Այսպիսով, տոմսերն ու առաջարկները գնված են, ծրագիրը վճարված է, դեսպանատան հարցազրույցն անցած է (ոչ մի առանձնահատուկ բան՝ մեզանից մի քանիսին անհասկանալի պատճառով մերժեցին։ Դեսպանատան տրամաբանությունը հնարավոր չէ հետեւել, այստեղից էլ եզրակացություն, որ դեսպանատունը կին է), սեսիան երկարաձգվել է մինչեւ սեպտեմբերի 20-ը՝ կուրսային եւ երկու քննություն չհանձնելու պատճառով, մայրիկիս մեքենան ջարդուփշուր է արել անփորձ վարորդը՝ ես, որ երազում էի Ամերիկա ուղեւորության մասին եւ վարորդական իրավունք ստացել էի միայն ապրիլի 12-ին, խուճապը չի մարում արդեն մեկ ամիս, վերջին օրը ինչ-որ բան ջղաձգորեն խցկվում է ճամպրուկի մեջ, քունը վատ է եւ....
Առավոտ։ Ավտոբուս։ Հինգով գնում ենք Ֆինլանդիա։ Ես, Օլյան, Անյան եւ մայրիկս իր ընկերուհու հետ, որոնք կամավոր որոշել էին մեզ ճանապարհել։ Հասնում ենք նախկին Օլիմպիական մարզադաշտի հյուրանոց։ Հմ, սպորտային։ Բոլորը վազում են, նույնիսկ սկյուռիկները։ Զով է, մտածում ենք, անցնում ենք այգով, որտեղ հարյուրավոր ֆիններ զբաղվում են ցուցադրական ուշուով, վախենում ենք, ժպտում անհասկանալի մարդկանց եւ գնում քաղաքի կենտրոն՝ վայելելու խիստ սկանդինավյան ճարտարապետությունը։
Եվ հանկարծ!! Իսկ այն ընդհանրապես չկա!!! Սպասիր, գուցե այստե՞ղ։ Ոչ։ Գուցե այստե՞ղ։ Դե ոչ։ Օ, օ, գնանք այնտեղ, կարծես թե այնտեղ է!! Ոչ։ Հսկայական մոխրագույն սուպերմարկետներ, քառակուսի տներ, նույնքան անկյունավոր հուշարձաններ, իսկ այն, ինչի համար եկել էինք՝ չկա։ Եվ ահա, այս ամբողջ մռայլ կեղտի մեջ ուրվագծվում է ձյունաճերմակ Հելսինկիի տաճարը եւ երկու շենք, որոնք հիշեցնում են Սանկտ Պետերբուրգի արդարադատության նախարարությունները։ Հիմա հասկանալի է, թե ինչու են նրանք սիրում ռուս կայսրերին։ Միակ մարդիկ, որոնք այստեղ նորմալ բան են կառուցել..
Հիանալուց եւ ստուգելուց հետո, թե ով ավելի ուժեղ հեւոց ունի տաճարի դռների մոտ ամենավերեւը արագությամբ բարձրանալուց հետո, քայլում ենք դեպի առափնյա հատված։ Օ! Նավակ դեպի Սուոմենլիննա սուպեր ամրոց։ Մտնում ենք դրամարկղ, սրտի տրոփյունով, սովորությունից դուրս, բաժանվում ենք 10 եվրոյից յուրաքանչյուր տոմսի համար։ Ընդհանուր՝ 30։ Բարձրանում ենք նավ։ Էէ, կանգնեք, այստեղ չէ՞ որ շրջադարձային դարպասներ չկան եւ կարելի է անվճար անցնել։ Վերադարձրեք մեր փողերը!!))
