Հաջորդ առավոտ նորից նույն ճանապարհով, բայց այս անգամ՝ դեպի Kings Canyon: Դուք վարում եք գրեթե ուղղահայաց ժայռերի մեջ փորված ճանապարհներով (նույն ճանապարհը, որը տանում է դեպի Sequoia): Սարսափելի է, բայց տեսարանները հիասքանչ են: Շատ հեռու է եւ շատ գեղատեսիլ: Եվ ամենուր, որտեղ կանգ ես առնում, թեթեւ քամի է դեմքիդ: Պարզապես հրաշալի է:

Կանյոնը գերբնական ոչինչ չունի, երկրորդ անգամ չէի գնա: Նման է «Կովկասի գերուհին» ֆիլմի կիրճին: Այստեղ կա Panoramic Point՝ լճի տեսարանը մի կետից, որտեղ հասնելու համար պետք է 15 րոպե անտառի միջով գյուղական ճանապարհով գնալ (իսկապես շատ-շատ զով է):

Իսկ լիճը, երբ հովտից նայում ես լեռներին (Hume Lake): Դրանք գրեթե մուտքի մոտ են, ուստի հեշտ է այցելել: Մնացած մասը (բուն կանյոնը)՝ հիանալի է, բայց եթե ժամանակ չունեք ճանապարհը անցնելու (իսկ դա 2-3 ժամ է մի ուղղությամբ, հետո էլ պետք է վերադառնալ)՝ մի անհանգստացեք: Grizzly Falls-ը, օրինակ, ոչ մի արտասովոր բան չունի: Բայց դա միայն այն դեպքում, եթե ժամանակ եք խնայում: Եթե ոչ՝ վարեք եւ վայելեք:)

Մենք շարունակեցինք ճանապարհը: Ճանապարհին անցանք մի հատվածով, որտեղ մի քանի ժամ առաջ փլուզում էր տեղի ունեցել, եւ 40 մետր ճանապարհը ամբողջությամբ թաղված էր քարերի եւ ավազի տակ: Եթե նման բան փլվի, այստեղից փրկվելու ոչ մի տարբերակ չկա... Ուֆ, նման պահերին անհանգիստ ես դառնում...

Հա, բոլորս էլ երկնքի տակ ենք քայլում: Թեեւ ինչու՞ տխրել, չէ՞ որ այդ երկինքը վստահորեն մեզ տանում էր ոչ թե ուր պատահի, այլ դեպի մեծն Yosemite...