Մի փոքր կպատմեմ 2009-ի անցած ամռան մասին, որպեսզի ինչ-որ կերպ տրամաբանորեն կապեմ ամեն ինչ։

2009-ին ես հայտնվեցի Outer Banks-ում՝ Dunkin Donuts-ում աշխատանքի առաջարկով, որը ինձ սիրալիրորեն տրամադրել էր համալսարանի իմ գործակալությունը։ Սկզբում այնտեղ աշխատելը վատ չէր՝ սովորական արագ սնունդ, ես համեմատելու ոչինչ չունեի, բայց հետո, երկու շաբաթ անց, ես ինձ համար երկրորդ աշխատանք գտա Go-Kart մրցուղում (այնպիսի փոքրիկ մեքենաներ, որոնք շատ արագ են վազում, կարճ ասած՝ քարթինգ)։ Երկրորդ աշխատանքը կայանում էր նրանում, որ մարդկանց նստեցնեի այդ մեքենաների մեջ եւ հետեւեի այն ժամանակին, որ նրանք վարում են այնտեղ։ Սկզբունքորեն ինձ շատ էր դուր գալիս, գումարած՝ ավելի շատ էին վճարում։ Բայց այստեղ իմ սիրելի արագ սնունդը սկսեց «քմահաճել», տիպի՝ «դու չպետք է աշխատես երկու աշխատավայրում՝ այս աշխատանքը քեզ համար հիմնական է» եւ այլն։ Հետո ինձ մոտ այնտեղ կոնֆլիկտներ սկսվեցին մենեջերի հետ, որը ստիպում էր ինձ վազել բակում մեծ պարոլոնե Dunkin Donuts բաժակի կոստյումով եւ թափահարել ձեռքերս։ Բնականաբար, ես դա չարեցի։ Դրանից հետո իմ մենեջերը ինձ հաջորդ շաբաթվա համար դրեց աշխատելու երեկոյան հերթափոխով, հենց այն ժամանակ, երբ ես պետք է աշխատեի քարթինգում։ Դրանից երկու օր առաջ էլ դեպք էր եղել՝ մի անգամ հեծանիվով գնում էի աշխատանքի եւ անձրեւից ամբողջությամբ թրջվել էի։ Այնտեղ հասնելու համար մոտ կես ժամ էր պետք։ Դե, ես հասա, թաց վիճակում սկսեցի աշխատել, իսկ մենեջերը ինձ ասում է, տիպի՝ գնա տուփերը դասավորիր սառնարանում (մեծ սառնարան, այնտեղ ջերմաստիճանը մոտ -30 աստիճան Ցելսիուս է)։ Ես ասում եմ. «Դուք ի՞նչ է, հիմա՞ր եք։ Ես չէ՞ որ թաց եմ ամբողջությամբ, ես չէ՞ որ կմրսեմ»։ Ի պատասխան՝ ժպիտ եւ խոսքեր՝ «Մենք պայմանագիր ունենք, դու ՊԱՐՏԱՎՈՐ ես գնալ այնտեղ»։ Ահա այսպես։

Եվ հենց այդ ժամանակ քարթինգի իմ բոսը՝ Հարրին, առաջարկեց ինձ գնալ իր մոտ ֆուլ թայմ։ Ես համաձայնեցի՝ թքելով Dunkin Donuts-ի վրա։ Իմ հետեւից հետեւեցին արտաքսման սպառնալիքներ եւ այլն։ Վախենալու էր, բայց ես ռիսկի դիմեցի, քանի որ չէի պատրաստվում այնտեղ քրտնել եւ նվաստանալ կոպեկների համար։ Ինչպես հետո պարզվեց, ռիսկի դիմելը զուր չէր։

2009-ի ամբողջ ամառը ես աշխատեցի հենց այդ քարթինգում եւ վաստակեցի բավականին պատկառելի գումար։ Այնտեղ աշխատելը ինձ շատ էր դուր գալիս։ Այդ պատճառով, 2010-ին ժամանելով եւ հասկանալով, որ մեր սխեմաները սկսել են ձախողվել, ես որոշեցի աշխատանք փնտրել։ Իմ նախկին բոսը ինչ-որ պատճառով սնանկացել էր, ուստի ես գնացի աշխատանք փնտրելու նմանատիպ վայրերում։ Եվ գտա։ Գրեթե անմիջապես։ Այն վայրի մոտ, որտեղ մենք ապրում էինք, հենց կար այդպիսի Go-Kart մրցուղիներից մեկը։ Ինձ այնտեղ գրեթե անմիջապես վերցրին աշխատանքի, քանի որ ես փորձ ունեի։ Ճիշտ է, ժամերը քիչ տվեցին սկզբում՝ շաբաթական ընդամենը 20, բայց լավ էին վճարում՝ ժամում 10 դոլար։

Ինձ այնտեղ աշխատելը դուր էր գալիս։ Մարդիկ լավն են, նախկին բանտարկյալներ, բացարձակապես բոլորը։ Կարելի է նրանց հետ խոսել ամեն ինչի մասին, ծխում են մարիխուանա, հոտոտում են կոկաին, ոչ մի մենեջերներ, կարելի էր մեկ-երկու ժամ ննջել, երբ հաճախորդներ չկային։ Գեղեցկություն, ընդհանուր առմամբ։

Բայց դա քիչ էր, քանի որ եղբայրս դեռ առանց աշխատանքի էր, ուստի փնտրում էի ուրիշ բան։ Եվ գտա՝ մի ռեստորանին հենց պահանջվում էր DishWasher (մեր ձեւով՝ աման լվացող)։ Ես, առանց երկմտելու, անմիջապես գնացի այնտեղ։ Ինչպես պարզվեց, աշխատանքը վատը չէ՝ կեղտոտ ամանները դնել հատուկ մեքենայի մեջ եւ հետո այնտեղից հանել մաքուրը։ Եվ վճարում էին պատշաճ՝ 9 դոլար, + անվճար սնունդ, քանի որ ռեստորան էր։ Դե, ինձ տվեցին նաեւ այնտեղ շաբաթական 30 ժամ։ Հետո ես եղբորս էլ քաշեցի աշխատելու այդ ռեստորանում։ Սկզբունքորեն, այդ պահին ինձ ամեն ինչ սկսեց գոհացնել, եւ ես որոշեցի պարզապես վայելել կյանքը Ամերիկայում։ Բայց ինչպես ասում են՝ ոչ թե այնտեղ էր, այլ՝ ոչ այնքան հեշտ...