Իններորդ օրը

Այսօր տեղի ունեցավ այն, ինչ վաղ թե ուշ պետք է տեղի ունենար։ Ոչ, ինձ ամուսնության առաջարկ չարեցին, ես ուշացա։ Ուշացա ամբողջ 32 րոպեով, քանի որ 25 րոպե սպասեցի մետրոյին (այստեղ այն աշխատում է միջինը 8 րոպեն մեկ, քանի որ դա հիմնական տրանսպորտը չէ, հիմնականը մեքենաներն են)։ Մեր ռուսները միանգամից աղմկեցին, որ ուշացել եմ։ Հետո աշխատում էր մենեջեր Դեյվիդը (մի քիչ տհաճ տիպ), ով անմիջապես հետաքրքրվեց ուշացմանս պատճառով։ Ես անհասկանալի ինչ-որ բան մրմնջացի (ասես ուշ եմ դուրս եկել, փոխանակ ասելու մետրոյի մասին!), ինչին նա պատասխանեց՝ «չի կարելի ուշանալ, հիմա դու ունես ժամանակացույց, աշխատիր»։ Դե ինչ, աշխատիր, ուրեմն աշխատիր, կփորձենք։

Մեր այցելուներից մեկի ծննդյան օրն էր, ուստի մենք անմիջապես կազմակերպեցինք նրա համար մի կտոր տորթ։ Հելբերը պնդեց, որ ես էլ երգեմ, առանց ինձ ոչինչ չի լինի։ Երբ մոտեցանք նրան եւ ես բացեցի բերանս «Happy Birthday» երգելու համար, բոլորը միասին սկսեցին երգել ինչ-որ բրազիլական երգ, որը հետագայում պարզվեց, որ անգլերեն տարբերակի անալոգն է։ Ես, անելու բան չկար, սկսեցի երգել «ա-ալա-լա-լա, մի-մա-մու», ինչպես միշտ շատ բարձր (հիշում եմ տարրական դպրոցը, որտեղ բառերը չիմանալով, լսողություն չունենալով, ամենաբարձրն էի երգում երգչախմբում)։ «Զավեշտն» այն էր, որ այդ կտորի համար տիկինը պետք է վճարեր։

Չգիտեմ ինչու, բայց իմ հայրենակիցները սկսեցին բրազիլացիներին սովորեցնել այնպիսի ռուսերեն բառեր, որոնք չարժե սովորեցնել, հատկապես Հելբերին։ Նրան սովորեցրին «պիսկա» բառը, այնպես որ նա սկսեց այն օգտագործել ամենուր։ Օրինակ, հենց սովորեց, ասում է (ամեն ինչ անգլերենով, բացի այդ բառից). «Օ, խոհանոցում շատ մեքսիկական պիսկա կա, ես չեմ ուզում այնտեղ լինել»։ Հետո «պոպա» (հետույք) բառը։ Նա էլ մտածեց դրանք կապել եւ ասել ինձ՝ «շլոպիր իմ պոպան քո պիսկայով, շլոպիր ինձ»։ Կոպեց! Մենք իսկական անառականոց ունենք, թեեւ գուցե ես սրան շատ լուրջ եմ վերաբերվում։