Իսկ հիմա, սիրելի ընթերցող, ես կփորձեմ հակիրճ շարադրել մեր հետագա ամերիկյան կեցության ամենակարեւոր իրադարձությունները։ Իսկ հակիրճ, որովհետեւ USdiariesbook-ը գրելու այս պահին ես հանկարծ որոշեցի մասնակցել մրցույթի... Իսկ այս փաստաթուղթը մանրամասն եւ հանգիստ կավարտեմ ավելի ուշ...
Եվ այսպես, որոնումները։ Կարող եմ անկեղծ ասել. մեր ամենօրյա աշխատանքի որոնումները հիմա ինձ հիշեցնում են երեք նորածին, դեռ կույր կատվիկների, որոնք հայտնվել են մեծ նոր աշխարհում եւ չգիտեն՝ ուր գնալ։
Մեր յուրաքանչյուր օրը սկսվում էր այսպես. մենք տնից դուրս էինք գալիս բավականին վաղ, քանի որ դեռ այնքան էլ սարսափելի շոգ չէր, եւ թվում էր, թե կարելի է շատ բան հասցնել։ Մենք դուրս էինք գալիս հսկայական (եւ կես ժամ անց արդեն այրող) Highway եւ մտնում էինք գրեթե յուրաքանչյուր հաստատություն (որպես կանոն, այդ հաստատությունը կապված էր սննդի հետ. Krispy Kreme-ի նման դոնաթանոցներ, Pizza Hut-ի նման պիցցերիաներ, Denny's-ի նման փոքրիկ ճաշարաններ.......................դե, ընդհանուր առմամբ, տիպիկ պատկեր է :)
Եվ ամենուր մեզ, բնականաբար, հրում էին հարցաթերթիկներ, որոնք մենք անմիջապես լրացնում էինք, հետ տալիս, սպասում, հույս ունենալով, որ հենց հիմա կզանգահարեն մեր (տատիկի) տուն եւ կհրավիրեն լավ աշխատանքի։ Բայց ոչինչ չէր ստացվում։ Օրեցօր մենք սկսում եւ ավարտում էինք մեր ուխտագնացությունները երեկվա նույն արդյունքներով։ Յուրաքանչյուր ուխտագնացություն ավարտվում էր ճաշին մոտ, քանի որ ես սկզբում ընդհանրապես չէի տանում շոգը։ Գլուխս պտտվում էր, շնչահեղձությունից տանջվում էի, երկար քայլելուց ոտքերս ցավում էին, քրտինքը պատում էր ամբողջ մարմինս, եւ ես ուզում էի միայն մեկ բան. հայտնվել մեր տնակում՝ ամենացածր ջերմաստիճանի վրա աշխատող օդորակիչով։ Ընկերներս, ընդհակառակը, իրենց նորմալ էին զգում... Մոտ երկու օրից մեր մաշկի առաջին շերտը սկսեց թափվել։
Բայց մի՛ մտածեք, որ մենք այնքան անուղեղ էինք, որ ճաշից հետո նորից գնում էինք որոնումների։ Մենք ուտում էինք եւ գնում օվկիանոս։ Քնքուշ ալիքները լվանում էին մեզանից հոգնածությունը, գրգռվածությունը, անվստահությունը. հույս ներշնչում, ուրախություն այն բանի համար, որ մենք ունենք, որ մենք միասին ենք եւ մեզ լավ է։ Այո, չնայած աշխատանքի տեղավորման բոլոր անհաջողություններին եւ վերջացող ֆինանսներին, մենք ուրախ էինք ամեն ինչով, ինչ ունեինք այն ժամանակ։
Մենք շատ մտերմացանք տատիկ Վելնայի հետ։ Նա կիրակի օրերին մեզ տանում էր բապտիստական եկեղեցի։ Միգուցե ինչ-որ մեկը ասի «ՖՈ՛Ւ, այնտեղ ձանձրալի է», ինչին ես կարող եմ պատասխանել. այնտեղ կարող է ձանձրալի լինել միայն նրան, ում թքած ունի այն բանի վրա, թե ինչպես են ապրում իրական ամերիկացիները, ինչն է նրանց անհանգստացնում, ինչպիսին են նրանք ոչ պաշտոնական միջավայրում, ինչպես են վերաբերվում մարդկանց, ինչ են սիրում ուտել, ինչպես է կառուցված նրանց կրոնը։ Մենք եկեղեցում շատ բան իմացանք։ Այո, այնտեղ մեծամասամբ տարեց մարդիկ են, մի քիչ երիտասարդներ, կեսը՝ միջին տարիքի։ Նրանք բոլորը տարբեր են։ Չկան լավ կամ վատ մարդիկ, բայց հիմա ես նրանց բոլորին հիշում եմ միայն դրական կողմից։ Եկեղեցու մարդկանց մասին խոսելիս ես նկատի ունեմ բոլոր ամերիկացիներին, որոնց հետ մեզ վիճակվել է շփվել, որովհետեւ նրանք այդպիսին են։ :)
Եկեղեցուց հետո նրանք ավանդույթ ունեն գնալ ինչ-որ ռեստորան՝ ուտելու։ Դրանք ամենեւին էլ հզոր հաստատություններ չեն, որոնք ինձ սկզբում հիշեցնում էին մեր ճաշարանները։ Դրանք բուֆետներ են։ Այնտեղ 5 դոլարով կարելի է ուտել այն ամենը, ինչ տեսնում ես եւ ինչքան տեղավորվում է։ Իհարկե, նման առատությունից մենք տուն էինք վերադառնում գնդիկների պես, եւ միակ բանը, որի ընդունակ էինք, մեռյալ քնով քնելն ու մի քանի ժամով մոռանալն էր։
Եկեղեցում մենք ծանոթացանք տատիկ-նկարչուհի Բեթիի հետ, նա, իմանալով, որ ես էլ եմ նկարչությամբ զբաղվում, մեզ հրավիրեց մի հսկայական պատկերասրահ, որտեղ ցուցադրված էին նաեւ նրա աշխատանքները, հետո մենք հայտնվեցինք նրա տնակում՝ գեղատեսիլ Լիթլ Ռիվեր քաղաքում, որտեղ բոլոր տները ելք ունեն դեպի արհեստական եւ սարսափելի գեղեցիկ լճակ՝ վեհաշուք կարապներով, տարբեր ցեղատեսակի բադերով... եւ ես այնքան ցանկացա ունենալ նույնպիսի տնակ, որպեսզի մենակության մեջ դուրս գամ լճակի մոտ գտնվող պատշգամբ եւ նկարեմ։
Մենք Բեթիին ցույց տվեցինք (ֆլեշկայի վրա) իմ նկարների լուսանկարները, նա (եւ կարծես թե անկեղծորեն) զարմացավ եւ երկար գովում էր ինձ, խնդրում էր ոչ մի դեպքում չթողնել նկարչությունը։ Հետո Բեթին ցույց տվեց իր արվեստանոցը եւ հին ու նոր աշխատանքները, ինձ նվիրեց էսքիզների եւ ուրվանկարների հիանալի ալբոմներ։ Մենք տպավորված էինք :) Դա շատ հիանալի օր էր։
