Տունդարձի մեր ճանապարհը այնքան էլ անհոգ չստացվեց։ Այնուամենայնիվ, երկու շաբաթ միասին, ուս-ուսի տված, շատ սահմանափակ տարածքում մնալը իրեն զգացնել տվեց։ Սկսվեցին ինչ-որ մանր կոնֆլիկտներ, բախումներ։ Աղջիկները բավականին հոգնել էին եւ անընդհատ առաջարկում էին մեզ պարզապես նայել, անցնել կամ լուսանկարել։ Մենք էլ արդեն հոգնել էինք զբոսաշրջային ապրելակերպից, բայց, հավանաբար, չարությունից դրդված, փորձում էինք ավելի հեռու բարձրանալ, ավելի երկար մնալ եւ ավելի բարդ երթուղի ընտրել։

Այսպես թե այնպես, նրանց համար, ովքեր կցանկանան կրկնել մեր արկածը կամ որոշեն պլանավորել իրենցը, մի մեծ խորհուրդ։ Ավելի լավ է միանգամից ավելի հագեցած գրաֆիկ նախատեսեք, որտեղ տեղ կգտնվի եւ՛ լիարժեք հանգստի, եւ՛ լողափին պառկելու, եւ՛ մշակութային վայրեր այցելելու համար, քանի որ մեկ տեսարժան վայրից մյուսին շտապելը ի վերջո հոգու խորքում թեթեւ զզվանքի զգացում կառաջացնի։ Լուսանկարելու ուժ արդեն չէր մնացել, հատուկ զվարճանքներ էլ չէինք գտնում։ Ես պարզապես ժպտում էի ինքս ինձ եւ հիշում կոնֆլիկտաբանության մեր տաղանդավոր դասախոսին, ով խորհուրդ էր տալիս 5 անգամ վիճել, քան մեկ անգամ կռվել։ Ինչպես պարզվեց, նա իրավացի էր։

Yosemite-ը Glacier-ի պես է, միայն թե ավելի հարավային, ավելի տաք եւ ավելի աղքատ։ Հավանաբար, նման ժողովրդականություն եւ երկրի երկրորդ ազգային պարկի կոչում (Yellowstone-ից հետո) նա ձեռք է բերել ոչ թե իր գեղեցկության եւ եզակի վայրերի շնորհիվ, թեեւ դրանք այստեղ նույնպես անզուգական են, այլ «Ոսկե նահանգի» հենց կենտրոնում իր հաջող տեղակայման շնորհիվ։ Մարքեթոլոգի լեզվով ասած՝ այստեղ անցանելիությունը լավ է եւ լսարանը՝ համապատասխան։

Yosemite-ը գտնվում է մայրցամաքի խորքում։ Սան Ֆրանցիսկոյից մոտ չորս ժամվա, Լոս Անջելեսից՝ վեց, իսկ Սան Դիեգոյից՝ 10 ժամվա ճանապարհ։ Թե ինչու մենք չայցելեցինք Yosemite SF-ի եւ LA-ի միջեւ, հասկացողություն չունեմ։ Այսպես թե այնպես, մենք ստիպված եղանք ոչ փոքր շրջանցում կատարել։

Շրջանցումը արդարացրեց իրեն, եւ շատ լավ արդարացրեց՝ իրականում բարձրացնելով մեր տրամադրությունը։ Ձյունով ծածկված հսկայական, ուղղահայաց ժայռերը, ամենամաքուր, թեկուզ տեղ-տեղ չորացած լեռնային աղբյուրները, որոնք ժամանակ առ ժամանակ ջրվեժի ուժեղ շիթով փլվում են ներքեւ, արեւի ճնշման տակ հյուծվող մեր ուրալյան փշատերեւների հոտը՝ այս ամենը ստեղծում է եզակի, հարմարավետ եւ այնքան տնային մթնոլորտ։

