Ամեն օր մեր կյանքը Ամերիկայում լավանում էր... եւ եթե սկզբում մենք ապրելու տեղ չունեինք, աշխատանք չունեինք, ծանոթներ չունեինք եւ սնվում էինք թխվածքաբլիթներով, ապա հուլիսի վերջին մենք ժպիտով էինք հիշում մեր բոլոր խնդիրները եւ շնորհակալություն հայտնում Աստծուն, որ օգնեց մեզ եւ թույլ չտվեց մեռնել փողոցում։ Հենց տեղափոխվեցինք Moose Creek, աշխատում էինք միայն այնտեղ, եւ միայն երբեմն մեզանից մեկին տանում էին Grizzly-ում մաքրություն անելու։ Ամենից շատ ես երջանիկ էի, երբ հաճախորդները շնորհակալություն էին հայտնում մեր աշխատանքի համար... մի անգամ ինձ նույնիսկ պարգեւավճար տվեցին այն բանի համար, որ ես գտել էի մի դրամապանակ՝ լի փողով, եւ, իհարկե, հանձնել էի ղեկավարությանը։ Այն, ինչի կարոտը հիմա սարսափելի զգում եմ, ամերիկացիների բարյացակամությունն է... Առավոտյան աշխատանքի գնալիս բոլորը ժպտում էին քեզ, ասում. «Hello! How are you doing?» Մտնում ես խանութ, նայում-նայում, ման ես գալիս, ոչինչ չես գնում, դեռ մի բան էլ հատակն ես կեղտոտում, իսկ վաճառողները քեզ քաղցր ժպիտով ասում են. «Thanks for stopping by... come back again! Goodbye and have a great day!» Որտե՞ղ կտեսնես նման բան մեզ մոտ։ Մեզ մոտ որոշ վաճառողներ ոչ թե հրաժեշտ տալու, այլ նույնիսկ մտածում են՝ բարեւե՞լ քեզ, թե՞ ոչ)) Մեր ղեկավարները միշտ շնորհակալություն էին հայտնում ամեն ինչի համար... եթե մոռանում էիր օճառ դնել, նրանք ասում էին. «Ներողություն, դու մոռացել ես օճառի մասին», դու դնում էիր այն, իսկ նրանք էլի շնորհակալություն էին հայտնում) Երբ ավարտում էինք աշխատանքը, նրանք միշտ ասում էին. «Thank you! Have a nice day», իսկ մենք միայն շփոթված կարողանում էինք ասել. «You are welcome! You too!» Մենք սովոր չէինք աշխատողների հետ նման հիանալի վերաբերմունքի) Ամերիկյան կյանքը թմրանյութի պես է... լավ բանին արագ ես սովորում... Ամենից շատ ես սիրում էի ազատության եւ ինքնուրույնության այդ զգացումը։ Առավոտյան արթնանում էի ժամը 6-ի կողմերը եւ գնում զբոսնելու քաղաքի շրջակայքում... Ասելյան, ճիշտն ասած, ինձ խելագար էր համարում եւ այդ ժամանակ հանգիստ քնած էր լինում... իսկ ես ուզում էի վայելել այս հրաշալի քաղաքում անցկացրած յուրաքանչյուր րոպեն։ Իրականում, եթե ուզում եք զգալ եւ տեսնել անցյալ դարի իրական ամերիկյան կյանքը, դուք պետք է գնաք հենց Wyoming, կամ Montana։ Սա հնարավոր չէ բառերով նկարագրել՝ սա պետք է տեսնել սեփական աչքերով։ Ի դեպ, մենք այնտեղ նույնիսկ ամերիկացի պապիկ ունեինք (Viki-ի հայրը)... պարզապես հիանալի մարդ էր))) նա մեզ բացատրեց, որ բոլոր ուսանողները, որոնք գալիս են իրենց մոտ աշխատելու, ավտոմատ կերպով դառնում են իր թոռները... մենք նրան հենց այդպես էլ կոչում էինք՝ Grandpapa)))