդերով, հետո եզրերով եւ անկյուններով՝ մանրով, հետո ամեն ինչ ավլում ես, փոշեկուլով մաքրում 2 անգամ, սկզբում վրձինով եզրերը լաքով, իսկ հետո հսկայական, ինչպես Սանյան կասեր՝ [գրաքննություն], ամբողջ մնացած հատակը։ Արեցի, ամեն ինչ մաքրեցի, Բոսը եկավ, գովեց, գնացի տուն։ Տանը Պարվիսը շնորհավորեց շինարարի պաշտոնում մտնելու կապակցությամբ եւ ասաց, որ զգուշանամ ուկրաինացիներից, որովհետեւ նրանք դեռ այնպիսի սրիկաներ են, կարող են աշխատանքի ժամանակ տակից գցել, կարճ ասած՝ շատ բաներ, որոնք ինձ պետք չեն, նա արդեն նրանց հետ աշխատելու փորձ ուներ։ Ընդ որում՝ ինձ նման բան առաջին անգամ չէ, որ ասում են, այդ պատճառով ես փորձում եմ նրանց հետ չշփվել, որպեսզի ոչինչ չպատահի։ Նստեցի համակարգչի մոտ եւ պառկեցի քնելու, ինչ-որ տեղ զբոսնելու ուժ չկար։