Հուլիսի 4-ին մենք բոլորս՝ ես, իմ գործատուն եւ նրա ամբողջ ընտանիքը, գնացինք մեկ այլ քաղաք՝ իմ գործատու Մելիսայի հոր եղբոր տուն։ Ես ինքս էլ չհասկացա)))
Այնտեղ մի խումբ մարդիկ էին հավաքվել՝ հիմնականում տարեցներ։
Ինձ բոլորին ներկայացրին, եւ «Սա Նատալյան է։ Նա Սիբիրից է» խոսքերի վրա բոլորի աչքերը չորս էին լինում, եւ հիմար հարցերը հորդում էին. «Օ՜, Սիբի՞ր, այնտեղ տարին բոլոր ձյուն է, ցուրտ է, չէ՞։ Իսկ արջե՞րը» եւ այլն։
Առաջին ամսվա ընթացքում հոգնեցի բացատրելուց, որ ես տայգայում կամ Հյուսիսային բեւեռում չեմ ապրում, այնպես որ հաջորդ անգամներին այնպիսի հեքիաթներ էի պատմում ցրտի մասին, որ նրանց ականջները ծալվում էին։
Իսկ ինձ համար դա ծիծաղելի է!!!
Հանդիպել եմ ամերիկացիների, որոնք նույնիսկ չգիտեն, որ Ռուսաստան անունով երկիր գոյություն ունի!!
Սա, իմ կարծիքով, լուրջ ախտորոշում է...
Բայց ընդհանուր առմամբ, եթե չմտածես նրանց մտավոր կարողությունների մասին, նրանք ամենահյուրընկալ եւ բարեհամբույր մարդիկ են, որոնց երբեւէ հանդիպել եմ))))
