Սա իմ մտորումներից է։ Ձեր դատին եմ հանձնում։

Հիշեցի մի դեպք Բաթերի պարկում՝ աշնանային մի երեկո. Անյայի հետ հանգստանում ենք, գինի ենք խմում, զրուցում... եղանակը հիանալի է, տրամադրությունը՝ «թեւածող», հանդիպում ենք «Moscow never sleeps» ոճի տղաների, բարեւ-բարեւ, ո՞նց անցավ հանգիստը՝ հիանալի, տուն ենք վերադառնում Արեւմտյան ափից, ման էինք գալիս, խնջույքներ անում, շոփինգ անում, այստեղ էինք, այնտեղ էինք, մենք գոհ ենք, մենք չենք աշխատել, մենք, մենք, մենք... ԿԱՆԳ ԱՌԵՔ։

Իսկ մենք սկզբում շատ դժվար էինք ապրում, նույնիսկ ստիպված էինք աղբամաններից կիսատ մնացած նախաճաշեր ուտել...

Նրանք կախարդական ձեւով անհետացան :)