ԱՄՆ-ում գտնվելու ընթացքում ես հասցրել եմ քնել McDonald's-ում, օդանավակայաններում, 2 հյուրանոցում, 2 հոսթելում, վարձով սենյակում, նստարանին, օվկիանոսի ափին, ռեստորանում, դաշտում, երկաթուղային կայարանում, ինչ-որ անհայտ վայրում (այդ մասին ավելի ուշ), ծանոթների բնակարանում եւ պարզապես չքնել։ Իսկական ռուսական հավաքածու=)

Այն բանից հետո, երբ հյուրանոցի պահակը խանգարեց քնիս, ինձ մնում էր եւս 4 գիշեր անցկացնել Մայամիում։

Առաջին գիշերը գնացի ծանոթներիս մոտ, բայց, ցավոք, այդ պահին նրանք խնջույք էին անում, եւ ես քիչ էր մնում կռվեի անծանոթ տղաներից մեկի հետ։ Հասկանալի է, այստեղ քնել չի ստացվի։ Արդյունքում, եւս մեկ գիշեր անցկացրի՝ զբոսնելով Մայամի Բիչում։ Մի քանի անգամ հաջողվեց քնել ավտոբուսում, քանի որ South Beach-ից մինչեւ Sunny Isles այն գնում է ավելի քան մեկ ժամ։

Հաջորդ գիշերը անցկացրի օվկիանոսի ափին։ Ափին արթնանալու տարօրինակ զգացողություն է։ Այդ գիշեր ծանոթացա երկու ամերիկուհիների հետ, որոնց շատ հետաքրքրեց, թե ինչու եմ ես գիշերը պառկել օվկիանոսի ափին))

Երրորդ եւ չորրորդ գիշերը ինձ ապաստան տվեց մի փոքրիկ ռեստորանի տերը, այդ մասին արդեն գրել եմ։ Այնտեղ դրախտ էր՝ ուտելիք, տաք սենյակ, անվճար ինտերնետ։ 33 հաճույք=)

Բայց ահա եկավ այն օրը, երբ ունեի Նյու Յորքի տոմս։ Բայց ավաղ, այն մարդիկ, որոնց մոտ թողել էի իրերս, տանը չէին։ Ես բառացիորեն մեկ ժամ ապարդյուն թակում էի դուռը։ Հետո ծանոթների ծանոթների միջոցով գտա նրանց հեռախոսահամարը եւ զանգահարեցի։ Լսափողից հնչեց քնաթաթախ ձայն։ Պարզվում է՝ ամբողջ ընթացքում նրանք խաղաղ քնած էին իրենց սենյակում՝ ընդհանրապես չարձագանքելով դուռը ջարդելու իմ փորձերին)))

Վերցնելով իրերս՝ վազեցի դեպի օդանավակայան գնացող ավտոբուսը։ Արդյունքում հասցրի նստել չվերթին՝ գրեթե թռիչքից առաջ։ Ուուուֆ, կարծում էի, որ վերջին պահին չվերթին հասցնելու սովորությունը վերաբերում է միայն գնացքներին։ Պարզվում է՝ այն առաջընթաց է ապրում)))