Տասներկուերորդ օր
Hola, amigo! (բարեւ ընկեր - իսպաներեն): Ես առույգ եմ եւ ուժերով լի, նույնիսկ այսօր մարզվել եմ: Շնչառություն, ձգումներ, ուժ, ճկունություն՝ ահա հաջողության բաղադրիչները: Այսօր որոշեցի ստանձնել բնակարանի մաքրությունը, ուստի լվացի հատակը եւ փոշեկուլով մաքրեցի ընդհանուր տարածքները (հյուրասենյակ, խոհանոց, միջանցք): Հետո գնացի սոցիալական քարտի համարը ստանալու, այս անգամ ավելի ուշ գնացի, այնպես որ հասա ճիշտ ժամանակին եւ սպասեցի ընդամենը 25 րոպե: Ըստ էության, այս համարը պետք է գաղտնի պահել, որպեսզի ոչ ոք չկարողանա դրա վրա որեւէ հարկ «կախել»: Այսօր մենք գերծանրաբեռնված օր ունեինք՝ 103 մարդ: Ես նաեւ նկատողություն ստացա, քանի որ սկզբում հաճախորդներին առաջարկում էի լավ, ավելի թանկ միս, փոխանակ ավելի էժանը տալու: Երբեմն դա զարմանք է առաջացնում՝ քանի դեռ ինչ-որ բան չի պատահում, ոչ ոք ոչինչ չի ասում: Մեկ այլ տեսակի միս կարելի է կտրել միայն 2 անգամ, հետո այն պետք է վերադարձնել խոհարարին՝ լրացուցիչ տապակելու համար:
Խտրականության մասին: Ինչ էլ ասեն, թե Ամերիկան որքան ազատ եւ հավասար հնարավորություններով երկիր է, ուզում եմ նշել մեկ կարեւոր փաստ: Սպասարկող անձնակազմի մեջ գրեթե չկան «սպիտակամորթներ»: Ինչ նկատի ունեմ. սպասարկման ոլորտում (վարորդներ, լվացքատուն, ոստիկաններ, հյուրանոցի աշխատողներ եւ այլն) աշխատում են կամ սեւամորթներ, կամ իսպանախոսներ: Ոչ այնքան հեղինակավոր եւ ցածր վարձատրվող աշխատանքներում աշխատում են միայն նրանք (իհարկե, նաեւ ուսանողները), իսկ «էլիտայում» սեւամորթները շատ քիչ են: Եվ դա տեղի է ունենում ոչ թե հենց խտրականության պատճառով (բոլորը բարձրաձայն հայտարարում են հավասարության մասին), այլ ավելի բանալ պատճառներով, օրինակ՝ կրթության մակարդակի: Ինչ հավասարության մասին կարող է խոսք լինել, եթե մարդը «չի ձգում», չի կարողանում կատարել այդ աշխատանքի պահանջները: Իսկ հիմնականում սեւամորթները չեն կարողանում: Այնպես որ ստացվում է, որ ինչքան էլ հավասար լինեն, կան ավելի հավասարներ, ինչ էլ որ քեզ ասեն, եւ դա, իմ կարծիքով, միանգամայն նորմալ է:
