Հրահանգ՝ «Ինչպես անցկացնել անմոռանալի 2 օր Բոստոնում կամ Լենայի եւ Լիզայի արկածները»։

Բոստոնում անմոռանալի 2 օր անցկացնելու համար ձեզ հարկավոր է.

1. Դուք՝ արկածախնդիր (Լենա, կամ ինչպես ամերիկացիներն էին ինձ կանչում՝ լավագույն դեպքում Լինա, վատագույն դեպքում՝ Լյանա)
2. Ձեր ընկերուհին՝ արկածներ որոնող Լիզան
3. Մի քիչ գումար, քանի որ կացարանի համար միեւնույն է չի բավականացնի, իսկ ուղեւորության վերջում հագուստից էլ առատ կլինի)
4. Ուսապարկ կամ պայուսակ՝ ամենաանհրաժեշտ իրերով (ի դեպ, գումարը պետք կգա այն բանի համար, ինչը բարեհաջող տանը կմոռանաք... փոխարենը ձեզ հետ կվերցնեք ոչ մեկին պետք չեկող, բայց ծանր մազերի ուղղիչը եւ ամբողջ ընթացքում կտրտնջաք, թե որքան ծանր է պայուսակը)
   Դե, դուք հավաքվեցիք, նախորդ անգամներից հասկացաք, որ Greyhound-ը թանկ ֆիրմա է եւ ուղեւորվում եք Chinatown՝ B կամ D գնացքով մինչեւ Grand Street կայարան։

Այստեղ կան բազմաթիվ հիանալի գրասենյակներ, որոնք ձեզ կհասցնեն Բոստոն քսան դոլարով, ընդ որում ավտոբուսները գնում են ամեն ժամ եւ հարմարավետությամբ ոչնչով չեն զիջում Greyhound-ին, որովհետեւ չինացիները աշխատասեր են!!)))

Մոռացա նաեւ այն մասին, որ եւ դուք, եւ ձեր ընկերուհին պետք է լինեք անքուն, քանի որ Նյու Յորքում քնելը միայն ժամանակ կորցնել է! - ոսկե կանոն։

Մենք ցատկեցինք ավտոբուս եւ ունենք 4 ժամ քնելու համար։ Հերթական անգամ, երբ ճանապարհորդում ես, հասկանում ես, որ ամերիկացիները քաղաքից դուրս էլ են սիզամարգերը հնձում... Զվարճալի է։

Չգիտեմ ինչու, բայց ինձ այնքան ծիծաղելի էր մեր վրա)) Երբ մենք իջանք ավտոբուսից եւ վերջապես մեզ հասավ, որ մենք նոր քաղաքում ենք, ոչ մի ծանոթ, ոչ մի քարտեզ... մենք չհուսահատվեցինք, ամերիկացիները չէ՞ որ բարի մարդիկ են (դե, մեզ հանդիպեցին) եւ առաջին իսկ պատահած ոստիկանը մեզ տվեց քաղաքի եւ մետրոյի քարտեզ, նաեւ բացատրեց, թե որտեղ ենք մենք եւ ինչպես հասնել կենտրոն (նա երկար չէր կարողանում հասկանալ, թե որ կենտրոնն է մեզ հետաքրքրում, բայց հետո հասկացավ, որ զբոսաշրջայինը)։

Ես, որպես պատասխանատու մարդ, «Բացահայտիր Ամերիկան» գրքից պոկեցի Բոստոնի մասին էջերը եւ մենք հստակ գիտեինք, թե ինչ էինք ուզում տեսնել! Այսպիսով, մենք արդեն քաղաքի ամենահին եւ հայտնի այգում ենք, այստեղ ինչ-որ տեղ պետք է լինեն Բոստոնի կոտորածի հուշարձանները եւ Անկախության հռչակագրին նվիրված հուշարձանը (որպես ապագա միջազգային իրավաբան՝ ինձ համար հետաքրքիր էր տեսնել այս հուշարձանը)։

Նույն այգում մենք գտանք զբոսաշրջային կենտրոն եւ հավաքեցինք մի կույտ թղթաբանություն Բոստոնի թանգարանների եւ էքսկուրսիաների մասին։ Բռնկվեցինք Սալեմի վհուկներին տեսնելու ցանկությամբ...))))

Ահա, օրվա երկրորդ կեսին մի մոռացեք մտածել, թե որտեղ եք գիշերելու!!! Սա կարեւոր է, որովհետեւ ավտոկայանը չի անցնում))

Հետո մենք որոշեցինք գնալ Հարվարդի համալսարան... մմմմմ, սա այն է, ինչի համար ես այդքան ձգտում էի Բոստոն! Երազանքներ... լինել Harvard Law School-ի մոտ... դրանք իրականացան, այնտեղ, որտեղ սովորում էր «Շիկահերը օրենքի մեջ» ֆիլմի հերոսուհին... իհարկե, գլխավորը դա չէ, որ այնտեղ սովորել է Էլ Վուդսը, այլ այն, որ ես հպվեցի գիտելիքի օջախին, գուցե մի օր ես էլ այնտեղ սովորեմ (երբ կուտակեմ դոլարների խելահեղ գումար=))):

Կամպուսով մենք զբոսնում էինք բաց բերանով, դե, որովհետեւ դա Հարվարդի համալսարանն է, դա մի ամբողջ մինի-քաղաք է, որտեղ միայն ուսանողներ եւ դասախոսներ են, որտեղ բոլորովին այլ օդ եւ մթնոլորտ է... Մենք լուսանկարվեցինք Ջոն Հարվարդի հուշարձանի հետ, շփեցինք նրա կոշիկը (մենք տեսանք, թե ինչպես էին դա անում 19-րդ դարի շրջանավարտները, երեւի այդ օրը հանդիպում էր եւ որոշեցինք, որ դա լավ նշան է... բայց ինչպես պարզվեց ավելի ուշ... ոչ այնքան լավ, տեղի ուսանողները մեզ պատմեցին, որ կա ավանդույթ, որ առաջին կուրսեցիները միզում են Հարվարդի կոշիկի վրա...):

Երբ արդեն մթնում էր, մենք հիշեցինք, որ պետք է հետաքրքրվել, թե որտեղ կան հոսթելներ))) Այստեղ մենք նկատեցինք, որ փողոցով ավանակ է գնում... ավելի ճիշտ՝ ավանակի հագուստով տղա։ Իհարկե, ցանկացանք նրա հետ լուսանկարվել))) Ավանակը դեմ չէր, նրանից էլ հարցրեցինք գիշերակացի մասին։ Ավանակը շատ բարի դուրս եկավ եւ ասաց, որ կօգնի մեզ եւ չի թողնի փողոցում, միաժամանակ էքսկուրսիա կանցկացնի համալսարանով))

Նա մեզ ցույց տվեց տեղի հանրակացարանները... իսկ հիմա պինդ բռնվեք!! Եթե մենք ունենայինք այդպիսի հանրակացարաններ, ինձ թվում է՝ բոլորը կապրեին դրանցում!! Սա, նախ, շատ գեղեցիկ շենք է, երկու հոգու համար նախատեսված մեծ սենյակներով, երկրորդ՝ սեփական լոգարանով եւ զուգարանով, որոնք շատ մաքուր եւ կոկիկ են, եւ տարբեր հանգստի սենյակներով... Ես շոկի մեջ էի) իսկ նրանք ունեն հսկայական ճաշարան (մենք այնտեղ հայտնվեցինք հաջորդ առավոտ), որտեղ նրանք անվճար սնվում են... եւ մենք էլ այնտեղ կերանք... ի դեպ, այնտեղ շվեդական սեղան է... Իհարկե, մենք չզլացանք եւ նախաճաշին վերցրեցինք ամեն ինչից լիքը սկուտեղ!! Եթե սովորական ուսանողը դուրս էր գալիս մի ափսե շիլայով եւ կես գրեյպֆրուտով եւ մեկ բաժակ հյութով կամ սուրճով, ապա ռուս ուսանողուհիները վերցրեցին ամեն ինչից եւ ավելին... 2 բաժակ հյութ, բոլոր տեսակի մրգեր, 2 բլիթ, յոգուրտ, կարտոֆիլ կոտլետով, ձվածեղ եւ մաֆին... վատ չէ նախաճաշի համար, հա՞?? Մենք դա երկար, բայց համառորեն կերանք!!))) դե տղաներ, հալյավա է չէ՞))))

Հանրակացարանում, մասնաշենքերի միջեւ անցումներում, բոլոր պատերը նկարված են, եւ մենք նույնիսկ գտանք ուկրաիներեն գրություն! Իսկ մեզ ծանոթացրին երեք աղջիկների հետ, որոնք բնիկ ամերիկուհիներ են, բայց սովորում են ռուսերեն!!! Մենք հաճելիորեն զարմացանք՝ լսելով, որ նրանցից մեկը փայլուն խոսում է ռուսերենով!! Սկզբում մենք չհավատացինք, որ նա ամերիկուհի է, քանի որ շեշտադրումը բոլորովին նշանակալի չէ, նա պատմեց իր պատմությունը, որ 6-րդ դասարանում ընտրել է սովորել ռուսերեն եւ իրեն շատ է դուր գալիս, նա նույնիսկ գնացել է ապրելու Պիտերում)))

Ընդհանուր առմամբ, Բոստոնում, Մասաչուսեթս նահանգում առաջին օրը անցավ կախարդական!!! Այն ավարտվեց նրանով, որ մեզ կանչեցին իսկական ուսանողական երեկույթի... ինչո՞ւ եմ ասում իսկական։ Որովհետեւ դա real American student party էր)) բոլորը ամերիկյան ֆիլմերում տեսել են երեկույթներ, որտեղ մի խումբ մարդիկ հավաքվում են ինչ-որ մեկի տանը, երաժշտություն, խմիչքի համար կարմիր միանգամյա օգտագործման բաժակներ եւ խմիչք? Ահա, դա նույնն էր)) նույնպիսի ուրախ մթնոլորտով)) Ի դեպ, Մոլլին՝ ռուսերեն հիանալի խոսող աղջիկը, նույնիսկ կա ՎԿ-ում!! Հենց նա էլ մեզ ապաստան տվեց իր սենյակում))

Շարունակելի...