Ամրոցում զով է եւ, ինչը հատկապես ուրախացնում է, բջջայինը բռնում է։ Ընդ որում, երեւի երկար կոմայից հետո վախից, այն ինչ-որ պատճառով բռնում է էստոնական ցանցը։ Զարմանալիորեն, SMS-ները հասնում են սովորական ռեժիմով։ Տեխնիկան առաջ է գնացել։) Պառկում ենք քնելու այն ժայռաբեկորներից մեկի վրա, որոնք այստեղ լիքն են, եւ, երեկոյան 6-ին մոտ վերադառնում ենք հյուրանոց մայրիկի մոտ, որին խոստացել էինք 7-ին լինել եւ որի ծննդյան օրը վաղն է։
Ծաղկի խանութները, ինչպես պարզվեց, փակվում են ամենաուշը 16:00-ին, ինչպես եւ կենտրոնական հրապարակից դուրս գտնվող բոլոր մյուս խանութները։ Դե քնելու ժամանակն է, ի՞նչ ծաղիկներ եւ շոկոլադներ։ Երկար տանջվելով անհասկանալի, բայց սիրելի երկրի առաջ ունեցած ամոթից եւ մայրիկին ծաղիկներ նվիրելու ցանկությունից, ընտրում եմ միակ տարբերակը եւ բարձրանում ինչ-որ տան մոտ գտնվող ծաղկանոց՝ փունջ պոկելու։ Ստացվեց սիրուն, թեեւ ծաղիկները դաշտային չէին։ Այսպիսով, 3-ը բավական է։ Հիմա մայրիկի մոտ։
Ընդհանուր առմամբ, հաջորդ առավոտ՝ 5-ի ավտոբուսը եւ 6-ին մենք օդանավակայանում ենք։ Այստեղ պարզվում է, որ ձեռքի ուղեբեռից կարելի է վերցնել միայն 2-ը, ուստի իմ 7 կիլոգրամ հնդկաձավարը, փոխնորդ գուլպաները եւ մանիկյուրի մկրատը անմիջապես թռչում են Նյու Յորք, քանի որ մենք չունենք Բրիտանիայի տարանցիկ վիզա, ինչը նշանակում է, որ մեզ այնտեղ պայուսակներ պետք չեն։ Այն ենթադրությանը, որ գուցե մեզ բաց թողնեն, երեսին ծիծաղում են։ Մաքսատունն անցնելիս սովորեցնում են Hauskaa päivää (ֆիններեն՝ բարի օր)։
Այնուհետեւ հաճելիորեն թռչում ենք բրիտանական ավիաուղիներով - ես միայնակ եմ վախենում, քանի որ կարծես թե միակն եմ, որ չեմ վստահում ինքնաթիռներին։ Ինքնաթիռը, սակայն, շատ քաղաքավարի էր եւ չէր ցնցվում։ Այնտեղ ծանոթանում եմ ավստրալիացու հետ, ասում է, որ իմ անգլերենը լավ է, ես ասում եմ՝ խաբում ես, նա ասում է՝ համենայն դեպս ավելի լավ է, քան իմ ռուսերենը))) խրեստոմատիական երկխոսություն, Ամերիկայում բոլորին պատմում եմ իմ լավ անգլերենի մասին արտահայտությունների մասին))) Ստյուարդը կրկին երեսին ծիծաղում է այն ենթադրության վրա, որ գուցե Լոնդոնում մեկ օրով բաց թողնեն։ Ասում է, որ մաղթում է հաճելի ժամանակ անցկացնել աշխարհի ամենամեծ օդանավակայաններից մեկում՝ Հիթրոուում)) Պատուհանից դուրս արեւն է, որը մեզ հետ զուգահեռ բարձրանում է, ձյունաճերմակ ամպեր եւ ինչ-որ նոր ու անհայտ բանի հսկայական ծով։
Դուրս ենք գալիս, ուզում ենք վերցնել ինքնաթիռի նստատեղի կտրոնները, անմիջապես, որպեսզի հետո չվազենք, քանի որ այդպես էր խորհուրդ տվել սիրալիր ստյուարդը։ 12 րոպե (անիծյալ, ճիշտ այնպես, ինչպես հայտարարել էին վայրէջքի ժամանակ) ավտոբուսով գնում ենք մեկ այլ տերմինալ, մեզ ասում են, որ դրանք կլինեն միայն հաջորդ օրը, քանի որ Կիրիլ Անդրեեւիչը թռիչքը վերցրել է Լոնդոն մեր ժամանումից 23 ժամ 55 րոպե անց (քանի որ 24 ժամից հետո՝ տոմսերն արդեն ավելի թանկ են, եւ չես կարող հույս դնել Լոնդոն անվճար մուտքի վրա)) եւ խորհուրդ են տալիս փոխել տոմսերը, որպեսզի մեկ օր չմնանք մեկ անձի համար 20000 ռուբլով։ Մերժումից հետո խորհուրդ են տալիս 1-ին տերմինալը՝ միակ շուրջօրյա տերմինալը, որտեղ կարելի է քնել)))
12 րոպե (ժամացույցի պես, անասուն, ավտոբուս) հետ ենք գնում, մոտենում ենք Լոնդոնի հրաշալի աշխարհ ուղեւորների անցման վայրին, առանց հույսի, եւ բոլորը միասին ատում են ինձ օդանավակայանում սպասվող սարսափելի մեկ օրվա համար։ Սեւամորթ կնոջը ենք մեկնում անձնագրերը եւ էլեկտրոնային տոմսերի տպագիրները, բացատրում իրավիճակը, նայում ենք ինչպես հարազատ մորը։
Նա ժպտում է, գնում է ինչ-որ մեկի հետ խորհրդակցելու, վերադառնում է, տալիս է ինձ իմ հեռախոսը, որը մոռացել էի նրա սեղանիկի վրա, որտեղ գրված է «Ոչ մի դեպքում հեռախոսները մի դրեք սեղանիկի վրա», անձնագրերի մեջ դնում է 3 կնիք եւ ասում, որ գնանք, հերթը չուշացնենք, մետրոն այնտեղ է։)))