Դեռ ճամփորդությունիցս առաջ ես իրականում մտածում էի շտապել Հարավային Ամերիկա եւ թափառել Ինկերի լեռնային արահետներով։ Հավանաբար տեսել եք նկարներում, երբ նեղ, քարապատ արահետը փաթաթվում է սրածայր գագաթներին, որտեղ վերածվելով լիանանման ինչ-որ բանից հյուսված կախովի կամրջի, որտեղ էլ՝ դեպի լեռնանցք տանող կտրուկ աստիճանների։ Նման մի բան կարելի է գտնել նաեւ Yosemite-ում։ Լեռան գագաթ բարձրանալը բավականին բարդ է։ Այն իրենից ներկայացնում է քարերով շարված, իսկ որոշ տեղերում նույնիսկ ժայռի մեջ փորված աստիճաններ, որոնց վրա երկու հոգի հազիվ կարող են կողք-կողքի անցնել։ Հետեւաբար, բարձրանալու արագությունը ուղղակիորեն կախված է նրանից, թե ով է գնում առջեւից։ Երբեւէ փորձե՞լ եք անցնել մի քանի հազար աստիճան՝ դա հենց դա է։ Ավելին, այդ աստիճանները բավականին կտրուկ են, հավանաբար այդ պատճառով էլ գագաթին ընդհանրապես չկան McDonald's-ի սիրահարներ եւ շատ քիչ են ամերիկացիները։ Հիմնականում դրանք Եվրոպայից ժամանած զբոսաշրջիկներ են եւ զբոսաշրջային կազմակերպությունների ու ակումբների ներկայացուցիչներ։ Տեսնելով նրանցից մեկին՝ կարելի է մտածել, որ նա արդեն մի քանի տասնամյակ թափառում է Կորդիլերների արահետներով, քանի որ նման է քարանձավային մարդու։

Իսկ ինչպիսի՞ տեսարաններ են բացվում բարձրանալու ժամանակ... մմմմ։ Մերթ դուք սողում եք կիրճի միջով եւ ձեզ զգում լեռնային վանդակում, մերթ բառացիորեն կառչում եք քարերից, որպեսզի չընկնեք կիլոմետրանոց անդունդը եւ մտքում անիծում եք յուրաքանչյուր հանդիպողի, քանի որ նրա հետ դեռ պետք է ինչ-որ կերպ շրջանցել։ Մերթ կարեւոր քայլվածքով զբոսնում եք հարթ սարահարթով՝ վայելելով տեսարանը եւ ջրվեժի աղմուկը, եւ, վերջապես, պարզապես հիանում եք ամեն ինչով 20 մղոն շառավղով՝ այդ ամբողջ վեհության գագաթից։

Yosemite-ի մյուս առանձնահատկությունը կարելի է անվանել սեքվոյաները։ Օ՜, այո՛։ Նրանք տպավորություն են թողնում։ Մենք արդեն հանդիպել էինք սեքվոյաների Redwood National Forest-ում, բայց այստեղ դրանք ավելի շատ են։ Պետության կողմից շրջապատված եւ պահպանվում են հատկապես արժեքավոր, ընկած նմուշները։ Ես չգիտեմ, թե որքան ժամանակ է նրանց հարկավոր քայքայվելու համար, բայց այն մեկը, որի վրայով մենք սողում էինք, ընկել էր դեռ 150 տարի առաջ։ Կար մի ծառ, որը երկատվել էր հիմքում, եւ նրա միջով ճանապարհ էին անցկացրել, իսկ մյուսի փչակում կարելի էր հեշտությամբ բնակվել, քանի որ Ռուսաստանում իմ սենյակը նույնիսկ ավելի փոքր է։

Այնուամենայնիվ, նման բնությունը մեզ արդեն ձանձրացրել էր։ Մենք ցանկանում էինք ինչ-որ նոր բան։ Մենք ֆիլմերից բոլորի տեսած այն նույն վայրի արեւմուտքի ակնկալիքի մեջ էինք։ Մենք ուղեւորվում էինք Նեւադա եւ Արիզոնա։