Ես երբեք չգիտեմ, թե երբ կարթնանա իմ ստեղծագործական ոգին։ Մտածում էի, որ կգրեմ Եվրոպայի կամ Ամերիկայի մասին, երբ ապրում էի այնտեղ 2003-ի եւ 2004-ի ամառներին։ Բայց նրանց մասին ոչինչ չգրեցի։ Եվ միայն հետո, մի քանի տարի անց, ինչ-որ բան սկսեց ձեւավորվել, եւ բառերը վերածվեցին նախադասությունների։ Վերջին մեկ տարվա ընթացքում, «Երազանքի մասին գիրքը» հրատարակելուց հետո, ես տասը էջից ավելի չեմ գրել։ Իսկ որոշ երկար ժամանակ (առնվազն կես տարի) ընդհանրապես ոչինչ չեմ գրել։ Ես չէի ենթադրում, որ Հարավային Աֆրիկայում հանկարծ կսկսեմ գրել... Իսկ այն, որ կգրեմ հենց այստեղի կյանքի եւ դրա հանդեպ իմ զգացողությունների մասին, ընդհանրապես մտքովս չէր անցել։
«Բառերի տիրակալ»՝ հնչում է գրեթե կախարդական։ Եվ զվարճալի։ Բայց ոչ, դա ես չեմ։ Առայժմ։ Դա Օսկար Ուայլդն է։ Կարծում եմ՝ նա ինքն է հորինել այդ արտահայտությունը։ Եվ ինքն իրեն այդպես է անվանել։ Նա իսկապես այդպիսին էր...
ԱԼԵՔՍԵՅ
Կարծես թե Ալեքսեյի մասին արժե առանձին պատմել։ Ճիշտն ասած, հազիվ թե հիմա ստացվի, բայց մեկուկես ամսից՝ խոստանում եմ։ Դե, դա հենց այն Ալեքսեյն է, որի մասին բազմիցս խոսել եմ։ Նա Մագնիտոգորսկից է։ Նրա հետ էի նամակագրվում, երբ պլանավորում էի հայտնվել այստեղ։ Այսպիսով՝ Ալեքսեյն այստեղ ապրել է անցյալ տարվա սեպտեմբերից մինչեւ այս տարվա ապրիլի վերջը։
2008-ի մարտին Քեյփթաունի նավահանգիստ ժամանեց ռուսական խոշոր գիտահետազոտական «Ակադեմիկ Ֆյոդորով» նավը։ Ալեքսեյը եւ Կատյան ծանոթացան այդ նավի որոշ նավաստիների եւ մի պրոֆեսորի հետ։ Այն երեք օրվա ընթացքում, որ նավն այստեղ էր, մտերմացան անձնակազմի որոշ անդամների հետ։ Իսկ Լյոշկան ընդհանրապես այդ օրերին պրոֆեսորի հետ սեւ օրերի պես խմում էր... Նման լուրեր հասան ինձ... Լյոշկան, աղջիկների պատմելով, լավ խմող է։ Բայց ես դրա մասին ասացի եւ այլեւս չեմ ասի։ Ներեցեք, եթե ինչ, նման հակումների հանդեպ իմ չսիրելը...
Այսպիսով՝ Ալեքսեյն այնքան մտերմացավ «Ակադեմիկ Ֆյոդորովի» այդ ընկերների հետ, որ նրանք այժմ նրան հրավիրել են իրենց հետ գիտահետազոտական արշավախմբի՝ Անտարկտիդա։ Ոչ, դուք կարո՞ղ եք պատկերացնել նման բան։ Որտե՞ղ կարող է Մագնիտոգորսկից մի տղա (որտեղ հոսում է միայն Ուրալ գետը, ոչ այնքան խորը, թեեւ քաղաքի շրջանում նավարկելի է) գտնել հսկայական նավ, որպեսզի դրանով մեկնի Հարավային բեւեռում նոր տարին դիմավորելու։ Միայն Քեյփթաունում, էլ որտե՞ղ։ ?
Նա այնտեղ աշխատելու է խոհարարների հետ (ի վերջո, նախկին բարմեն է։)
Նոյեմբերի հինգին նրանք նավարկում են Ռուսաստանից (դեռ չգիտեմ՝ որ քաղաքից)։ Ճանապարհը կտեւի մոտավորապես մեկ ամիս՝ Գերմանիայում չորս օրվա կանգառով։ Դեկտեմբերի առաջին օրերին կլինեն մեզ մոտ։ Լյոշկան խոստացավ զանգահարել ինձ կամ Կատյային, երբ ժամանեն։
Նրան հաջողվեց երկու ամառ անընդմեջ նախ Աֆրիկայում դիմավորել Նոր տարին, իսկ հիմա, հավանաբար, կդիմավորի Անտարկտիդայում։ Դե, ռոմանտիկի երազանք է, իսկապես։
30 հոկտեմբերի, 2008 թ. Արեւոտ Քեյփթաուն
