Դե ինչ, իմ առաջին աշխատանքային օրը եկավ։ Անկեղծ ասած, շատ էի վախենում... Մենք շատ խորամանկ ենք, երբ job offer էինք փնտրում, ռեզյումեում այնքան արժանիքներ էինք հորինել մեր մասին! (դե, իրականում բոլորն էլ այդպես են անում..) Այդ թվում՝ աշխատանքային հսկայական փորձ! (այո, այո.. Մինսկի կենտրոնում գտնվող հորինված «Ռոմաշկա» սրճարանում=)) իսկ ո՞վ է ստուգելու??))) իսկ իրականում մենք նույնիսկ չգիտեինք, թե ինչպես ճիշտ պահել մատուցարանը! գումարած՝ իմ առաջին աշխատանքային օրը ընկավ հուլիսի 4-ին! (ԱՄՆ Անկախության օրը!)

Մի խոսքով, ինձ թույլ չտվեցին մատուցողուհի աշխատել... այն ամենը, ինչ վստահեցին ինձ՝ որպես նորեկի, կիտրոններ կտրատելն էր (ավելի ճիշտ՝ լայմեր, այն կանաչ փոքրիկ կիտրոնները, որոնք նրանք ամեն տեղ խցկում են! ռեստորանում հիմնականում մատուցում էին seafood՝ ամեն տեսակի ձուկ, ծովախեցգետին, լոբստեր.. այնպես որ, որքան էլ այդ ձուկը գարշելի լիներ, լայմի հետ կարծես թե ուտելի է դառնում! այնպես որ նրանք չեն խնայում այն՝ ամեն տեղ ավելացնում են!) եւ դանակներն ու պատառաքաղները անձեռոցիկների մեջ փաթաթելը! մի խոսքով, իրադարձություններով լի օր էր!=))

Այդ օրը ռեստորանում իսկական խելագարների տուն էր! մարդաշատ էր! բոլոր սեղանները զբաղված էին, նոր այցելուները հերթ էին կանգնել մուտքի մոտ՝ սպասելով իրենց հերթին... մատուցողները վազվզում էին մատուցարաններով, որոնց վրա հսկայական fried fish էր (իհարկե, լայմի հաստ շերտի տակ թաղված=) ).. բոլորը ինչ-որ բանով զբաղված էին, բոլորը շտապում էին.. իսկ ինձ համար ժամանակը կարծես կանգ էր առել՝ հարյուրերորդ անձեռոցիկի մեջ եմ փաթաթում հարյուրերորդ դանակն ու պատառաքաղը.. նայում եմ շուրջս.. շատ շոգ է! փորձում եմ հիշել մատուցողների անունները՝ ինձ զգում եմ բրազիլական սերիալի հերոսուհու պես))) մենեջերը՝ Մանուելը (ստոր սրիկա! հետո կպատմեմ, թե ինչու), այն մեկի անունը կարծես Դոմինգո է.. կամ.. պետք կլինի նորից հարցնել.. այս մեկը Էդուարդո է... այնտեղ՝ Էռնեստո.. Մերի (սա հեշտ է!).. Յու.. ի՞նչ անուն է.. ա՜, Յունեյզի.. որտեղի՞ց.. Յամայկայից, պարզ է.. Իլիանա (գրեթե Յուլիանայի պես..)... Ռոլանդ, Մարվին, Էմիլիո, Պեդրո, Մարիսա, Նորա, Պիտա... սարսափելի է.. նրանք էլ իրենց հերթին տանջվում են իմ անունը արտասանելիս.. այնպես որ այն աստիճանաբար պարզեցվում է մինչեւ Ալիսիա (Ալեսյայի փոխարեն) - սա իսպանական տարբերակն է - կամ Ալիշիա - սա արդեն ամերիկյան տարբերակն է)) իսկ ինձ դուր է գալիս)) ինչպես Ալիշիա Քիզը=)

Քանի որ ինձնից օգուտը քիչ է, այսօր մեզ շուտ են բաց թողնում, բայց տուն հասնելը արագ չի ստացվում - երեւի տոնի պատճառով ավտոբուսները հազվադեպ են գնում - մեկ ժամ սպասում ենք bus B-ին (ի դեպ, մի զարմացեք, ավտոբուսները լինում են ինչպես համարներով, այնպես էլ տառային անվանումներով՝ bus "B", "C".. ընդ որում՝ կարող է լինել մեկ անվանում, բայց երկու տարբեր երթուղի!! պետք է նայել ավտոբուսի ուղղությանը, օրինակ՝ "C" - via Crandon - նշանակում է, որ ավտոբուսը գնում է դեպի Crandon Park, բայց կա նաեւ երկրորդ bus "C"-ն, որը թեքվում է բոլորովին այլ ուղղությամբ.. ահա այսպես.. զգույշ եղեք) ...այնպես որ, մինչ մեր երկրորդ ավտոբուսը գալիս է, արդեն մթնում է.. գումարած՝ կենտրոնից դեպի Miami Beach տանող կամրջի վրա մենք խցանման մեջ ենք մնում!.. բայց դա մեզ հնարավորություն է տալիս դիտելու հրավառությունը! մենք չէինք սպասում, որ կհասցնենք տեսնել, իսկ այստեղ ամեն ինչ հաջող ստացվեց! հոսթել ենք հասնում ժամը 9-ի կողմերը.. եւ քնում, զարթուցիչը դրված է 5:40-ին։